امیر براتی؛ روایت هکر نابغه ایرانی از همکاری با وزارت اطلاعات تا افتادن در دام افبیآی
شاهد علوی
شاهد علویایراناینترنشنال
یافتههای اختصاصی ایراناینترنشنال نشان میدهد امیر براتی، شهروند ۳۹ ساله ایرانی-ترکیهای که از سال ۲۰۲۱ با هویت تازهای در ترکیه زندگی میکرد و اخیرا به درخواست آمریکا در مونتهنگرو بازداشت شد، هکر نابغهای است که با اسم هکری کینگلِت از سالها پیش با وزارت اطلاعات همکاری میکرد.
بر اساس این اطلاعات، براتی که در فاصله کوتاهی پس از مهاجرت به ترکیه در نوروز سال ۱۴۰۰، با خرید ملکی گرانقیمت در برج مسکونی «امار اسکوئر هایتس تاور» در استانبول، شهروندی ترکیه را به دست آورده بود، در پی نگرانی از افشای هویتش، اسم و فامیل خود را در این کشور به شکل قانونی تغییر داده بود.
تابعیت ترکیه برای کسی که خود را در خطر بازداشت میبیند، با توجه به قوانین ترکیه که استرداد شهروندان این کشور به سایر کشورها را منع میکند، برای براتی امنیت به همراه داشت، اما نه این تابعیت تازه و نه آن تغییر هویت نتوانست او را از چشم افبیآی که دنبال بازداشتش بود، مخفی کند.
براتی پنجشنبه چهارم تیر در شهر کوتور در مونتهنگرو بازداشت شد. او به اتهام انجام حملات سایبری گسترده، کلاهبرداری رایانهای، هک، دسترسی غیرمجاز به سیستمهای رایانهای محافظتشده و سرقت هویت، تحت پیگرد دادگاهی در نیویورک قرار دارد و انتظار میرود پس از طی مراحل قانونی به ایالات متحده مسترد شود.
اطلاعات اختصاصی این گزارش حاصل تحقیق گسترده در اسناد منبع باز و گفتوگو با یک آشنای سابق براتی و چند کارشناس امنیت سایبری مطلع از اقدامات اوست که به شرط ناشناس ماندن با ایراناینترنشنال گفتوگو کردند.
تولد یک نابغه؛ «پادشاه کوچک»
امیر، فرزند حسین، ۳ اسفند ۱۳۶۴ در مشهد متولد شد. ایراناینترنشنال سابقهای از محل تحصیل براتی نیافت، اما یک سند قضائی که سال ۱۳۹۳ صادر شده است، او را کارشناس امنیت سایبری معرفی کرده است.
کارشناسی که خیلی سریع و در ابتدای جوانی در ۲۱ سالگی، یکی از اولین گروههای هکری شناختهشده ایران به نام «ایران بلک هتس تیم» (Iran Black Hats Team) را تاسیس کرد. این گروه دستکم از ۵ شهریور ۱۳۸۵ درگیر فعالیتهای هکری شد؛ زمانی که این گروه تا آن زمان ناشناخته، با انجام حمله تغییر چهره، یک زیردامنه متعلق به دانشگاه نارسوان در تایلند را هک کرد.
در حمله تغییر چهره، هکرها پس از نفوذ به یک وبسایت یا سرور میزبان، صفحه اصلی یا بخشی از صفحات یک وبسایت را با پیام، تصویر یا نام گروه خود جایگزین میکنند.
آرشیوی از سامانه اطلاعات ثبت دامنه، که در یک انجمن آنلاین گفتوگو منتشر شده، نام امیر براتی را بهعنوان دارنده دامنه ibh.ir نشان میدهد که وبسایت گروه هکری «ایران بلک هتس تیم» بود.
شناسه ایرنیک مرتبط با مدیریت اداری، فنی و دیاناس دامنه نیز در آن زمان به پروندهای با نام براتی متصل بود که در آن آدرس ایمیل او به آدرس kinglet@bsdmail.com و یک شماره موبایل ایران ثبت شده بود.
کینگلِت به معنای پادشاه کوچک، نام هکری بود که براتی برای خود برگزیده بود و اگرچه در سالهای طولانی فعالیت از نامهای هکری دیگری هم استفاده کرد، اما به گفته یکی از کارشناسان سایبری که با ایراناینترنشنال گفتوگو کرد، او اصرار داشت در دنیای هکرها با همین نام شناخته شود: «امیر خود را پادشاه این عرصه میدید و اینکه با وجود سالها فعالیت هکری، از پیگیری و تعقیب قضایی جسته بود و نامش در هیچکدام از بیانیههای دولت آمریکا نیامده بود، این ذهنیت سروری را در او تقویت کرده بود یا دستکم اینجوری وانمود میکرد.»
این سوابق که در یک انجمن گفتوگوی آنلاین نپالیها منتشر شده، مربوط به آذر ۱۳۸۶ است و دلیل انتشار آن هم هک وبسایت رسمی دولت نپال به دست این گروه هکری ایرانی بود.
یکی از کارشناسان سایبری طرف گفتوگو با ایراناینترنشنال در پاسخ به اهمیت این حمله هکری گفت: «آن سالها، ایران بلاک هتس و خود امیر براتی شرکتها و نهادهای مختلفی را در سراسر جهان هدف گرفتند و این اگرچه حساسترین هدف حمله آنها نبود اما چون وبسایت رسمی یک دولت بود، میتوانست برای آنها اعتبار کسب کند. اعتباری که از آن میشد پول درآورد، تنها هدف امیر در همه این سالها.»
محور اصلی فعالیت مجموعه هکری آیبیاچ که تا خرداد ۱۳۹۳ بسیار فعال بود، نفوذ به وبسایتها و تغییر صفحه اصلی آنها با درج نام، نشان و پیام گروه بود؛ آرشیوها نشان میدهد آنها در آن سالها چند صد وبسایت دولتی، دانشگاهی و تجاری متعلق به کشورهای مختلف مانند آمریکا، بریتانیا، اتحادیه اروپا، عربستان سعودی و کشورهای آسیایی را هک کردهاند.
یک وبلاگ تخصصی قدیمی، در فروردین ۱۳۹۲، آیبیاچ را با ۴۵۸ مورد «تغییر چهره ویژه» در جایگاه نوزدهم رتبهبندی جهانی گروههای هکری قرار داده بود.
یک گروه برای او کافی نبود
براتی در سال ۱۳۸۸ (۲۰۰۹) با آرمان کهزادیان، اهل ایلام، دیگر جوان ایرانی در حوزه عملیات هکری، گروهی دیگر به نام دیجیتال بویز آندرگراوند تیم را تاسیس کرد. گروهی که نخستین سابقه فعالیتهای هکری ثبتشده آن به ۲۱ اردیبهشت ۱۳۸۹ بازمیگردد و تا ۱۳۹۳ هم بسیار فعال بود.
به گفته یکی از کارشناسان سایبری طرف گفتوگو با ایراناینترنشنال: «امیر چند سالی از آرمان بزرگتر بود، اما خیلی زود متوجه نبوغ آرمان شد و به او نزدیک شد و همکاری نسبتا طولانی را با هم شروع کردند.»
این گروه هکری در یکی از حملاتشان در ۲۷ اسفند ۱۳۹۱، زیردامنه مرتبط با حملونقل «ایستگاه آزمایشهای آبراههای» ارتش آمریکا را هک کردند.
بررسی آرشیو وبسایت زون-اچ نشان میدهد این گروه هکری تا سال ۱۳۹۲ بیش از هزار حمله انفرادی به وبسایت صدها شرکت و نهاد دانشگاهی، دولتی و نظامی در کشورهای مختلف، از جمله وبسایتهای ناسا، مایکروسافت، دانشگاه امآیتی و ارتش آمریکا، و نزدیک به هشت هزار حمله انبوه (حمله به سرورها) انجام داد.
قابلتوجه اینکه این گروه در مواردی علاوه بر نامهای هکری خود، حدیث «اگر علم در ثریا باشد، مردانی از سرزمین پارس به آن دست پیدا خواهند کرد» منتسب به پیامبر اسلام را روی صفحاتی که هک کرده بودند، قید میکردند.
یکی از کارشناسان امنیت سایبری که فعالیت گروههای سایبری ایرانی را تعقیب کرده است به ایراناینترنشنال گفت آنها اعتقاد مذهبی نداشتند: «امیر و آرمان و دیگر همکاران آنها، عمدتا از طریق سرقت و فروش داده، صرفا دنبال پول درآوردن بودند و خیلی هم در کارشان موفق بودند و کارشان ربطی به جستن دانش در ثریا نداشت!»
سابقه برخورد با سیستم قضایی و دستگاه امنیتی
فارغ از دو شکایت مرتبط با شرکتهای هرمی در نیمه نخست سال ۱۳۸۸ که یکی به تبرئه و دیگری به محکومیت انجامید، نخستین برخورد جدی براتی با دستگاه امنیتی به اواخر همان سال برمیگردد.
اسفند همین سال، در اوج فعالیتهای هکری براتی، اداره کل اطلاعات خراسان رضوی شکایتی علیه امیر براتی طرح و اندکی بعد او را بازداشت کرد. او به هک وبسایتهای دولتی، وبسایت شخصی رییسجمهوری، اهانت به رهبری، نشر اکاذیب و تبلیغ علیه نظام متهم شده بود، اما کمی بیش از یک ماه بعد در اردیبهشت ۸۹ با وثیقه ۱۰ میلیون تومانی آزاد شد.
براتی در این پرونده به خاطر تبلیغ علیه نظام به یک سال زندان محکوم شد اما از سایر اتهامات تبرئه شد. اما حکم زندان او اجرا نشد. پرونده در اردیبهشت ۱۳۹۱ به اجرای احکام رفت اما بدون بازداشت او، ۴۳ روز بعد مختومه و بایگانی شد.
اردیبهشت ۹۰ در آخرین مورد ثبتشده از برخورد امنیتی وزارت اطلاعات در جریان دعوای قدرت با اطلاعات سپاه، براتی، کهزادیان، مسعود مولوی و شخص دیگری را بازداشت کرد.
مولوی، فعال سایبری مرتبط با مقامات جمهوریاسلامی بود که با بودجه سازمان پدافند غیرعامل این گروه را تشکیل داده بود و قرار بود علاوه بر حملات هکری علیه اهداف خارجی، نقاط ضعف سایبری دستگاههای دولتی داخلی را یافته و به مقامات ارائه دهند.
کیفرخواستی اصلاحی مربوط به تیر ۱۳۹۳ که ایراناینترنشنال دیده است، نشان میدهد این ۴ نفر به «اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرایم علیه امنیت داخلی از طریق هککردن سایتهای اینترنتی نهادهای دولتی و انقلابی و بانکهای کشور» متهم شده بودند.
همکاری با وزارت اطلاعات
اما با وجود سابقه طولانی فعالیت هکری شناختهشده براتی و دوست نزدیکش کهزادیان، آنها تنها مدت بسیار کوتاهی بازداشت در ایران را تجربه کردند. منابع طرف گفتوگوی ایراناینترنشنال میگویند این وضعیت نتیجه همکاری این هکرها با دستگاه امنیتی ایران بود: «این بچهها جذب دستگاه امنیتی شدند چون احتمالا چاره دیگری هم نداشتند، وزارت یا ساس {سازمان اطلاعات سپاه} از این بچهها برای هک هدفهای موردنظر استفاده میکرد و اگر همکاری نمیکردند جز فرار از ایران یا سالها زندان چیزی پیش رویشان نبود.»
مسعود مولوی هم در روایت بازداشت گروه هکریاش به این همکاری اشاره کرده است. به گفته او کهزادیان پس از چند هفته و با قول مساعد همکاری با وزارت اطلاعات آزاد شد، اما براتی که «اساسا نفوذی وزارت اطلاعات» در جمع آنها بود، کمی بعدتر آزاد شد.
به گفته آشنای سابق براتی که با ایراناینترنشنال گفتوگو کرد، این همکاری از همان زمان نخستین بازداشت او در اسفند ۱۳۸۸ آغاز شده است: «امیر اصلا سیاسی نبود و تبلیغ علیه نظام و توهین به رهبری در پرونده اول او بیمعنی بود، او به خاطر هک بازداشت شده بود و وقتی اطلاعات فهمید با کی طرف شده، او را جذب کردند و برای همین همه اتهامات هکریاش پاک شد و حکم یکسالهاش هم اجرا نشد. بعد از آن هم تا وقتی ایران بود و من ازش خبر داشتم، حتی وقتی شاکی خصوصی داشت زندانی نمیشد، کاملا مصونیت داشت.»
ادامه فعالیت و مصونیت قضایی
پس از این بازداشتهای کوتاهمدت و در دورهای که منابع ایراناینترنشنال میگویند براتی و کهزادیان با وزارت اطلاعات همکاری میکردند، فعالیت گروه دیجیتال بویز آندرگراوند تیم ادامه یافت.
در آن دوره، رد پای این دو گروه در شماری از حملات هکری به شرکتها و نهادهای داخلی و بینالمللی دیده میشد. بررسی آرشیو زون-اچ نشان میدهد آیبیاچ و دیجیتالبویز، در سالهایی که این دو گروه فعال بودند در مجموع جدای از حملات هکری به سرورها و زیردامنهها، نزدیک به چند صد وبسایت ایرانی را هدف قرار دادند.
مشخص نیست در چه تعداد از این حملات آنها علاوه بر تغییر چهره وبسایتها، اطلاعات شرکتها و نهادهای هکشده را سرقت کرده و یا در چند مورد باجگیری کردهاند، اما صدها مورد از این حملات، از جمله هک وبسایت سازمان صنایع و معادن استان همدان در آذر ۱۳۸۷ و وبسایت سازمان سنجش آموزش کشور در اردیبهشت ۱۳۹۱ را همین دو گروه انجام دادند.
یک کارشناس سایبری گفت آنها قصد خرابکاری نداشتند: «آنها جز نام گروهشان، هیچ پیغامی روی صفحه وبسایت منتشر نکردند و تنها فایلی را در یکی از دایرکتوریهای سایت از خودشان بر جای گذاشتند.»
همزمان با این فعالیتها، مصونیت امنیتی براتی، برای نمونه در خرداد ۱۳۹۹، او را از پیگیری کیفری به اتهام «کلاهبرداری» و «تحصیل مال از طریق استفاده غیرمجاز از سامانه رایانهای» حفظ کرد.
در مورد کهزادیان، این موارد بسیار بیشتر است. او از سال ۱۳۹۲ تا سال ۱۳۹۸، دستکم چهار بار (+، +، +، +) با اتهامهای مرتبط با حملات هکری و کلاهبرداری اینترنتی، به بیش از ۳ سال و نیم زندان و جریمه نقدی محکوم شد، اما شواهدی وجود ندارد که به خاطر این محکومیتها به زندان رفته باشد.
راهی طولانی از مشهد تا دام افبیآی
براتی در اوایل دهه سوم زندگیاش، خانه پدری در مشهد را ترک کرد و ساکن تهران شد. الگوی محل زندگی او در تهران نسبت مستقیمی با بهبود وضعیت مالیاش داشت که نتیجه فعالیتهای هکری او بود: او ابتدا در محله ارم در غرب ساکن شد، سپس به خیابان فیاض در ستارخان، برج سپیدار در باغ فیض، ملاصدرا در ونک و سرانجام به آپارتمانی مجلل در خیابان پورابتهاج در محدوده نیاوران و کاشانک نقل مکان کرد.
براتی آذر ۱۳۹۱ عضو هیاتمدیره شرکتی شد که حوزه فعالیت گستردهای از خدمات کامپیوتری تا برگزاری همایش داشت. همزمان با عضویت براتی، شرکت به آدرس نخستین خانه او در محله ارم نقلمکان کرد.
به باور یکی از منابع ایراناینترنشنال، امیر از این شرکت بهعنوان پوشش حقوقی و مالی برای بخشی از درآمدهای حاصل از فعالیتهای سایبری یا هکری استفاده میکرد: «شرکت سال ۱۳۹۸ منحل شد و شخصی به اسم عباس جمزر هم که مدیرعامل آن بود و همراه امیر به شرکت پیوسته بود، بعدتر به اتهام کلاهبرداری و جعل سند بازداشت شد.»
به گفته یکی از کارشناسان سایبری، براتی در مقطعی هم در ساختمان فناوری بانک تجارت در خیابان طالقانی مستقر شد: «استقرار او آنجا با تایید وزارت اطلاعات بود و کارش تامین امنیت شبکه رایانهای بانک تجارت بود، اما این کار برای امیر نه آن درآمد رویایی را داشت و نه راضیاش میکرد و برای همین کارش را ول کرد و از ایران رفت.»
براتی سوم فروردین ۱۴۰۰، همراه همسرش ماهنوش باغدارزاده، عکاس و اینفلوئنسر اینستاگرامی، به ترکیه مهاجرت کرد و تابستان همان سال، یکی از واحدهای دوخوابه برج مسکونی «امار اسکوئر هایتس تاور» را خرید و مدتی پس از آن، تابعیت کشور ترکیه را دریافت کرد.
بررسی آگهیهای ملکی نزدیک به زمان معامله نشان میدهد مشابه این واحدها در طبقات بالای برج امار اسکوئر هایتس تا ۹۰۰ هزار دلار ارزشگذاری میشدند. با احتساب طبقه بسیار بالا، نمای باز شرقی، تجهیزات داخلی و هزینههای معامله، مبلغ پرداختی برای واحدی با مشخصات خانه براتی میتوانسته به حدود یک میلیون دلار رسیده باشد. براتی این مبلغ را نقدی پرداخت کرده است.
به گفته یکی از منابع، براتی و همسرش مدتی کوتاه پس از دریافت تابعیت کشور ترکیه، با تقدیم درخواست به دادگاه، نام خود را تغییر دادهاند. ایراناینترنشنال نتوانست دریابد براتی و همسرش با چه اسم و مشخصاتی پاسپورت ترکیه گرفتهاند.
شهروندی ترکیه برای براتی در ارتباط با تعقیب آمریکا مصونیت فراهم کرده بود، چرا که اصل ۳۸ قانون اساسی ترکیه، استرداد شهروندان این کشور به دولتهای خارجی را ممنوع کرده است. برای همین با وجود آنکه ترکیه و آمریکا از سال ۱۹۸۱ معاهده استرداد دارند، براتی با وجود زندگی در ترکیه، به خاطر گرفتن تابعیت این کشور، از استرداد به آمریکا مصون بود.
همزمان، اگرچه براتی در تلاش برای پاککردن سوابق هکریاش، نام خود را تغییر داده بود، اما در پنج سالی که ساکن ترکیه شده بود از ترس شناسایی و بازداشت، از سفر به اروپا خودداری کرده بود و مقاصد عمده سفرهای خارجی او، ایران و امارات بودند.
با این وجود، این باور که تغییر هویت میتواند تطبیق هویت فرد را با هشدارهای اینترپل یا فهرستهای تحت تعقیب مرزی دشوار کند باعث شد براتی پس از سالها پرهیز از سفر به اروپا، سرانجام سفر به یک کشور عضو ناتو را بهقدر کافی کمخطر بداند؛ محاسبهای که نادرست از آب درآمد.
همزمان، اگرچه براتی در تلاش برای پاککردن سوابق هکریاش، نام خود را تغییر داده بود، اما در پنج سالی که ساکن ترکیه شده بود از ترس شناسایی و بازداشت، از سفر به اروپا خودداری کرده بود و مقاصد عمده سفرهای خارجی او، ایران و امارات بودند.
با این وجود، این باور که تغییر هویت میتواند تطبیق هویت فرد را با هشدارهای اینترپل یا فهرستهای تحت تعقیب مرزی دشوار کند باعث شد براتی پس از سالها پرهیز از سفر به اروپا، سرانجام سفر به یک کشور عضو ناتو را بهقدر کافی کمخطر بداند؛ محاسبهای که نادرست از آب درآمد.
اشتباه بزرگ در سفر به مونتهنگرو
براتی ابتدای تیرماه سال جاری، پس از سالها پرهیز آشکار از سفر به اروپا، با تصور اینکه سفر به مونتهنگرو که هنوز عضو اتحادیه اروپا نشده و قرارداد استرداد مجرمان با آمریکا ندارد، برای او که با پاسپورت و نام متفاوت سفر میکرد خطری ندارد، راهی کوتور شد.
بر اساس تصاویر منتشرشده در استوریهای صفحه عمومی اینستاگرام همسرش که یک اینفلوئنسر اینستاگرامی و عکاس تبلیغاتی است، بازداشت براتی در حالی رخ داد که او به همراه همسرش برای تعطیلات تابستانی در مونتهنگرو به سر میبرد.
بر اساس این تصاویر، که اکنون پاک شدهاند، آنها تا پنجشنبه چهارم تیر، زمان بازداشت، در شهر ساحلی و تفریحی کوتور، در حاشیه دریای آدریاتیک، به سر میبردند.
سفر به کوتور در ذهن براتی کمخطر به نظر میرسید؛ اما مونتهنگرو، کشور کوچک ساحلی در جنوب اروپا و عضو ناتو، با ایالات متحده و دیگر کشورهای غربی همکاری حقوقی و امنیتی دارد و مقامهای این کشور پیش از این هم بر اساس درخواستهای بینالمللی، افراد تحت پیگرد را بازداشت و پرونده آنها را برای بررسی استرداد به دادگاه ارجاع دادهاند.
دستکم یکی از این درخواستها که به استرداد منجر شد، از طرف آمریکا بود. در سال ۲۰۲۲، پلیس مونتهنگرو سه فرد محکومشده در آمریکا به اتهام سرقت بیش از ۱۸ میلیون دلار از وامهای کرونا را بازداشت کرد و آنان سرانجام به آمریکا مسترد شدند. این ظاهرا چیزی بود که براتی یا نمیدانست یا فراموش کرده بود.
بازداشت و در انتظار استرداد
پرونده براتی به دادگاه عالی پودگوریتسا، پایتخت مونتهنگرو، ارجاع شده است. بنا بر اعلام مقامهای مونتهنگرو، براتی متهم شده که از سال ۲۰۱۳ در یک کارزار سایبری گسترده نقش داشته و بیش از ۱۵۰ دانشگاه و نهاد آمریکایی، از جمله دانشگاهها، مراکز تحقیقاتی، نهادهای وابسته به دولت و سازمانهای خصوصی دارای اطلاعات حساس را هدف قرار داده است.
به گفته مقامها، این حملات بیش از ۳ میلیارد و چهارصد میلیون دلار خسارت به بار آورده است. بر اساس اسناد پیشین وزارت دادگستری آمریکا درباره پرونده مشابه موسسه مبنا، این رقم به هزینهای اشاره داشت که دانشگاههای آمریکایی برای تهیه و دسترسی به دادهها و مالکیت فکری هدفگرفتهشده صرف کرده بودند.
پلیس مونتهنگرو در بیانیه خود اعلام کرده است دادههای بهدستآمده و دسترسی به حسابهای کاربری دانشگاههای هدفقرارگرفته، در اختیار سپاه پاسداران و دیگر نهادهای ایرانی، از جمله برخی دانشگاهها، قرار گرفته است. افبیآی تاکنون درباره جزئیات این پرونده اظهارنظری نکرده است.
متهم تازه موسسه مبنا
وزارت دادگستری آمریکا در سال ۲۰۱۸ اعلام کرد هکرهای موسسه مبنا طی چند سال، حدود ۱۴۴ دانشگاه در آمریکا و ۱۷۶ دانشگاه در ۲۱ کشور دیگر را هدف حملات سایبری خود قرار دادند. علاوه بر دانشگاهها، دستکم پنج نهاد دولتی فدرال و ایالتی، ۴۷ شرکت خصوصی و سازمان ملل متحد و یونیسف نیز در میان اهداف این حملات بودند.
نام براتی در فهرست ۹ هکر ایرانی منتسب به موسسه مبنا و معرفیشده از سوی افبیآی و وزارت دادگستری آمریکا دیده نمیشود. در آن پرونده، غلامرضا رفعتنژاد، احسان محمدی، عبدالله کریما با نام مستعار وحید کریما، مصطفی صادقی، سیدعلی میرکریمی، محمدرضا صباحی، روزبه صباحی، ابوذر گوهریمقدم و سجاد طهماسبی بهعنوان رهبران، پیمانکاران، همکاران، هکرهای اجارهای یا وابستگان موسسه مبنا معرفی شدند.
سخنگوی وزارت دادگستری آمریکا، در پاسخ به پرسش ایراناینترنشنال درباره این پرونده گفت: «وزارت دادگستری ایالات متحده از اظهارنظر در این باره خودداری میکند.» افبیآی، دادستانی نیویورک، دادستانی مونتهنگرو و وزارت دادگستری ترکیه هم به پرسشهای ایراناینترنشنال درباره این پرونده پاسخ ندادند.
با این حال، اتهامهایی که مقامهای مونتهنگرو مطرح کردهاند، از جمله آغاز فعالیت از سال ۲۰۱۳، هدف قرار دادن دانشگاهها، ارتباط با سپاه پاسداران و برآورد سه میلیارد و ۴۰۰ میلیون دلاری خسارت، بهطور چشمگیری با جزئیات پرونده موسسه مبنا همخوانی دارد.
نبودن نام براتی در فهرست متهمان علنی سال ۲۰۱۸ در کنار شباهت بسیار زیاد اتهامهای فعلی با همان پرونده، یکی از پرسشهای اصلی پرونده تازه است: آیا او فردی دیگر از همان شبکه است، با هویت تازهای در پروندهای مرتبط ظاهر شده، یا آمریکا در سالهای بعد پروندهای تکمیلی و جداگانه علیه او گشوده است؟
پایگاه ایران سایبر نیوز در صفحه مربوط به موسسه مبنا، بازداشت امیر براتی را در خط زمانی این گروه قرار داده و او را عضو گروه کتابدار خاموش (سایلنت لایبررین) معرفی کرده است؛ نامی که شرکتهای امنیتی برای عملیات دانشگاهی منتسب به مبنا به کار بردهاند.
پرونده امیر براتی، اگر به استرداد او به آمریکا منجر شود، میتواند یکی از معدود مواردی باشد که یک متهم ایرانی در پروندههای سایبری مرتبط با سپاه و شبکههای پیمانکاری آن، در جریان سفر خارجی و پس از تغییر محل زندگی، تابعیت و هویت، گرفتار دستگاه قضایی آمریکا شده است.
منبع:ایران اینترنشنال