روز یکشنبه ۱۹ اردیبهشت ۵ ستاره دیگر به آسمان غمزده و پر ستاره سرزمینمان پیوستند. ۵ ستاره که هیچ جرمی‌ به جز دوست داشتن ایران و آزاده بودن نداشتند. ایرانیان در داخل و خارج از کشور در غم از دست دادن این عزیزان و سربه داران وطن در سوگ نشستند. 

همگی‌ از خطر اعدام‌ها مطلع بودیم ولی‌ شاید جدی نگرفته بودیم و گارد‌هایمان را پائین آورده بودیم. در چنین شرایطی است که وقتی‌ همه ما خطر را جدی نمیگریم و در صحنه حاضر نیستیم رژیم جنایت کار و فرصت طلب ایران با استفاده از این نقطه ضعف ما و برای جلوگیری از شروع موج جدید قیام در آستانه خرداد و برای ایجاد رعب و وحشت دست به این عمل جنایت کارانه میزند و وحشیانه ۵ تن از فعالین مدنی و سیاسی  وطنمان را در خفا در کمال ترس و بدون اطلاع قبلی‌ به خانواده‌هایشان و وکلایشان به چوبه دار میسپرد.

با این که این عمل زبونانه بود ولی‌ هشداری بزرگ به همه ما بود. هشداری که طی آن رژیم جمهوری اسلامی یک حرکت سرکوبگرانه دیگر علیه مردم را در پیش گرفته است. هشداری که اگر آن را جدی نگیریم یعنی کشتار بیشتر. آنها با مردم غیور کردستان شروع کردند، سپس به فاصله یک هفته ۶ زندانی دیگر را که به نوعی با سازمان مجاهدین خلق ارتباط داشتند، محکوم به اعدم کردند و اگر جامعه ایرانی‌ باز هم سکوت کند این اعدام‌ها به بقیه زندانیان سیاسی خواهد رسید. چرا که هدف رژیم کشتار زندانیان و سرکوب برای استمرار حکومت ظالمانه جمهوری اسلامی است.

تجربه از دست دادن عزیزان کرد بسیار تلخ و درد آور بود ولی‌ ما باید آن را به نقطه درد مشترک خودمان تبدیل کنیم و با هوشیاری به مقابله با این رژیم رفته و با هدف مشترک که تغییر دمکراتیک رژیم و حفظ جان زندانیان سیاسی در زیر پرچم ایران در آستانه قیام خرداد است، با هم یک صدا شویم. در سایه این هدف و همبستگی است که میشود فارغ از هر گونه گرایش و ایدئولوژی، یکصدا در حال حاضر بتوانیم جان تمام زندانیان سیاسی را حفظ کنیم.

باید که نگرش خود را به هرگونه اعدام و شکنجه تغییر دهیم. نگوییم که این کرد است و آن مجاهد است. چرا که فردا نوبت به دیگر فعلان سیاسی و اجتماعی ایران خواهد رسید و روز بعد نوبت فعالین جنبش سبز و بعد هم به رهبران آن‌ها می‌رسد. نظر باید این باشد که این زندانی محکوم به اعدم ایرانیست یا خیر؟ سکوت ما در برابر هر اعدامی، فقط به معنی تائید اعدام و به شکل غیر مستقیم همصدایی با رژیم ملایان خواهد بود.

اگر خوب به وضعیت فعالان خارج از کشور دقت کنیم میبینیم که یک هدف اصلی‌ رژیم به خوبی‌ به انجام رسیده و آن تفرقه بین همه گروه ها است. هیچ اتحادی در بین ایرانیان مقیم خارج کشور وجود ندارد. رژیم بسیار ظریف این شکاف را بین همه گروه‌ها انداخته و در نتیجه گروه های مختلف از داشتن یک صدای واحد ضد رژیم، ناتوان مانده اند. یک مثال بسیار ساده پرچم ایران است که در تظاهرات‌ خارج از کشور مرتباً به مساله تبدیل می شود. قدمت پرچم ایران به قرنها پیش می رسد، در تمام دورانی که سلسله‌ها در ایران عوض شدند پرچم ایران عوض نشد. ولی‌ رژیم ایران ماهرانه پرچم ایران را عوض کرد و به همین وسیله تفرقه دیگری بین ایرانیان خارج نشین افتاد، چرا که به اهتزاز درآوردن کدامین پرچم و یا اعتقاد به کدامین پرچم، خود مایه سردرگمی است. این خود بحثی جدا گانه است که از حوصله این بحث خارج است.

ولی‌ سوال این جاست که پس از ۳۳ سال و بعد از قیام سال پیش آیا زمان آن نرسیده که همه ما، در یک جبهه علیه یک دشمن، و آنهم دشمن خونخواری مثل جمهوری اسلامی ایران متحد بشویم؟ آیا زمان آن نرسیده است که تمام انرژی خود را برای سرنگونی این رژیم ضد بشری صرف کنیم و نه در جهت انگشت گذاشتن به ضعف هایمان؟

بیاییم و در آستانه ماه مبارک خرداد که به نظر می‌رسد یکی‌ از ماه‌های همیشه پر تحول مملکتمان است، با هم متحد شویم. بیاییم که در زیر پرچم ایران که مایه افتخار تک تک ماست، یک صدا شویم. همین اتحاد ما بسیاری از توطئه های های این رژیم، از جمله اعدام زندانیان سیاسی را خنثی می سازد.

اگر همه ما از طریق دمکراتیک خواستار تغییر رژیم جمهوری اسلامی بشویم، پیام قوی تری به سران دولت‌ های غربی می فرستیم تا یکصدا از آنان بخواهیم سیاست مماشات با رژیم ایران را کنار بگذارند. این اقدام پیام محکمی نیز به هموطنانمان در داخل ایران می فرستد و همه ما را در ایران و  خارج از کشور تقویت می کند. این یک جاده دو طرفه بین ما و داخل به شمار می رود و فقط با داشتن یک جبهه واحد میتوانیم‌ به آن برسیم.

در زمان انقلاب ۱۳۵۷ ویژگی خاص، همین اتحاد در ایران و خارج بود که پیامی بسیار قوی در مورد انقلاب اسلامی، به سران دولتها و تمامی کشور‌های جهان تحمیل کرد. این همان چیزی است که هم اینک به آن احتیاج داریم و همان چیزی است که رژیم ایران به شدت تلاش می کند که ما به آن نرسیم.

هرچه صدای ما قوی تر باشد پیام مان قویتر خواهد بود و به همان نسبت خواسته ما برای قطع روابط اقتصادی و دیپلماتیک کشورهای خارجی با ایران نیز قوی تر میشود. زمان زمان اتحاد و همبستگی فقط با یک هدف میباشد و آنهم تغییر دمکراتیک رژیم جمهوری اسلامی توسط مردم ایران میباشد.

منبع:پژواک ایران