ای شما بی وطنان، شرم، وطن بگذارید

پاره ای جان به سراپردۀ تن بگذارید

بگذارید بماند دل گیتی برجای

شرم دارید و به ما  مام وطن بگذارید

به هوس های شما رفت به غارت، میهن

دست کم خاطره از بوم  کهن بگذارید

هر کران می نگرم، نیست بجز ویرانی

بهلیدش، تل اطلال و دَمَن بگذارید

آنچه کشتید و درودید، بجز رنج نبود

گورتان گم، به من این رنج و محَن بگذارید

بلبلان باغ  بِهِشتند و گلستان پژمرد

قطره ای آب به پابوس چمن بگذارید

بگذارید و گذارید که ایران ماند

ننگتان باد،از او نام و سخن بگذارید

زنده زآنم که در آن خاک بخسبم روزی

اندکی خاک برای سر من بگذارید

               (الف.ارجمند،شهریور1405)

منبع:پژواک ایران