نمی‌شود از سقوط ظالم خوشحال بود، اما مسیرش را انکار کرد،

این روزها بعضی‌ها می‌گویند: (ما با جنگ مخالفیم)

و در عین حال اضافه می‌کنند: از کشته شدن خامنه‌ای خوشحال می‌شويم.
اما اینجا یک تناقض جدی وجود دارد.
خامنه يي يا لاريجاني با الاغ كه تصادف نكردند كه كشته شوند، واقعاً چگونه می‌شود از نتیجه‌ای خوشحال بود، اما با مسیری که به آن نتیجه می‌رسد کاملاً مخالفت کرد؟
در دنیای واقعی، کنار رفتن چنین ساختارهایی معمولاً بدون درگیری و هزینه اتفاق نمی‌افتد.
مسئله این نیست که کسی طرفدار جنگ باشد—هیچ انسان عاقلی از جنگ و خونریزی دفاع نمی‌کند.
اما نمی‌شود چشم بر این واقعیت بست که بسیاری از این اتفاقات، نتیجه مستقیم سال‌ها سیاست، سرکوب و خشونت همین رژيم است.
این‌ها نه اتفاقی‌اند و نه ساده؛ پیامد مسیری هستند که خود این نظام انتخاب کرده است.
مردم ایران از جنگ خوشحال نیستند، مردم از پایان ظلم خوشحال می‌شوند.

اگر قرار است از صلح حرف بزنیم، باید صادق باشیم؛ صلح واقعی زمانی معنا دارد که ریشه‌های خشونت و سرکوب از بین برود، نه اینکه فقط درباره نتیجه‌ها حرف بزنیم و از مسیر رسیدن به آن‌ها چشم‌پوشی کنیم.

طيب صادقيان

منبع:پژواک ایران