باقر یخ‌کشی پدیده‌ای بی‌مهار؛ شکست بزرگان و درخشش جوان‌‌ترهای کمتر دیده‌شده در جام یاشار دوغو
محمودرضا گران

شاید خود ترک‌ها هم تصور نمی‌کردند با تغییر زمان برگزاری جام‌های معتبر وِهبی‌ اِمره و یاشار دوغو، شاهد چنین کیفیت فوق‌تصوری بشوند اما زمانی‌که دست‌به‌کارانی خردمند در فدراسیون کشتی ترکیه در همبستگی با اعضای شناخته‌شدۀ ترکها در تشکیلات‌جهانی، نسخه‌ای مفید را تجویز کردند، ثمرات فراوان‌اش را هم به‌چشم دیدند. از این پیش‌تر و در این موقع از سال تورنمنت‌های بین‌المللی در لهستان، جذب‌کنندۀ همۀ قهرمانان مطرح بودند.
 
کسب ۳مدال طلای این رقابت‌ها توسط باقر یخ‌کشی، مهران نصیری و جواد ابراهیمی در اوزان ۶۱، ۶۵ و ۹۲کیلوگرم از این نظر حائز اهمیت است که این مهره‌ها کمتر مورد لطف و عنایت بوده‌اند و کسب این عناوین نشان می‌دهد که به‌ویژه ما چقدر دیر قادر به کشف استعدادهای‌مان هستیم.
از روزی که مهران و برادرش ابراهیم نصیری در هیأت جوانانی شایسته و مستعد نام‌شان شنیده شد، ۸سال می‌گذرد؛ شاگردان مربیان سازنده ساروی اسماعیل دنگسرکی و حسین کریمی. در این سال‌ها ابراهیم به یک مدال نقرۀ سال ۲۰۱۱ جوانان‌دنیا قناعت کرد و مهران به همین عنوان هم نرسید اما او که خود می‌دانست از چه جوهری برخوردار است و گاهی نیز تیغ تیز خود را در مصاف با مسعود اسماعیل‌پور و بهنام احسان‌پور نشان داده‌بود، سرانجام در جام یاشار دوغو و در ۲۷سالگی بر سکویی ایستاد که خیلی زودتر باید آن‌را زیرپا می‌گذاشت.
 
حالا کشتی ایران در وزن ۶۵کیلو، می‌تواند نفسی به‌راحتی بکشد چراکه خلاء آزارندۀ این وزن پس از افت چشمگیر سیداحمد محمدی، ممکن‌است پر شود. جواد ابراهیمی قهرمان سال ۲۰۱۲ جوانان‌جهان هم برای سومین‌مرتبه در یکسال اخیر، علیرضا کریمی را با شکست بدرقه‌کرد و صاحب مدال طلای وزن ۹۲کیلوگرم جام یاشار دوغو شد تا به‌یاد همه بیاورد که چقدر برای نادیده‌ گرفتن‌اش در سال‌های گذشته، کج‌سلیقگی به‌خرج داده‌شد. ابراهیمی اگر می‌خواهد مثل همشهری قهرمان‌جهان‌اش -مهدی تقوی- به مدال جهانی برسد و دومین قهرمان سوادکوه شود، باید در شیوۀ کشتی‌گرفتن‌اش تجدیدنظر کند و خود آغازکننده و طراح برنامه باشد.
 
 کسی‌که پدیده این جام و بلکه چندماه اخیر کشتی ایران بوده و گام‌به‌گام قدم‌هایی روبه‌جلو برداشته، جوانی‌است بهشهری به‌ اسم باقر یخ‌کشی در وزن ۶۱کیلوگرم که پس از درخشش در مسابقات انتخابی تیم‌ملی، حالا به درجه‌ای از اعتمادبه‌نفس رسیده که می‌توان ملی‌پوش صاحب مدال جهانی بوداپست را به‌راحتی در سیمای او دید. جوان دست‌وپا بلندی که با گاردگیری عنکبوتی‌اش به هیچ حریفی رحم نمی‌کند، الان در شرایطی‌است که باید او را به‌دقت زیرنظر گرفت و اجازه‌نداد تا از مسیر درستی که داشته، خارج‌شود. یخ‌کشی اگر ایرادش در بستن راه نفوذ رقبا و رسیدن‌شان به مچ‌پای چپ‌اش را برطرف کند و اصل مهم «قرارگرفتن در زیر بدن» رقبا را با مرور فن‌های مستمر در بدن‌اش جا بیندازد، در بوداپست برای ایستادن بر سکوی قهرمانی‌جهان اصلا کم‌شانس نیست به‌ویژه که امسال و در این وزن نه خبری از حاجی علیف است و نه از ولادیمیر خینچگاش‌ویلی.
 
در جمع نفرات نقره‌ای تیم ایران، بیشترین انتقاد متوجه یداله محبی است. او که با قرعه‌ای آسان به فینال رسیده‌بود همچنان در مسابقه‌های اصلی و مهم، اصلا به زیرگیری فکر هم نمی‌کند و این اشکالی‌است بسیار بزرگ برای فوق‌سنگینی که خوشبختانه از تمام حمایت‌ها برخوردار است و نام بزرگ محبی‌های کرمانشاه را با خود حمل می‌کند اما او علی‌رغم جوانی و فیزیک‌مناسب، قدمی رو به جلو برنمی‌دارد. محبی کشتی در سرپا و کار کردن دست‌ها را نسبتا خوب به نمایش‌می‌گذارد اما درست درجائیکه باید با زیرگیری، ثمرۀ آن‌را دریافت‌کند، ترجیح‌می‌دهد با خیمه‌زدن و پیش‌انداز بپرد به پشت رقبا و طبیعتا این شیوه، به‌راحتی دست‌خوانی شده و دیگر نمی‌توان بر آن تکیه‌کرد. اگر در رقابت‌های قهرمانی‌جهان در پاریس ۲۰۱۷، امثال داوید مودزمانش‌ویلی و آلن زاسیف او را نمی‌شناختند و حسابی باز نمی‌کردند، حالا دنیا او را دیده و مطمئن‌است که محبی زیرگیر نیست، به‌همین دلیل هم الکساندر خوتسیانیوسکی اوکراینی با زرنگی تمام، با گارد بالا مبارزه کرد تا کمتر اسیر خیمه‌زدن محبی شود و وقتی هم زیرگیری کرد، بلافاصله با سرشانه‌ها به ستون‌دفاعی محبی کوبید و با جاکَن‌کردن او، امتیاز درشت گرفت و نهایتا ۶-۹ برنده شد. محبی باید برای حفاظت دائمی از پای گاردش، دست‌ها را در جای درستی قرار دهد و این تصور که می‌تواند با خیمه‌زدن و پیش‌انداز هر حریفی را از میدان به‌در کند را فراموش کند. دیگر نفر نقره‌ای ایران مجتبی گلیج بود که با پیروزی مقابل والری اندریتسوف اوکراینی -همان حریفی که در مرحله نیمه‌نهایی المپیک‌۲۰۱۲ لندن با رضا یزدانی مسابقه داد و با خوش‌شانسی و بعد از آسیب‌دیدگی یزدانی، به فینال رسید- گوشه‌ای از هنر خود را به‌رخ کشید هرچند در مبارزه فینال او نتوانست خودی نشان دهد و در آغاز مسابقه با یک‌خاک و فتیله‌باراندازهای پیاپی، ۰-۱۰ مقابل اصلان‌بک آلبوروف آذری شکست‌خورد. آلبوروف که در دور نخست شریف شریف‌اف قهرمان‌المپیک‌لندن را برده بود در مرحلۀ نیمه‌نهایی، کائل سنایدر قهرمان‌المپیک‌وجهان را برای دومین‌بار در یک‌ونیم‌سال اخیر با شکست بدرقه‌کرد تا به‌عنوان یکی از ستارگان جام یاشار دوغو مطرح شود. نباید فراموش‌کرد که سنایدر شکست‌ناپذیر نیست اما در بواپست ۲۰۱۸ به‌مرحلۀ اوج آمادگی خواهدرسید و شاید مثل پاریس۲۰۱۷ باز هم بتواند با اختلاف، آلبوروف را شکست‌دهد. علیرضا کریمی دیگر مدال نقرۀ ایران را کسب‌کرد و نشان‌داد از شرایط خوبی برخوردار است و درفینال هم تا ۲۰ ثانیه به پایان ۰-۲ از ابراهیمی جلوبود که روی زیرگیری حریف خاک‌شد و ۲-۲ باخت.
 
یونس امامی در اولین حضورش در وزن ۷۰کیلوگرم به مقام پنجم رسید هرچند مبارزۀ حساس و نفسگیرش با باجرانگ هندی، یکی از تماشایی‌ترین مسابقات این جام بود. امامی که چندین امتیاز عقب بود، وقتی موتورش را به‌کار انداخت و فهمید از کجا طراحی حمله را آغاز کند، مسابقه را به تساوی ۱۰-۱۰ کشاند اما وقتی برای جبران نمانده‌بود. امامی پیش و بیش از هرچیزی به استمرار و ممارست نیاز دارد و ناامید نشدن. او امروز صاحب موقعیت مناسبی‌است که اگر قدرش را نداند، بعدها پشیمان خواهدشد. مهران رضازاده، حسن مرادقلی، سعید داداش‌پور و علیرضا گودرزی دیگر نمایندگان ایران بودند که نصیبی از موفقیت نبردند. اگرچه شکست و پیروزی دو روی سکۀ ورزش هستند اما نوع باختن چهار نفر اخیر بد بود و غیرقابل دفاع. با احترام به سال‌ها کوشش‌وتلاش این عزیزان اما نمی‌توان به جنگ زمانه رفت که ازدیاد سن، اثرش را می‌گذارد و به‌همین‌ دلیل‌است که شکست‌های یکطرفه ۰-۷ و ۰-۱۰ مقابل نام‌شان نوشته‌شد. کشتی ایران در دوران بسیار دشوار انتقالی خود، حالا نیازمند خونی تازه‌است در رگ‌هایش و جوانانی که بتوانند در شرایط جدید وزن‌کشی نوبت صبح و دوبار رسیدن بر سر وزن، دوام بیاورند. 
براساس نتایج کسب‌شده می‌توان حدس‌زد که این کشتی‌گیران در کشتی‌آزاد و فرنگی راهی بازیهای‌آسیایی جاکارتا خواهند شد:
رضا اطری، مهران نصیری، مصطفی حسین‌خانی، حسن یزدانی، مجتبی گلیج و پرویز هادی.
 
مهرداد مردانی، محمدرضا گرایی، محمدعلی گرایی، حسین نوری، مهدی علی‌یاری (علی‌اکبر حیدری) و شهاب قوره‌جیلی.
 
اما مسابقه برتر و شاه‌جنگ واقعی را فرانک چامیزو مقابل جردن باروز برگزار کرد و انتقام شکست سه‌ماه پیش‌اش را گرفت. مسابقه‌ای در اندازه‌های فینال المپیک که فقط باید به تماشا نشست و تحسین‌کرد هنرنمایی دو قهرمان دوست‌داشتنی جهان‌کشتی را با این یادآوری که باروز در بوداپست۲۰۱۸ ورژنی دیگر را به نمایش خواهدگذاشت:

https://www.youtube.com/watch?v=bw6oZwtdD_A
 

منبع:پژواک ایران


محمودرضا گران

فهرست مطالب محمودرضا گران در سایت پژواک ایران 

* باقر یخ‌کشی پدیده‌ای بی‌مهار؛ شکست بزرگان و درخشش جوان‌‌ترهای کمتر دیده‌شده در جام یاشار دوغو  [2018 Jul] 
* یک قهرمان در همه‌حال باید احساس سرداری کند  [2018 Jul] 
*با استعفای احتمالی رسول خادم، چه کسی نماینده ایران در فدراسیون‌جهانی‌کشتی خواهد شد؟  [2018 Jul] 
*کشتی‌آزاد ایران در راه بازیهای‌آسیایی؛ میانگین‌سنی زیاد، اصلی‌ترین تهدید  [2018 Jun] 
*سرمایه‌سوزی کشتی ایران و اتلاف وقت با فرصت‌دادن به ابراهیم امامیِ قاضی‌القضات [2018 May] 
*تا نگردی آشنا زین پرده رمزی نشنوی/ گوش نامحرم نباشد جای پیغام سروش [2018 May] 
* آقایان پیر و سیر، از زمان بازنشستگی‌تان هم گذشته [2018 May] 
* حلقۀ گم‌شده‌ی کشتی ایران؛ جوانان زیر ۲۳سال [2018 Apr] 
*تیغ تیز سانسور بر سر خانواده رسانه و کشتی [2018 Mar] 
*سیمای نازل و فروپاشی اخلاقی یک قهرمان سوخت‌شده  [2018 Mar] 
*به یاد و خاطرۀ زنده‌نام ابوالفضل انوری  [2018 Feb] 
*دروغ‌گویی سیستماتیک، کنتور نمی‌اندازد [2018 Feb] 
*بازی برد-برد مامیاش‌ویلی، خودزنی به‌سبک ایرانی [2018 Jan] 
*شاگردان شایسته‌‌ی حمید باوفا؛ تاریخ‌ساز و طلایی‌تر از طلا  [2017 Aug] 
*کلیدِ گم‌شده‌ی کشتی ایران [2017 Aug] 
*هیچ کیمیاگری نتوانسته که مس را طلا کند  [2017 Jul] 
*سنگینی مصیبت‌بار سایه‌ی سلیقه‌ی سخیفِ سیمای میلی [2017 Jul] 
* سایه روشن‌های زندگی استاد عطاء بهمنش [2017 Jun] 
*«داوران ترسو و فاقد تفکر حرفه‌ای ، آفت بزرگ کشتی ایران» [2017 Jun] 
*«خبرنگاران ورزشی زرد، دروغ‌پردازان رسانه‌های عاشق کلیک»  [2017 May]