هدف فوری و استقلال طبقاتی کارگران
عباس منصوران

با ورود به ۱۳ آبان، اوج خیزش، بار دیگر فروپاشی حاکمیت را به نقطه‌ای بی بازگشت می‌کشاند. رویدادهای ۵ ماهه‌ی گذشته، به ویژه،‌ از مهرماه تا اکنون، حضور دیگری از جنبش کارگری را به نمایش می‌گذارد. برای آنانی که حافظه‌ی کوتاه مدت خویش را حتا به عمد یا غیرعمد،‌ گم کرده‌اند بار دیگر یادآور می‌شویم که جدا از جانفشانی انترناسیونالیست‌‌های سوسیالیست در جنبش مشروطه، این طبقه کارگر بود که با انقلاب سیاسی سال ۵۷، سرنگونی سلطنت را شتاب بخشید و با اعتصاب‌های سراسری و سیاسی یکپارچه، سرنوشت قیام را رقم زد. این طبقه کارگر بود که پیش از همه خلع سلاح شد؛ شوراهایش را به خون کشانیدند و از ارگان‌های  انقلابی طبقاتی‌اش محروم ماند.([1]) به این گونه،  شوراهای کار، محله، روستا و مراکز آموزشی، این نهادهای انقلابی که می‌بایست و می‌توانست در صورت آکاهی طبقاتی و سازمانیافتگی سوسیالیستی، به سوی کسب قدرت سیاسی توسطه طبقه کارگر، قد برافرازد، یا دستکم به فاجعه تاکنونی نیانجامد، مصادره‌ی اسلامی- ایدئولوژیک شد.

 کارگزاران حکومت اسلامی، با تشکیل نهادهای امنیتی انجمن‌های اسلامی و شوراهای اسلامی کار، به دستیاری «حزب توده» و «اکثریت فدایی» بسیج شدند و چماقدارانی همانند علی ربیعی‌ها،‌ محجوب‌ها، سید صادقی‌ها،‌ حسین کمالی‌ها، جلودارزاده‌ها و دیگر اوباشان، با اشغال خانه‌کارگر به سرکوب و کنترل جنبش کارگری ماموریت یافتند. در این سی ساله، اما طبقه کارگر بیش از تمامی حکومت شوندگان زیر فشار استبداد مضاعف سرمایه و حکومت‌ خود ویژه‌‌ی اسلامی سرمایه در ژرفای فلاکت، با تمامی تن وجان رنج کشیده است. اما مقاومت کرده، به هزینه‌ی جان، ‌ایستاده و با اعتراض، اعتصاب و حضور در  کارخانه و مراکز کار و استثمار، در خیابان، در سنگر‌های مس سرچشمه، ‌در سندیکای واحد اتوبوس‌رانی، ایران خوردر و کیان تایر و بافندگی‌ها و عسلویه و نورد و اراک و قزوین و تراکتور سازی،‌ کوره‌پزخانه‌‌ها ووو مبارزه کرده است. شمار زیادی از کارگران به دست آدمکشان اجاره‌ای سرمایه‌ای به قتل رسیده، شکنجه شده، سربه نیست شده، کانون خانواده از هم پاشانیده شده، به خیابان‌‌های مرگ و نیستی پرتاب شده، به خود کشی جمعی دست زده، در جستجوی نان آواره شده و پیوسته به شلاق ستم سرمایه و دولت‌اش، محکوم مانده... ، اما همچنان برای نان و آزادی مبارزه کرده است.

کارنامه این دوران، کیفرخواست طبقه‌ای‌ست، با افزون بر سی میلیون عضو و اعضاء زیر پوشش خانوارهای کارگری در ایران. متحدین طبقاتی کارگران، آنانی که همه ساله افزون بر یک میلیون، از لایه‌های خرده بورژوازی ریزش کرده، خلع مالکیت شده، و به ارتش بیکاران می‌پیوندند و اکنون ثقل جنبش سراسری را در بر می‌گیرد را بایستی آن بخش عظیمی انگاشت که سرنوشت‌اش به طبقه کارگر گره خورده است.

خیزش سراسری که توفانزا در خرداد ماه ۸۸ شورآفرین شده است، اکنون در خطر مصادره قرار دارد. اینک به کمک بنگاه های تبلیغاتی سرمایه، به این خیزش قبای سبز پوشانیده می‌شود تا با رنگ و نیرنگ، به مهار و مهمیز طبقاتی‌ کشانیده شود. این مبلغین، با نشان دادن نشانی گمراه کننده،  سرشت طبقاتی خشونت حکومتی و قهرمردم را دگرگون می سازند.([2]) خشونت، سرشت ذاتی سرمایه است و قهر، واکنش طبیعی، ‌مسلم و انقلابی در برابر این خشونت ضد انسانی. پرسیدنی است که: به سود چه طبقه‌ای توده‌های مردم را خشونت طلب می‌شناسانند! و در این جنجال سود چه طبقه‌ و حاکمیتی را می جویند!‌ جای طبقه مسلح به توپ وتانک و طبقه و لایه‌‌های  ستمدیده بی سلاح، و جایگاه شاکی و متشاکی را عوض کردن در این خیزش، آب به آسیاب که می‌ریزند؟!  گزینه دیگری در میان نیست؛ یا اردوی کار، یا اردوی سرمایه؛ در مناسبات طبقاتی، هیچ گریزی و گزینش غیرطبقاتی، موجود نیست. از سوی گروهبندی‌های سیاسی بورژوایی، در چنین شرایطی به ویژه با حضور پررنگ لایه‌های میانی و همه باهم، کوشیده می‌شود، پتانسیل انقلابی ستمدیدگان در چارچوب قانون اساسی حکومت سرمایه و نظام، همچنان در اسارت بماند. در یک نبرد  و مناسبات طبقاتی، جز این انتظاری نیست. آنان به اصول و منافع طبقاتی خود وفادارند. بورژوازی رقیبِ باند الیگارشی سپاه- خامنه‌ای، به گفته موسوی «مدیریت عقلانی»‌ همین نظام را می‌خواهد، تا مناسبات استثمار کار همچنان پابرجا ماند. دغدغه‌ی اینان، مصونیت ساختار نظام حاکم است. اما، هراس اینان و سوز و گدازشان در برابر کدامین طبقه و کدامین ساختار شکن؟! تنها یک طبقه، طبقه کارگر و جنبش سوسیالیستی.

اگر جنگ ۸ ساله برای سرمایه‌ی جهانی، ‌به ویژه سرمایه داران در ایران و باندهای حاکم، نعمت بود و ضرورت یافت، اگر نمایش ارتجاعی گروگان گیری کارمندان سفارت آمریکا در ۴۴۴روز ادامه یافت تا آزادی‌اشان را به‌ «جمهوری خواهان» به رهبری «رونالد ریگان» هدیه شود، اگر «جام زهر امام راحل» ضرورت یافت، اگر  پادگانی کردن مراکز کار و تولید در این سی ساله بدون وقفه حیاتی بود،  اگر تمامی جناح باندها از سران سپاه گرفته تا موسوی و خاتمی، مسلح شدن به انرژی هسته‌ای را حق مسلم خود می‌دانند، همه و همه از تضاد پر تنش و پرپتانسیل و آشتی ناپذیر کار علیه سرمایه حکایت دارد.

جناح سبز موسوی،‌ نیز از موضع طبقاتی خویش ترسان از دینامیزم جنبش کارگری، خواهان عقلانی کردن مدیریت نظام و بیمه مناسبات استثماری است. در برابر چنین موضعی، طبقه کارگر و جنبش سوسیالیستی، آنتی تز طبقاتی و برنهاد تمامی جناح باندهاست، تا سنتز رهایی به بار آید. جارچیان بورژوازی، طیف منفور توده‌ای از اکثریت فدایی که پاسداران را به سلاح سنگین مسلح می‌‌خواست و اکنون جارچی رقیب درونی نظام  گرفته تا حز ب توده و برخی از لابی‌های استخدامی در رسانه‌ای صدای آمریکا و بی بی سی فارسی و غیره‌، همه  و همه از موضع و موقع طبقاتی ضدکارگری خویش دفاع می‌کنند. این کارشناسان ارزان و صد دلاری مصاحبه‌‌ها، «حرفه‌‌ای»‌ونیمه‌حرفه‌ای، کسب‌شان این است که چیزی رنگ کنند. امروز وظیفه‌اشان این است که کلاغ‌ها را به رنگ سبز  در آورند. آنان «صندوق رای» را «زمین مشترک» همه می‌خوانند. و از همین موضع است که کارگران را نه به رسمیت یک طبقه، که برای ذوب به درون خیزش همگانی فرا می‌خوانند تا استقلال طبقاتی کارگران را به انحلال طبقاتی بکشانند. به همین سودا، ‌از همان فردای برآمد خیزش همه‌گانی، از سوی «سازمان فداییان اکثریت» ، «کمیته‌ کارگری برای دفاع از آراء مردم»‌ ساخته شد تا کارگران به دنبالچه «سبز اهل بیت» تبدیل شوند و رقیب حکومتی برای عقلایی کردن اداره‌ی  سرمایه، به جای رقیب نالایق به فرماندهی بنشیند. خیزش ‌همگانی، ماههاست که در خیابانها، با حضور میلیونی، شعار «ابطال انتخابات»، و «پس گرفتن آرا» را پشت سرگذارده و ماندن در بازی ارتجاعی «شورای نگهبان» را مردود دانسته و «مرگ براین نظام مردم فریب»، و «استقلال آزادی، جمهوری ایرانی» در برابر «جمهوری اسلامی» یعنی نفی کلیت و شکستن ساختار نظام‌ را جایگزین کرده است؛ ‌ اما،  «کمیته کارگری » ساختگی جارچیان سرمایه، همچنان  برای انحراف جنبش کارگری، «دفاع از آراء» به سود جناحی از بورژوازی بیانیه «کارگری» صادر  و گلو پاره می‌کنند.

همقطاران این گروهبندی بورژوایی در ایران، با دهن کجی به جنبش کارگری،‌ با نفی و با چشم فروبندی از مبارزات، ‌اعتراض‌‌ها، اعتصاب‌ها، و جانفشانی‌های سی ساله و پایدار طبقه کارگر، پیشاپیش به سیاست حذفی پرداخته‌‌اند. اینان، خیزش همه‌گانی را  در انحصار لایه‌های میانی دانسته و دستاورد و پیروزی حکومت شوندگان را پیشاپیش مصادره و در احتکار و انحصار خودی‌ها‌ می داند.

کارگران،‌ متحدین طبقاتی آنان، فعالین جنبش سوسیالیستی در این سی ساله،‌ برای آزادی، نان و ارزش‌های انسانی، در صف مقدم مبارزه علیه استبداد مضاعف ، ‌با جان هزینه‌های گزاف  پرداخته‌اند. بدون حضور سازمانیافته،‌ بدون رهبری آگاهمندانه‌ی طبقه کارگر، چرخ استبداد به روال پیشین می‌چرخد، با جابجایی دولت، حتا هدف فوری جنبش یعنی سرنگونی جمهوری اسلامی و پیروزی انقلاب سیاسی، بدون این حضور طبقه کارگر و بدون تداوم انقلاب اجتماعی، ‌استبداد دیگری جایگزین خواهد شد. وظیفه‌ی ما به‌عنوان فعالین جنبش کارگری – سوسیالیستی، سرعت بخشی در سرنگونی انقلابی حکومت اسلامی، پشتیبانی از استقلال طبقاتی کارگران، گسترش دانش مبارزه طبقاتی کارگران و ایستادن در صف سوسیالیسم و انقلاب کارگری است. تنها و تنها در چنین موقع و موضعی‌است که می‌توان دستاورد جنبش را تضمین کرد و گرنه همچنان در تولید و بازتولید استبدادی تازه نفس، استثمار، ویرانگری و جنایت، یا همانند طیف «توده‌ای- اکثریتی» و «ملی مذهبی‌ها»، شریک و همراه حکومت‌کنندگان خواهیم بود، یا آرمان ورشکستگان پریشان.

باید که پرغرور و با شکوه، همیشه و هماره، به بیان رفیق کارگران، سعید سلطانپور، عقربه‌های قلب‌هایمان به سوی انقلاب بچرخد.

"یادداشت های روز"، ویژه سایت دیدگاه نوشته می شوند. در صورت تمایل به باز تکثیر متن، لطفا منبع را "یادداشت های روز سایت دیدگاه" قید کنید.

عباس منصوران

۱۱ آبان‌ماه ۸۸ / یکم نوامبر ۲۰۰۹

a.mansouran@yahoo.com

www.didgah.net

 

 

 



[1]   روزی که ایران را لرزاند و چالش های تازه جنبش زنان، نوشین احمدی خراسانی . وی در بخشی از نوشته خود در حذف  حقوق ونقش اکثریت حکومت شوندگان به ویژه طبقه کارگر است که می‌نویسد« واقعیت آن است که در این جنبش طیف گسترده ای از «طبقه متوسط مدرن» فعال است و از قضا «طبقه متوسط مدرن» در هیچ جای دنیا لزوما از «آدم های غیرمذهبی» تشکیل نشده. تفوق ارزش های طبقه متوسط مدرن هم لزوماَ به معنا و مفهوم «ارزش های غیرمذهبی» نیست بلکه خیلی ساده به این معنی است که نخبگان این طبقه، خواهان مشارکت در سرنوشت سیاسی خود هستند و بنا دارند که عنصر «عقلانیت» در مدیریت جامعه و نیز «حق تعیین سرنوشت توسط مردم» به رسمیت شناخته شود ». این فعال فمینیسم مارگارت تاچر نماد،  از پوستر یک زن مبارز مشت گره کرده با روسری سرخ و جوانان ایستاده در برابر نیروی سرکوب حکومت اسلامی به خشم آمده می‌نویسد : « می خواهم بگویم حساسیت و پس زدن «نمادهای خشونت آفرین» است که می تواند به این جنبش کمک کند و نه حساسیت بر نمادهای غیرخشونت آمیز مذهبی که از قضا متعلق به بخشی از نیروهای درون این جنبش است.».

http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=22236

[2]  همان منبع بالا.

منبع:دیدگاه


عباس منصوران

فهرست مطالب عباس منصوران در سایت پژواک ایران 

*هوشنگ عیسی بیگلو‌، نماد آزادیخواهی، مقاومت و منش انسانی  [2015 Jan] 
*اکراین جبهه اروپایی رویارویی دو بلوک سرمایه داری جهانی [2014 Mar] 
*«غریبه ای به نام کتاب» [2014 Feb] 
*بحران سازی هایی که هنوز هم نادیده گرفته می شوند [2014 Feb] 
*بیعت در وحدت، در لانه ی کرکس ها [2014 Jan] 
*لغو«اعدام» یا توهم زایی لغو [2013 Dec] 
*آگاهی طبقاتی [2013 Dec] 
*رفیق صدیقه حائری،زنی از گردان انقلاب  [2013 Dec] 
*حافظه تاریخی، آگاهی تاریخی [2013 Dec] 
*حافظه تاریخی، آگاهی تاریخی (۲) [2013 Nov] 
*حافظه تاریخی، آگاهی تاریخی (۱) [2013 Nov] 
*«خدایان نجاتم نمی‌دادند» (۱) [2013 Sep] 
*استبداد حاکم بر سازمان مجاهدین [2013 Jun] 
*تناقض‌های حکومت باندها و بمب‌ موعود عجله ‌فرجه [2013 Jun] 
*اتحادیه های سنتی، بستری برای رفرمیسم [2013 Mar] 
*اقدام مستقیم کارگران، گامی به‌سوی پالایش جنبش کارگری [2013 Mar] 
* هوشنگ عیسی بیگلو‌، نماد آزادیخواهی، مقاومت و منش انسانی [2013 Feb] 
*سوسیالیسم پرولتری در نقد بولیواریسم ضد سوسیالیستی (6) [2012 Dec] 
*سوسیالیسم پرولتری در نقد بولیواریسم ضد سوسیالیستی (5) [2012 Dec] 
*سوسیالیسم پرولتری در نقد بولیواریسم ضد سوسیالیستی (۴)  [2012 Nov] 
*سوسیالیسم پرولتری در نقد بولیواریسم ضد سوسیالیستی (۳) [2012 Nov] 
*بحران فراگیر سرمایه‌، نقد اقتصاد سرمایه‌داری (۱۸) [2012 Nov] 
*سوسیالیسم پرولتری در نقد بولیواریسم ضد سوسیالیستی (2) [2012 Nov] 
*سوسیالیسم پرولتری در نقد بولیواریسم ضد سوسیالیستی (۱) [2012 Nov] 
*بحران فراگیر سرمایه‌، نقد اقتصاد سرمایه‌داری(۱۷) [2012 Nov] 
*بحران فراگیر سرمایه‌، نقد اقتصاد سرمایه‌داری (۱۶) [2012 Nov] 
*بحران فراگیر سرمایه‌، نقد اقتصاد سرمایه‌داری (۱۵) [2012 Oct] 
*بحران فراگیر سرمایه‌، نقد اقتصاد سرمایه‌داری (14) [2012 Oct] 
*آب را گل بکنید! علیه تریبونال دادخواهی  [2012 Sep] 
*«ایدئولوژی آلمانی»[1]،دستیافتی فلسفی در نقد ایدئولوژی (۹) [2012 Aug] 
*«ایدئولوژی آلمانی»[1]،دستیافتی فلسفی در نقد ایدئولوژی (۶) [2012 Jun] 
*پایان دوران کیمیایی تشکل های کارگری و ضرورت سازمان یابی‌های نوین [2012 May] 
*دوران کیمیایی تشکل های کارگری و ضرورت سازمان یابی‌های نوین [2012 May] 
*دوران کیمیایی تشکل های کارگری و ضرورت سازمان یابی‌های نوین [2012 Apr] 
*آلترناتیوِ بازتولید فرهنگی استبداد شرقی و تقویم برهنگی ها [2012 Apr] 
*«ایدئولوژی آلمانی»[1]، دستیافتی فلسفی در نقد ایدئولوژی (۶) [2012 Apr] 
*«ایدئولوژی آلمانی»، دستیافتی فلسفی در نقد ایدئولوژی [2012 Mar] 
*«ایدئولوژی آلمانی» ، دستیافتی فلسفی در نقد ایدئولوژی (۴) [2012 Feb] 
*حکومت یا دولت؟ هیاهوی انتخابات حکومتی [2012 Feb] 
*«ایدئولوژی آلمانی» ، دستیافتی فلسفی در نقد ایدئولوژی (۳) [2012 Feb] 
*نظام بحران، بحران تحریم، بحران تغییر [2012 Jan] 
*«ایدئولوژی آلمانی»، دستیافتی فلسفی در نقد ایدئولوژی (۲) [2012 Jan] 
*در بیان کرکس ها و فداییان! [2012 Jan] 
*«ایدئولوژی آلمانی»، دستیافتی فلسفی در نقد ایدئولوژی (۱) [2012 Jan] 
*بحران فراگیر سرمایه‌، نقد اقتصاد سرمایه‌داری (۱۳) [2012 Jan] 
*آدونیس های زمینی، چکامه سرایان سوریه [2011 Dec] 
*بحران فراگیر سرمایه‌، نقد اقتصاد سرمایه‌داری (۱۲) [2011 Dec] 
*نیروهای کار اعتراض‌های کارگری و جهانی‌سازی از ۱۸۷۰ تا به امروز [2011 Nov] 
*پرستو در باد، روایتی از مبارزه، عشق و بازنگری بینش چریکی [2011 Nov] 
*گزارشی از مرگ کارگر گمنامی که در ۲۲ تیر ۱۳۷۸ به دست جنایت‌کاران جمهوری اسلامی کشته شد [2011 Nov] 
*چشم‌انداز تغییر نظام در ایران و مداخله‌ی خارجی [2011 Nov] 
*بحران فراگیر سرمایه‌ نقد اقتصاد سرمایه‌داری (۱۱) [2011 Oct] 
*بازگشایی مدارس و آموزشگاه‌ها [2011 Sep] 
*بحران فراگیر سرمایه‌ نقد اقتصاد سرمایه‌داری (۱۰) [2011 Sep] 
*بحران فراگیر سرمایه، نقد اقتصاد سرمایه‌داری (۹) [2011 Aug] 
*یونان به چند پول می ارزد؟! [2011 Jun] 
* جنایت کشتار در اردوگاه اشرف، جنایت علیه بشریت است [2011 Apr] 
*بحران فراگیر سرمایه‌، نقد اقتصاد سرمایه‌داری (۷) [2011 Mar] 
*بحران فراگیر سرمایه‌، نقد اقتصاد سرمایه داری (۶) [2011 Mar] 
*اعتصاب سراسری کارگران، تنها سلاح در برابر نسل کشی [2011 Mar] 
*بحران فراگیر سرمایه‌، نقد اقتصاد سرمایه داری  [2011 Mar] 
*بحران فراگیر سرمایه‌، نقد اقتصاد سرمایه داری (۴) [2011 Feb] 
*بحران فراگیر سرمایه‌ با خوانش مارکس (۳) [2011 Jan] 
*بحران فراگیر سرمایه‌ با خوانش مارکس (۲) [2011 Jan] 
*بحران ساختاری سرمایه‌ با خوانش مارکس (۱) [2010 Dec] 
*یادِ بسیارانِ اسیر [2010 Dec] 
*قتل‌های حکومتی و حکومت قاتل‌ها [2010 Dec] 
*براي كشورما نمي‌شود خط فقر تعريف كرد  [2010 Nov] 
*از شهلا جاهد باید دفاع کرد [2010 Nov] 
*کابوس نئوفاشیسم، ناسیونال مهدویسم [2010 Aug] 
*دکترین شوک یا فاشیسم اقتصادی میلتون فریدمن (۱) [2010 Aug] 
*خیزش همه‌گانی و ستیز الیگارش‌ها (۱۰) [2010 Jul] 
*خیزش همه‌گانی و ستیز الیگارش‌ها (۹) [2010 Jul] 
*نظریه‌پرداز دکترین شوک و اقتصاد فاشیستی و راز ظهور یک زبان شناس (۴) [2010 Jun] 
*نظریه‌پرداز دکترین شوک و اقتصاد فاشیستی و راز ظهور یک زبان شناس (۳) [2010 Jun] 
*جایزه‌ی نظریه‌پرداز دکترین شوک و اقتصاد فاشیستی و راز ظهور یک زبان شناس (2) [2010 May] 
*جایزه‌ی نظریه‌پرداز دکترین شوک و اقتصاد فاشیستی و راز ظهور یک زبان شناس (۱) [2010 May] 
*نان و خون نه!‌ نان و گل سرخ! [2010 May] 
*ضرورت سازمان‌یابی شوراهای بیکاران [2010 Apr] 
*منافات حقوق بشر با حقوق انسان [2010 Apr] 
*پیمان شوم و «روحانیت کمپرادور» [2010 Mar] 
*تعیین حداقل دستمزد،‌ چالش شديد کار و سرمایه [2010 Mar] 
*پیامی بر پیکر علی کروبی، با امضا کبود ومُهر ولایت [2010 Feb] 
*برای کار ، نان و آزادی [2010 Feb] 
*بودجه بحرانی و بحران زای حکومت نظامی ۸۹ [2010 Feb] 
*یاد سازمانده اعتصابات و جنبش شورایی نفتگران گرامی‌باد [2010 Feb] 
*خیزش همه‌گانی و ستیز الیگارش‌ها [2010 Jan] 
*همصدایی هراسناکان قیام [2010 Jan] 
*طبقه کارگر ایران، در سالی که گذشت [2010 Jan] 
*خیزش همه‌گانی و ستیز الیگارش‌ها [2009 Dec] 
*خیزش همه‌گانی و ستیز الیگارش‌ها(۷) [2009 Dec] 
*۱۶ آذر، پیوستار اعتراض‌ و جنبش در پیوند [2009 Dec] 
*قطعنامه چهارم شوراى حكام آژانس بين‌المللى انرژى اتمى و روانپریشی الیگارش‌مهدویون [2009 Dec] 
*بحران حاکم و حاکمیت بحران  [2009 Nov] 
*خیزش همه‌گانی و ستیز الیگارش‌ها (۶) [2009 Nov] 
*هدف فوری و استقلال طبقاتی کارگران [2009 Nov] 
*خیزش همه‌گانی و ستیز الیگارش‌ها (۵) [2009 Oct] 
*نشست وین گام دیگری در مرداب مشروعیت بخشی  [2009 Oct] 
*انرژی هسته‌ای، چماق ارتجاعی! [2009 Oct] 
*خیزش همه‌گانی و ستیز الیگارش‌ها (۴) [2009 Oct] 
*پیرامون شعارها [2009 Sep] 
*خیزش همه‌گانی و ستیز الیگارش‌ها (۳) [2009 Sep] 
*«سبد» سرکوب و راه‌کار حاکمیت کودتا [2009 Sep] 
*خیزش همه‌گانی و ستیز الیگارش‌ها (۲) [2009 Aug] 
*«نه زیستن، ‌نه مرگ»، «دوزخ روی زمین» و گزمه‌گان دوزخ [2009 Aug] 
*خیزش همه‌گانی و ستیز الیگارش‌ها [2009 Aug] 
*شکاف مرگ آور و کودتای باندهای حکومتی در برابر قیام حکومت شوندگان  [2009 Jun] 
*انتخاب متجاوز [2009 May] 
*ایدئولوژی کشتار و تروریسم در غزه [2009 Jan] 
*طرح موازی یک موضوع یا پنهان‌داشتن منبع و مرجع [2008 Dec] 
*آسیب‌شناسی «هشدار» زرافشان [2008 Nov] 
*محمود درویش قلب بیدار فلسطین  [2008 Aug] 
*این امیرحسین فطانت همان شکارچی دانشیان و گلسرخی‌ست؟ [2008 Jan]