شاید بتوان « مرگ » را اصلی ترین حقیقت‌ِ زندگیِ تمامی انسان‌ها برشمرد که گریزی و گزیری از آن نیست. هزاران سال از پیدایش انسان بر کره خاکی گذشته و آرزوی زندگی جاودان همچنان دست نیافتنی است گرچه بسیاری، انتهای بی چون و چرای راه زندگی را فراموش می کنند. شاید این فراموشی یکی از  دلایلی باشد بر ادامه اشتباهات، ستم ها و حتی جنایاتی که نمونه هایش در تاریخ بشری کم نبوده و افسوس که ما ایرانیان از تجربه های تلخ تاریخیِ مشابه بی بهره نبوده ایم. شاید حکمرانانِ ستمگر رژیمِ حاکم بر ایران هم تا پیش از شروع دو جنگ اخیر، پایانی بر قدرت و چیرگی خود بر ایران و ایرانیان در ذهن نداشتند که زمانه، خلاف آن را ثابت نمود. 

اما، 

مرگ فقط برای « دشمن » رخ نمی دهد و باری « دوست » را به ناگاه از میان ما می رباید و سبب می شود که افسوس و اندوه بر خاطر و قلب ما سایه افکند. 

درحالیکه عدمِ همراهی گروهها و افرادِ مدعی اپوزیسیون با انقلاب ملی و رهبری شاهزاده رضا پهلوی یکی از عوامل اصلی در کند شدن روند این انقلاب بوده و نقش مخرب این گروه‌ها و صدای بلندشان در رسانه های گوناگون، بخش بزرگی از نیروی مبارزه ی مردم را به فرسایش برده است؛ در میان انبوه سیاستمداران، سناتور لیندزی گراهام از اندک همراهان انقلاب ملی ایرانیان بودند. 

آشکار است که از دست دادن ایشان باعث حزن و تاسف ایرانیانِ خواهان براندازی رژیم گشت. 

اما،

مرگ سناتور گراهام باید تلنگری باشد بر اندیشه و عزم ما تا فراموش نکنیم که حضور دوستان و همراهان، همیشگی نیست و مهم تر اینکه تصورِ ادامه و پیروزی انقلاب ملی بدون حضور شاهزاده بسیار دور از دسترس خواهد بود. با این رخداد تلخ، ارزش حضور شاهزاده رضا پهلوی در مقام رهبریِ انقلاب شیر و خورشید و نیز دوران گذار بیش از پیش نمود یافت.

پس تا فرصت هست، ارزشِ حضور شاهزاده رضا پهلوی را بهتر دریابیم و با پذیرش رهبری و همراهی با ایشان به دنیا نشان دهیم که عزم ایرانیان برای گذار از حکومت اسلامی جدی است و اینکه قدرتِ عزم مردم و روشناییِ آینده ایران در پیروزی انقلاب شیر و خورشید با رهبری شاهزاده رضا پهلوی متبلور خواهد شد. 

به امید آن روز

جولای ۲۰۲۶ 

منبع:پژواک ایران