مغازه‌ی دو نبشی که جمهوری اسلامی باز کرده است
مجید محمدی

arbaein.jpg

همه آنهایی که سن‌شان بیش از پنجاه سال باشد به یاد دارند که روز مهمی به نام اربعین در تقویم مذهبی شیعیان ایرانی وجود نداشت و این روز می‌آمد و می‌رفت بدون اینکه ایرانیان باورمند متوجه شوند. حتی در سال‌های اول جمهوری اسلامی چنین روزی مراسم خاصی نداشت و تعطیل عمومی‌ هم نبود. به تدریج که خمینی و دیگر روحانیون برای حفظ مشروعیت سیاسی خود به مراسم مذهبی بیشتری نیاز داشتند تا مراسم ایرانی را به حاشیه برانند، در برخی شهرهای مذهبی (قم و مشهد) و برخی مجامع شروع کردند به کش دادن سینه‌زنی‌ها و روضه‌خوانی‌ها به این روز. پس از حمله‌ی آمریکا به عراق و آزادسازی کربلا و نجف به دست سربازان آمریکایی (کاری که سربازان خمینی یک دهه تلاش کردند انجام دهند و نتوانستند) حکومت برای شکل دادن به یک مراسم شیعی بین‌المللی راهپیمایی اربعین را اختراع کرد.

اربعین، مخلوق اسلام سیاسی تمامیت‌خواه

هر انسانی که می‌میرد روز چهلمی‌ برای مرگ وی وجود دارد اما اربعین به عنوان یک مراسم شیعی کاملا ساخته‌ی دست جمهوری اسلامی است و در تاریخ شیعیان ایرانی چنین چیزی وجود ندارد. بسیاری از روایات شیعه عزاداری را به سه روز محدود می‌کنند. در دوران قاجار که اوج شیعیگری ایرانیان در حوزه‌ی عزاداری بوده هیچگاه مراسمی‌ در اربعین مرگ امام سوم شیعیان برگزار نشده است. خبرگزاری دولتی ایسنا در سال ۱۳۹۳ ادعا کرد که عکس‌هایی از مراسم اربعین در سراسر کشور از دوره‌ی قاجار وجود دارد اما اگر عکس‌های منتشر شده را نگاه می‌کنید می‌بینید همه مربوط هستند به ماه محرم و عاشورا (مراسم تاسوعا نیز مخلوق نظام است). عکس‌هایی از روضه در ماه صفر منتشر شده که هیچ دلالتی بر مراسم اربعین در تاریخ شیعه در ایران ندارد چون مراسم روضه‌خوانی در طول سال در ایران برگزار می‌شده است. تعطیلی اربعین آنقدر با مراسم سنتی عزاداری شیعه بی‌ربط است که علی مطهری در سال ۱۳۸۶ خواستار لغو آن شد.

برنامه‌های نذری شیعیان هم یا در ماه محرم یا در ۲۸ صفر انجام می‌شد و هیچ برنامه‌ای در این روز خاص وجود نداشت. اربعین چه در سطح ملی و چه در سطح منطقه‌ای اختراع شد تا به تدریج تقویم زندگی ایرانیان مملو از مراسم مذهبی باشد. امام جمعه مشهد حتی خواستار تعطیلی یک هفته‌ای برای اربعین شده است تا دانشجویان بتوانند بدون دغدغه‌ی درس و امتحان در این مراسم شرکت کنند. کسانی که در آینده می‌خواهند تاریخ شیعه را در ایران بنویسند متوجه باشند که وجود این مراسم در چند سال اخیر آنها را به این دیدگاه نرساند که شیعیان ایرانی همیشه مراسمی‌ به اسم اربعین داشته‌اند. خامنه‌ای چون متمرکز بر اصل گردهمایی است برایش حتی اهمیت ندارد که زیارت‌های مربوط به این روز من‌درآوردی است: «بعضی دنبال سند می‌گردند برای بعضی از این زیارت‌ها؛ من عرض می‌کنم بدون سند هم این زیارت‌ها را می‌شود خواند!» (۱۳۹۴/۰۹/۰۹)

این همه هیاهو و هزینه برای گسترش‌طلبی حکومتی

از حدود دو ماه مانده به اربعین تمام دستگاه‌های حکومتی، دولتی و شهرداری‌ها با همه‌ی قوا به برنامه‌ریزی و تمرکز نیروها و منابع خود برای گردهمایی اربعین در عراق مشغول می‌شوند چون رهبر جمهوری اسلامی این گردهمایی را برای نمایش قدرت و عظمت شیعه در دنیا کلیدی می‌داند: «در اربعین حسینی میلیون‌ها انسان در کنار هم قرار گرفتند؛ خود این حرکت عظیم یک جمعی از مسلمان‌ها- البتّه مخصوص شیعه نبود، سنّی‌ها هم بودند- که در دنیا انعکاس پیدا کرد، تعظیم کردند؛ تجلیل کردند؛ آن را بزرگ‌ترین گردهمایی عالم به حساب آوردند» (۱۳۹۳/۱۰/۱۹). این پدیده با تمرکز همه‌ی منابع کشور (از تاسیس یک شبکه‌ی رادیویی برای آن تا بسیج همه‌ی امکانات سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، از اعزام کارکنان شهرداری برای تمیز کردن محل راهپیمایی تا تعطیل کردن مقررات کشور برای کسانی که نمی‌توانند از کشور خارج شوند) به گونه‌ای خلق شده است که بزرگ به نظر برسد تا بتوانند مدعی شوند: «این حرکت عظیم، با وجود تهدیدهای تروریستی‌ای که همیشه وجود داشته و امروز هم وجود دارد، یک پدیده‌ی فوق‌العاده عظیمی‌است!» (۱۳۹۶/۰۸/۲۲)

خامنه‌ای حتی پدیده‌ای را که خود نظام خلق کرده به خداوند نسبت می‌دهد: «این واقعاً یک پدیده است، یک پدیده‌ی الهی است، یک پدیده‌ی معنوی است. حقیقتاً قابل توصیف نیست؛ مثل خیلی از این پدیده‌های مهمّ الهی، درست قابل تفسیر هم نیست؛ یعنی نمی‌شود این حادثه را تحلیل کرد. اینجور این جمعیّتِ عظیمِ میلیونی راه بیفتند، در ظرف چند سال این تحقّق پیدا کند، شکل پیدا کند!» (۱۳۹۶/۰۸/۲۲) حتی او در همین عبارت نمی‌تواند انکار کند که این راهپیمایی ساخته‌ی اسلام سیاسی است و در چند سال اخیر خلق شده است.

خامنه‌ای وقتی از این پدیده صحبت می‌کند فراموش می‌کند که همه‌ی دستگاه‌های دولتی و عمومی‌ و حکومتی برای اعزام ایرانیان به کربلا برای اربعین بسیج می‌شوند: «از ایران فقط دو میلیون نفر برای پیاده‌روی هشتاد کیلومتری- برای پیاده‌روی، نه برای لذّت بردن و در هتل لمیدن- بلند می‌شوند می‌روند کربلا» (۱۳۹۵/۰۹/۰۳)! این فراموشی باعث می‌شود که او این برنامه را یک برنامه‌ی خودجوش مذهبی معرفی کند. او فراموش می‌کند که خودش دستور داده همه‌ی منابع کشور در اختیار این ماجرا قرار گیرد: «این کار را برای کسانی که عاشق این کارند، آسان کنیم که مسئولیّت این به عهده‌ی مسئولان بخش‌های مختلف کشور است» (همانجا) مراسم اربعین در کنار ۲۲ بهمن و روز قدس به سه مراسم سیاسی کلیدی جمهوری اسلامی تبدیل شده است (خامنه‌ای ۱ فروردین ۱۳۹۴) که هیچ یک ربطی به فرهنگ ملی و عمومی‌ایرانیان نداشته و ندارند.

تاراج منابع مردم

در دوره‌ی دو ماه قبل از اربعین به دستگاه تبلیغاتی جمهوری اسلامی نگاه کنید. روزی نیست که خبری در این مورد در باب تخفیف‌ها، آسان‌گیری‌ها، جابجایی منابع دولتی، ساخت و سازها، و هزاران اقدام دیگر برای تسهیل و به راه‌ انداختن این کارناوال منتشر نشود. از میزان هزینه‌ای که در این مورد می‌شود، پرسنل دولتی و شهرداری‌ها که به این برنامه اختصاص داده می‌شود اطلاعی در دست نیست. تنها به یک مورد از این هزینه‌ها نگاه کنید: اعزام سه هزار نیروی امنیتی با تجهیزات به عراق برای بیش از یک هفته چقدر هزینه بر دوش مردم ایران می‌گذارد؟

سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، دستگاه‌های دولتی و شهرداری‌ها در ابعاد مختلف این پیاده‌روی از جابجایی مسافر تا تغذیه و بهداشت و درمان تا نظافت مسیرها در طول جاده‌ها و مناطق شهری و هزینه می‌کنند. این کارناوال پر هزینه هیچ دستاوردی برای مردم ایران ندارد اما هزینه‌هایش از جیب آنها خرج می‌شود (البته از جیب ۸۳ میلیون برای جمعیتی در حد یک تا دو میلیون بنا به ادعای مقامات که می‌خواهند سفر زیارتی بروند).

مبنای شرعی ندارد

در چارچوب فقه شیعه این سفر اصولا حرام است چون بخشی از هزینه‌های آن از جیب کسانی می‌رود که هیچ مشارکتی در آن ندارند و رضایت آنها نیز کسب نشده است. این زیارت سیاسی عین تصرف مال دیگری به زور است اما هیچ فقیه شیعی جرات نمی‌کند این موضوع را به زبان بیاورد. حکم این زیارت عینا مثل آن است که هزینه‌ی حج حجاج ایرانی یا بخشی از آن از منابع عمومی‌ پرداخت شود. هیچ فقیهی نمی‌تواند این وضعیت را توجیه کند.

جمهوری اسلامی نمی‌خواهد با این برنامه نشان دهد که چندصد میلیون شیعی در منطقه وجود دارند چون این را همه می‌دانند. جمهوری اسلامی می‌خواهد از طریق این سفر برای برنامه‌‌ی بلندمدت مدیریت جهانی و حکومت اسلامی جهانی خود نیرو استخدام کند و به قدرت‌های بزرگ قدرت بسیج خود را نشان دهد. مقامات از ابتدای تاسیس جمهوری اسلامی می‌خواستند این برنامه را در حج اجرا کنند اما عربستان سعودی در برابر آن ایستاد و اکنون این برنامه در عراق اجرا می‌شود و فقط برای مخاطب شیعی.

این گردهمایی هیچ تاثیری بر افزایش امنیت ملی یا تامین منافع ملی ایران ندارد تا با آنها هزینه‌هایش توجیه شود. در صورتی که این گردهمایی (حتی بدون سابقه‌ی تاریخی) بدون دخالت دولت و صرف منابع عمومی‌ صورت می‌گرفت نقاط مثبتی برای ایران و عراق هر دو از حیت رونق گردشگری می‌داشت اما همه‌ی دخالت‌های دولت و صرف هزینه‌های عمومی‌ مانع از این امر است. خدمات دولتی به زائران این سفر خدمات عادی به هر مسافر در هر نقط از ایران نیست؛ حکومت راه‌انداز‌ این سفر است و خدمت‌رسانی آن در حد گردانندگان تور است بدون اینکه از مسافر پولی بگیرند.

منبع:کیهان لندن


مجید محمدی

فهرست مطالب مجید محمدی  در سایت پژواک ایران 

*از «یانکی گو هوم» تا «ایران برو بیرون»  [2019 Oct] 
*مغازه‌ی دو نبشی که جمهوری اسلامی باز کرده است  [2019 Oct] 
*روزی که «نرمش قهرمانانه‌ی- ۲» فرا خواهد رسید [2019 Oct] 
*مداح اسرائیلی دیگر چه صیغه‌ای است؟ روش خلق این شتر گاو پلنگ  [2019 Sep] 
*چرا مردم ایران علیه رژیم به خیابان‌ها نمی‌آیند؟  [2019 Aug] 
*از همه‌ی دنیا طلبکارند، با همه‌ی نکبت و فلاکتی که به ارمغان آورده‌اند [2019 May] 
*روش‌های مهندسی عقیدتی‌ـ‌سیاسی تجمعات [2019 Apr] 
*یورونیوز فارسی آشکارا به دیگر بوق‌های تبلیغاتی فارسی‌زبان پیوسته است [2019 Apr] 
*مردم ایران در دوران گذار، به رهبرانی مثل ترامپ نیاز دارند [2019 Jan] 
*از زهرا کاظمی ‌تا جمال خاشقجی: رسوایی رسانه‌های غربی در گزارش نامتوازن قتل دو روزنامه‌نگار [2018 Oct] 
*سوریه‌ای شدن، نه؛ یمنی سازی و ونزوئلایی شدن، آری [2018 Oct] 
* کدام یک مبتذل است: موسیقی سوسن و جواد یساری یا امضای نامه‌ی لابی جمهوری اسلامی؟  [2018 Jul] 
*سه (بعلاوه یک) سناریو برای سقوط جمهوری اسلامی [2018 Jul] 
* شش نمایش تهوع‌آور در حکومت اسلامی  [2018 Jul] 
*رهبران ایران اشغالگرند، یا هموطن؟ [2018 Jun] 
* تمام دروغ های ظریف  [2018 Jun] 
*اردک شَل روحانی، آغاز فروپاشی سیاسی [2018 May] 
*رادیو فردا به یک خانه‌تکانی جدی نیاز دارد [2018 Apr] 
*کاهش میانگین سن ازدواج دختران در ایران؛ چرا؟ [2018 Apr] 
*مرثیه ‌ای برای همه‌ء غرب ‌ستیزان  [2018 Mar] 
*تراژدی اسلام‌شناسی، خاورمیانه‌شناسی و ایران‌شناسی در دانشگاه‌های ایالات متحده  [2018 Feb] 
*رژیم‌های سیاسی با همه‌پرسی ساقط نمی‌شوند [2018 Feb] 
*محمود احمدی نژاد: «رهبر انقلابی» که غیبش زد  [2018 Jan] 
*پا گذاشتن جمهوری اسلامی جای پای شوروی  [2018 Jan] 
*چهار ویژگی متمایز کننده‌ خیزش دی ۹۶: جدال با کابوس مستقر [2018 Jan] 
*مهم‌ترین خطر امنیتی کشور: جمهوری اسلامی و تداوم آن  [2018 Jan] 
*«بازندگان جنبش اعتراضی دی ماه ۹۶» [2018 Jan] 
*توهم «تغییر و اصلاح» به پشیمانی رسید [2017 Dec] 
*سپنتا نیکنام و مرگ حاکمیت قانون و حقوق شهروندی  [2017 Nov] 
*اصلاحات سال‌ها پیش مُرد. همین!  [2017 Oct] 
*«جان اسنو» در تهران  [2017 Sep] 
*دشمنی اسلامگرایانه با غرب چه نتایجی دارد؟ [2017 Aug] 
*نظرسنجی‌هایی بدون ارزش علمی [2017 Aug] 
*علی شریعتی: ایدئولوگ نظام سرکوب  [2017 Jun] 
*گام دوم مهندسی انتخابات ۹۶: چینش نامزدها و جهت دادن به کارزارها  [2017 Apr] 
* مهندسی انتخابات ۹۶ آغاز شده است [2017 Apr] 
*از چپ عدالت‌گرا تا چپ امنیت‌گرا: طلیعه‌ ناسیونال-سوسیالیزم ایرانی [2017 Apr] 
*جریان «اصولگرا»: واگرا و آشفته  [2017 Apr] 
*رسانه‌های فارسی‌زبان با مالیات شهروندان و منابع عمومی کشورهای غربی چه می‌کنند؟ [2017 Mar] 
*معضل محمد خاتمی برای «نظام»: ضعیف، کم آزار، اما غیر قابل اعتماد [2017 Feb] 
*چهار روایت شخصی از جنایات داعشی جمهوری اسلامی  [2017 Feb] 
*«آشتی ملی»؛ طرحی توخالی و بی حاصل برای تقرب به خامنه‌ای  [2017 Feb] 
*هاشمی رفسنجانی؛ سیاست‌ورزی اسلامگرایانه در چارچوب ممکن‌ها [2017 Jan] 
*مهندسی غرور ملی با هیچ [2016 Dec] 
*ساختار آسیب‌های اجتماعی در ایران در سه نمودار [2016 Nov] 
*دوازده پرسش پیرامون چرایی و چگونگی پیروزی ترامپ و شکست کلینتون [2016 Nov] 
*واکنش ها به پیروزی ترامپ/ موج نارضایی‌ها، «نخبه‌گرایی، چند فرهنگ‌گرایی و جهان‌گرایی» را به عقب راند [2016 Nov] 
*کودک آزاری جنسی در پناه «بیت» المجرمان [2016 Oct] 
*جنگ با مردگان «غیر خودی»  [2016 Oct] 
*نهادهای پشتیبانی ایدئولوژیک برای استبداد مذهبی، تمامیت خواهی و کشورگشایی درایران  [2016 Oct] 
*مدیران جمهوری اسلامی در چه مواردی به اراذل و اوباش و لات‌ها متوسل می‌شوند؟  [2016 Oct] 
* انگاره بومی اداره و توسعه: واقعیت یا توهم؟ [2016 Sep] 
*میرقلی‌خان، امیری، دری اصفهانی: گامی کوچک از «قهرمان» تا «جاسوس»  [2016 Sep] 
*کدام‌یک اسلام را دزدیده‌اند: تروریست‌ها یا اصلاح‌طلبان؟ [2016 Jun] 
*نگاهی به نهادها و مبانی تصمیم‌گیری قوه قضائیه جمهوری اسلامی  [2016 May] 
*یک دیدار معمولی، یک عکس عادی، و موجی از اتهام و اعتراض [2016 May] 
*عرصه‌های جدیدی که روحانیت شیعه در نوردیده [2016 Apr] 
*ویروس ضد امریکایی؛ برندگان و بازندگان [2016 Apr] 
*از چپ عدالت‌گرا تا چپ امنیت‌گرا: طلیعه‌ ناسیونال-سوسیالیزم ایرانی [2016 Apr] 
*چرا در انتخابات مهندسی‌شده شرکت می‌کنند؟ [2016 Mar] 
*پدیده های قابل توجه و شگفت انگیز در نتایج انتخابات ۹۴ [2016 Feb] 
*انتخابات در نظام‌های اقتدارگرا تمامیت‌خواه [2016 Feb] 
*چهار دلیل برای ترغیب به مشارکت در انتخابات ۹۴ و نقد آنها  [2016 Feb] 
*تصویب توافق اتمی در ایران: مجلس یا شورای امنیت ملی؟  [2015 Aug] 
*رژیم خمینی چگونه تداوم یافت؟ [2015 Jun] 
*نظام بی‌شرم جمهوری اسلامی: شرم، سیری چند؟ [2015 Mar] 
*قاسم سلیمانی: «الهه مهربانی»، «سردار عارف» یا فرمانده ترور؟ [2015 Mar] 
*معجزه‌ی حکومت ولایی شیعی: یزید نقش امام حسین را بازی می‌کند [2014 Sep] 
*موضوعاتی که صدای آمريکا پوشش نمی‌دهد يا در اولويت آن نيست [2014 Sep] 
*بی بی سیزاسیون صدای امریکا [2014 Sep] 
*داعش، «سپاه قدس» اسلام‌گرایان سنی [2014 Jun] 
*مسجدسازی دولتی به جای ساخت مسکن عمومی [2014 Mar] 
*افسانه‌ی کمبود روحانی شيعه در ايران، مجيد محمدی [2014 Feb] 
*برنامه‌ تلويزيونی روحانی و پنج بازنمايی از وضعيت دولت  [2014 Feb] 
*رژیم تحریم علیه تحریم [2013 Sep] 
*ملی‌گرايی تکثرستيز: ضد غرب و پرونده‌ساز [2013 Aug] 
*سياست‌ورزیِ تهی از شرم [2013 Jul] 
*چرا سفر به ایران را تحریم نمی کنید؟ [2013 Jul] 
*شان يونسکوی رضا داوری: ننگ و آه [2013 Jul] 
*توهمات علی خامنه‌ای [2013 Apr] 
*علی خامنه‌ای و دروغ‌ها، رجزخوانی‌ها و مدعیات بی اساسش [2013 Apr] 
*بخش فلسفه‌ی دانشگاه تهران، دکان علم‌فروشی و مدرک‌سازی [2013 Apr] 
*فرسایش بنیان‌ها و پیوندهای اجتماعی در ایران [2012 Dec] 
*ناشر غير امين و تبليغات سياسی [2012 Jun] 
*تندیس‌های تنفر، اسلام رحمانی و مخاطرات امنیتی اسلام سیاسی [2012 May] 
*خلائق را از براندازی ولایت فقیه می ترسانند [2012 Apr] 
*«جامعه‌ ايران در سراشيبی انحطاط اجتماعی و اخلاقی»  [2012 Mar] 
*مطالعات خاورمیانه یا بسط تنفر، بی خیالی و پرده پوشی [2012 Mar] 
*روشنفکران دینی و مقدسات مردم [2012 Mar] 
*آمريکاستيزی روشنفکران ـ فعالان چپ ايرانی: سندرم "از موضع بالا" [2012 Mar] 
*امپریالیسم و ادبیات لجن مالی در سنت سیاسی چپ [2012 Feb] 
*مشکلات دروازه بانان سابق رسانه‌ها [2012 Jan] 
*کارنامه‌ی سياه و سوگناک دين سازمان‌يافته [2011 Dec] 
*صدايش را در نخواهند آورد [2011 Dec] 
*دين سازمان‌يافته، مروج تنفر و تبعيض [2011 Dec] 
*بیست روش گریز از پاسخ گویی: نقدی بر گزارش جمهوری اسلامی به کمیته حقوق بشر سازمان ملل [2011 Dec] 
*آیا بدون دین سازمان یافته، دنیای بهتری نمی داشتیم؟ [2011 Nov] 
*همه از دولت‌ها پول می گیرند، اما ...  [2011 Nov] 
*در جستجوی فرزندان از دست رفته  [2011 Nov] 
*رهبر بعدی چگونه تعیین خواهد شد؟  [2010 Jun] 
*يک دروغ بزرگ ديگر؛ فساد اخلاقی ساختاری غرب [2010 May] 
*جنبش سبز: اسلامگرا یا سکولار  [2010 May] 
*شهرنشينی، دانشگاه و طبقه متوسط: تهديدات امنيتی عليه ولايت فقيه [2010 Apr] 
*از ربانی سالاری به اوباش سالاری؛ تحول ساختار قدرت در جمهوری اسلامی  [2010 Mar] 
*رهبر جمهوری اسلامی و مداحی به قصد تقرب  [2010 Feb] 
*هشت تحليل غلط؛ پيش و پس از انتخابات رياست جمهوری  [2010 Feb] 
*زمان محاکمه‌ی خامنه‌ای در دادگاه جنایی بین‌المللی فرا رسیده است  [2009 Jul] 
* الگوهای رایج فریب‌کاری در نظام جمهوری اسلامی  [2009 Feb]