تا خون نشود سرخ
احمد زاهدی لنگرودی
با ردِّ خون و خيس ِ اسب ها
داغ ِ باد بر شنزار و
شرم ِشبنم در سپيدۀ چمنزار
دريا تا دريا
کوه و کوير و جنگل و رود و جان ها، بسيار
«ارگ بم» بر«پُل ِ گیلان»
«بانگ ِ اصفهان» بر بام « کبودِ تبريز»
و اينک، در زمان ِ پلشتی
اينجايم
در راهی نيستم گويی
سايه ای ام که از گام هايت جا می مانم
در کنار، قدم زنان
و سايه هايی را که هر تکان به هم آغوشی وا می دارد جمع می کنيم
ردِ عبورمان، آبچاله های خون
از تاخت ِ ناکسان
گندچال ِ تاختشان لکه لکه دربرابرمان
هرچه جای پا را جا می گذاريم
با داغ بادِ سيلی سرخ کوير
بيا همراه، سايه ها جمع کنيم
جا بمانيم از تمام ِ راه های نرفته
اسب ها اسب ها
بيا همراه، ويرانی بماند
تنها سر انگشتان تو روشن است
وقتی دست می کشی از جامه
تا بی جامگی نبينی
معنای مهری نهفته در جانت
چه بی دريغ
آشتی می کنی
ای دور ِ نزديک!
و هم اين گونه، همراه و مهربان
آباد می شود
شاد می شود
ايران
بند بر می کشد از هر بند
روز از تباهی سياه می شود
ما معنی درخت را يافته بوديم
و بر کشت و کار ديم، باورمان نه
نگاهمان به آسمان نبود
و نه برابر منظرمان مزدی
اندوه تباهی، ما شد
در فرياد و نه گفتيم
و درخت در فصل سرد زمستان بود
دير می رود يا کِی نمی رود!
اين خيرگی از سرم
جا مانده ام از فشنگی و پوکم
حلقۀ طنابی بالا و دور سرم می چرخد
دور می شوم از حالا تا ساعت ۶٧ بار بزند
و زمين در يک ماه قمری
مثل تير، مدار زمان را شِقه کند
نيمی آتش
نيمی يخ
از پيشانی ام باران می بارد
پشت خانۀ ما هرشب آهن خالی می کنند
از تيرهايی که خلاص نمی کند
آونگ خواب های مصنوعی
که طعم ِ گس ِ گرتِ سفتِ گِردِ سفيد و خواب آور می دهند
درد می شوند
از تنم بيرون نمی رود
خيره می شوم به تو
پاهايت که در عکس نيست
و ردِ دمپايی بر آن قرمز است
چون جای بوسه ات
که صورت هر کس را بوسيده، داغ کرده است
از هر ردی، نشانی
با درد آرام گرفتن
جان را به تباهی آسودن
وارانه و ديوانه
در سور ِ ديوان ِ مست، ميخ جويدن
جا ماندن
جا ماندن
جا ماندن
هرگز نرسيدن، مردن
و نه توان نگريستن
ويران ايران ديدن
تنها سراييدن
بر چاربند بی معنايی
که معرفه نمی کرده هيچ گذاره ای
و نمی گذارد آشتی کنيم، آتشی افروختن.
تا سردی اين بندِ چهار بگذرد
و زندان سحر شود
اين زندگی شب است .
ابر ها اسبند
يا گريز آرزو شده است؟
چه بارانی می بارد
برای هميشه چترها را به اسب ها بدهيم
همراه هر قطره، به گريز بخنديم
بگذار شرمگين خيس شدن باشيم تا خون
به شرافتِ باران
بوسه هايش بی دريغ ترين بود
آسمان گرمبه را می شنوی؟
«خشته پرد» هم
بسيار صدا شنيده مهيب
حتا دمی نترس، نگاه کن
آغوش گشوده با روخانه به مهر
این خشت های خون
از « کرمان» تا «رانکوه»
با دريا و شنزار
ديوان و پريان ِ بسيار
آبستن است زمان
در دست های مردم ايران
ريشه دوانده دور، جوانه زده شکوه
پيکی سوار و شاد
بی زين و با پيام، باز می گردد باز
بگذار ببارد
حتا اگر ابرها می گريزند
کوه فرياد می کند، کوير می شود
کوير می گريد
دريا دوباره درست می شود
ماديانی که گريخت
بغض جنگلی بود
آتش گرفت و سوخت
ققنوسی که خاکستر می شود
ماهيان بسياری را استخوان ديده ام
هميشه اشک ِ کوير آخر، دريا نمی شود
و پدر اين را که ديده بود
اما گريز پا نبود
پا در ميانی که عبور را از خاطره نگيرد
سرخ، رنگ نجيبی است
تا خون نشود
می گريزد مثل اسب
دور می شود از جغرافيايی که ايستاده ايم
گوشه ای از آن ما
دور و دورتر از هم
اما چه درکنار؟!
آبچاله های برابر و دشواری عبور
و آسمانی که با داغ ِ باد، کبود شده است
نگاهی به نگاهی و شرمخندی جوان
از دريا تا دريا
کوه و کوير و جنگل و رود را
آغاز می کنيم .
منبع:پژواک ایران