PEZHVAK - E - IRAN ........... پژواک ایران

   [تاریخ ثبت: 17 Dec 2009]   [ارسال‌کننده:-]  [  ]
شما آقای قصیم، آقای روحانی، آقای هزارخانی، آقای سامع، آقای شیخی... شماها به « نقد جباریت » رهبری سازمان همت نکردید و حالا شاهدید که مردمی که ترس را شکسته و جلوی گلوله ها رفته اند ، حتا یکبار اسمی از « سازمان و شهر رزمندگان » مورد اشاره شما، نمی برند؟ و تازه جانب شرکای خمینی یعنی موسوی و خاتمی و کروبی، را می گیرند و با شوق پای صحبت آخوندهای خارجه نشینی چون نوری زاده و سازگارا می نشینند. تبلیغات آخوندهای مکار البته کم تأثیر نبوده اما آقای قصیم. باور کنید همه اش این نیست. گروه ها و سازمانهای سیاسی که در قیام مردم عملا شرکت نداشتند باید باورشان بشود که این جنبش کوچکترین نسبت و وابستگی به آنها ندارد و درست ترین کار این است که با دوستی خاله خرسه، به او « شر نرسانند.» مردم ایران خودشان به خوبی می دانند چگونه با خرد و هوشیاری گلوی رژیم را بگیرند و شر بزرگتر ولایت فقیه را کوتاه کنند.

   [تاریخ ثبت: 17 Dec 2009]   [ارسال‌کننده:جمال رنجور]  [  ]
آقای دکتر قصیم ارجمند، این درست است که وقتی کسی در مبارزه است و به جریان و جنبشی تعلق دارد برای آن جنیش یا گروهی گه به آن تعلق دارد تبلیغ می کند. امااین جمله در قسمت پایانی مطلب شما« اين بار – برخلاف آن باختهاي تاريخي ملت ايران - سازمان و شهري ازرزمندگان هست, كه سي سالست با هرفدايي كه داده و هر رنج و شكنجي كه برده, امروزحيّ وحاضراست..... بي خود نيست كه شعاراين سلحشوران – ما زن و مرد جنگيم , بجنگ تا بجنگيم – در بين جنبش دانشجويي و صفوف خيابانها فرياد مي شود...تازه اين اول كار است» چقدر از عنصر واقعیگرایی و از حقیقت برخوردار است؟. همانطور که جنابعالی حتما اطلاع دارید،تحلیل و ارزیابیهای رهبری آن «سازمان و شهری از رزمندگان» مورد ایراد و انتقادات جدی قرار دارد که دو مورد آن یکی در مقاله مربوط به بیانیه بیست و هشتمین سالگرد شورا نوشته ایرج شکری، یکی هم پرسش و پاسخ دوقستمتی ایرج مصداقی در مورد آینده مجاهدین در عراق، به ویژه در قسمت دوم آن درخور توجه است. حال سوال این است که فرض کنیم که تا همین 22 بهمن، اوضاع رژیم مثل وضع رژیم شاه در سال 57 شد، با وضعی گه آن «شهری از رزمندگان» در عراق و رابطه پر تنش با دولت عراق که به خاطر سیاستهای غلط رهبری آن «سازمان وشهر رزمندگان» بشدت خصمانه شده است، فکر می کنید که آن سازمان و آن شهر در آن غوغایی که در داخل کشور پیش بیاید چه کار می توانند بکنند؟(هم چنان که در غوغهای این چند ماه گذشته هم صاحب نقش نبودند بهتر است وارد بحث شعار ها هم نشویم چون خیلی از شعاره بوده است که هیچ وقت از آن رزمندگان شنیده نشده است).آیا آن شهر رزمندگان، پیاده یا سوار بر اتوبوس از مرز عازم ایران شوند که انشاء الله دولت موقت جمهوری دموکرایتک اسلامی خود را برپا بکنند؟ آیا دولت عراق نفع خود را در آن نخواهد دید که اجازه تکان خوردن به آنها را ندهد، تا آنها به کلی از رویدادها عقب بمانند و در نتیجه جا و نقش احتمالی که ممکن است به آنها تعلق بگیرد، هرچه کم رنگتر و بی اهمیت تر شود. البته مسائل زیادی را می شود مطرح کرد که بهتر است قسمت دوم پرسش پاسخ اخیر آقای مصداقی را با دقت بخوانید و دریابید که دوستان شما سالها بر سر شاخه نشتند و بن بریدند و کسانی چون شما یا نخواستید و یا نتوانستید آنها را از «خود زنی» باز بدارید.