چو تخته پاره بر موج رها رها رها من

سیمین بهبهانی

دلم گرفته ، ای دوست! هوای گریه با من

گر از قفس گریزم کجا روم ، کجا من؟

کجا روم که راهی به گلشنی ندارم

که دیده بر گشودم به کنج تنگنا من

نه بسته ام به کس دل نه بسته کس به من دل

چو تخته پاره بر موج رها رها رها من

ز من هر آن که او دور چو دل به سینه نزدیک

به من هر ان که نزدیک از او جدا جدا من

نه چشم دل به سویی نه باده در سبویی

که تر کنم گلویی به یاد آشنا من

زبودنم چه افزود ؟ نبودنم چه کاهد؟

که گویدم به پاسخ که زنده ام چرا من

ستاره ها نهفتم در آسمان ابری

دلم گرفته ، ای دوست هوای گریه با من


بانوی غزل ایران
سیمین بهبهانی

---

منبع: پژواک ایران

---

اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook

Yahoo

Google

Twitter

Delicious

دنباله

بالاترین

   

نسخه‌ی چاپی  
ارسال مقاله به دوستان

دیگرنوشته‌های سیمین بهبهانی    در آرشیو سایت   پژواک ایران:



 *   بگو چگونه بنویسم یکی نه پنج تن بودند   

 *   جای حضور فریاد است   

 *   اين مادران که دختر دردند / شايد بهار سبز ببارند    

 *   پسرانم! برادرانم! آه...   

 *   سجاده، فرش عنف و تجاوز   

 *   پاسخ سیمین بهبهانی به احمدی نژاد : شنیــدم باز هم گوهر فشــاندی    

 *   خاک مرا به باد مده!    

 *   هوشنگ ابتهاج(سايه) به روايت سيمين بهبهانی   

 *   «مگو حکایت از باران، که دل ز گریه سیر آمد»   

 *   یک دریچه آزادی بازکن به زندانم    

 *   از سرد و گرم فصل ها    

---

No press releases currently available