چشم‌اندازهای دولت ابراهیم رئیسی
مجید محمدی

- از ابتدای فرایند بیعت ۱۴۰۰، برای ناظران مسائل ایران مشخص بود که همه چیز برای نشستن ابراهیم رئیسی بر صندلی ریاست قوه‌ مجریه ریل‌گذاری شده است: از رد صلاحیت‌ها و گذاشتن دو نامزد «رای‌نیاور» از جبهه‌ مقابل برابر او تا نامزدی کسانی که قرار بود به سیاست‌های دولت روحانی حمله کنند (زاکانی و جلیلی) تا رئیسی در مقام «روحانیت» با طرف مقابل دهان به دهان نشود، از قرار گرفتن همه‌ گروه‌های ولایتمدار و سپاهیان و رانتخواران سینمایی و مطبوعاتی‌های اصلاح‌طلب (هر یک با انگیزه‌های متفاوت) در ذیل کارزار او تا فراخوانی کادر ارتش به پادگان‌ها در روز رای‌گیری. مشخص است که هسته‌ سخت حکومت رئیسی را بر صندلی ریاست‌جمهوری می‌خواهد و همه‌ منابع و نیروهایش را در این جهت بسیج کرده است.

چرا رئیسی در این شرایط خاص با نارضایی گسترده‌ عمومی، مذاکرات با ۵+۱ و درگیری نظامی نائبان جمهوری اسلامی در پنج کشور منطقه با نیروهای غربی و هم‌پیمانانشان؟ چون او از ۱۹ تا ۶۱ سالگی (غیر از سه سال تولیت آستان قدس) به‌طور شبانه‌روزی در کار مدیریت «میدانی» سرکوب مخالفان و معترضان بوده و در بزنگاه‌های تاریخی مثل شورش‌ها و اعتراض‌های گسترده در اعدام سرپایی و کشتار جمعی درنگ نکرده و نخواهد کرد. چشم‌اندازهای اصلی دولت رئیسی با این پیشینه و آن پشتیبانی گسترده قوای قهریه‌ نظام (قرار گرفتن همه‌ سردارهایی که می‌خواستند نامزد شوند یا شدند در پشت سر او) چگونه خواهد بود؟

سیاست خارجی

دولت رئیسی در حوزه سیاست خارجی نه‌تنها مثل دولت روحانی تدارکاتچی برنامه‌ «میدان» قاسم سلیمانی خواهد بود بلکه منابع بیشتری از امکانات عمومی را در اختیار آن قرار خواهد داد. اگر در دولت روحانی همه‌ امکانات دستگاه‌های دولتی در اختیار راهپیمایی اربعین سپاه قدس در عراق قرار می‌گرفت، در دولت رئیسی این امکانات در سراسر سال به عراق و یمن و لبنان و سوریه (و پروژه‌های بعدی در بحرین و عربستان سعودی و مراکش و کویت) اختصاص خواهد یافت.

مطالب بیشتر در سایت ایندیپندنت فارسی

بر اساس برنامه‌ گسترش‌طلبی جمهوری اسلامی، باید در مناطق تحت نفوذ دولت‌های غربی و هم‌پیمانانشان (نه چین و روسیه و هم‌پیمانانشان) از کوچک‌ترین تنش و تضاد استفاده کرد و به‌دریج گروه‌های نیابتی ساخت، از آن‌ها حمایت امنیتی و نظامی و تدارکاتی کرد و بدون مسئولیت، از غربیان گروگان و کشته گرفت تا نفوذ خود را به جمهوری اسلامی واگذار کنند. نقش دیپلماسی نیز تثبیت حقوقی یا دوفاکتوی پیروزی‌ها در میدان‌های عملیاتی است و نه کاهش تنش و رنج مردم عادی. نتیجه این برنامه، که دکترین سیاست خارجی خامنه‌ای و سپاه است، افزایش تنش با دولت‌های غربی است چون آن‌ها مناطق تحت نفوذ خود در سراسر دنیا را یک‌باره رها نمی‌کنند و به جمهوری اسلامی نمی‌سپارند حتی اگر در مواردی در برابر اقدام‌های نظام چشم بر هم بگذارند.

 

تفاوت دولت رئیسی با دولت روحانی در این خواهد بود که اعضای دولت در کارگزاری اقدام‌های نظامی و امنیتی بیت و سپاهیان دست به دست نکرده و یکپارچه وارد میدان خواهند شد. برای نمونه اگر در دوران وزارت ظریف، در برخی کشورها و بر اساس برخی اقدام‌ها، وزارت خارجه امکانات خود را در اختیار اطلاعات سپاه و نیروی قدس سپاه و نائبان جمهوری اسلامی مثل حزب‌الله قرار می‌داد، در دولت رئیسی همه‌ امکانات وزارت خارجه با شور و اشتیاق در اختیار برنامه‌های تروریستی و گسترش‌طلبی نظام قرار خواهد گرفت. اگر در دوره روحانی سفرای جمهوری اسلامی در چند کشور خاورمیانه را نیروی قدس سپاه مستقیم از اعضایش تعیین می‌‌کرد، در دولت رئیسی همه‌ سفرا نمایندگان سپاه قدس و از اعضای آن خواهند بود. در این مقطع، دیگر برای خامنه‌ای اهمیت ندارد که افکار عمومی و دولت‌های غربی دولت جمهوری اسلامی را میانه‌رو تصور کنند یا رادیکال. وقتی هدف گسترش حیطه‌ نفوذ باشد، تصور عمومی برای مقام‌ها اهمیتی ندارد.

سیاست اقتصادی

مهم‌ترین دستورالعملی که قرار است دولت رئیسی دنبال کند در حوزه‌ اقتصادی است. خامنه‌ای به‌دلیل تمرکز بر برنامه‌های موشکی و هسته‌ای و گسترش‌طلبی، می‌داند که تحریم‌ها و محدودیت‌ها کاملا رفع نخواهند شد. ماموریت محوله به رئیسی آن است که تحریم را بلاموضوع کند، بدین معنا که وجود یا عدم وجود آن‌ها تغییری در شرایط امنیتی و تهدیدهای اجتماعی و سیاسی ایجاد نکند. این امر چگونه می‌تواند اتفاق بیفتد؟ الگو کره‌ شمالی در رفتار با نیازهای شهروندان است (نه الگوی کره‌ شمالی در عدم مداخله در امور دیگر کشورها و انزوای بین‌المللی) بدین معنا که رابطه زندگی شهروندان با غرب و درآمدهای نفت و گاز و معادن که با تحریم پیوند می‌خورند قطع شود. برای این کار، حداقلی از زندگی یعنی خوراک با واردات سالی حدود ۱۸ میلیارد دلار (۱۳ میلیارد دلار آن رانت واردکننده است و فقط ۵ میلیارد آن به دست مصرف‌کننده می‌رسد) تامین می‌شود که برای دولت روحانی سیاست نولیبرالی تعریف می‌شد و برای دولت رئیسی سیاست «شعب ابی‌طالب».

خامنه‌ای به دنبال آن است که شکاف میان دولت و مردم را تکمیل کند: از قطع رابطه‌ ارگانیک میان سیاست‌ها و راهبردها با خواست عمومی تا برداشتن مسئولیت خدمات‌رسانی به شهروندان. دولت در این شرایط تنها کارگزار برنامه‌ جهانی حکومت خواهد بود و نه رسیدگی به زندگی مردم. به همین دلیل است که شیعیان لبنان و وفاداران به حوثی‌ها یا اعضای حشد‌الشعبی خدمات عمومی بیشتری از شهروندان ایرانی دریافت می‌کنند.

سیاست داخلی

با این راهبرد تنها رابطه‌ای که میان دولت و مردم باقی می‌ماند سیاست چماقی است به این معنا که قوای قهریه مدام باید در کار سرکوب نرم و سخت باشند تا مبادا اعتراض‌ها به شورش و شورش به جنبش و جنبش به انقلاب تبدیل شود. سیاست اقتصادی فوق به تدریج اقشار رانت‌خوار را نیز ناراضی خواهد کرد چون منابعی که در دولت‌های هاشمی تا احمدی‌نژاد به آن‌ها می‌رسید کاهش می‌یابد یا قطع خواهد شد. در دولت روحانی، به دلیل تحریم‌ها بخش چشمگیری از این رانت‌ها و ریزه‌خواری‌ها (بالاخص برای هنرمندان و ورزشکاران حکومتی) کاهش یافت و اگر این کاهش به دلیل موقعیت بود، در دولت رئیسی این کاهش عامدانه صورت خواهد گرفت، با افزایش مالیات بر املاک و سود سهام و ارزش افزوده.

اگر در دولت‌های قبلی سیاست امنیتی ضمیمه‌ همه‌ سیاست‌ای اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی بود در دولت رئیسی به بخش اول و کلیدی همه‌ی سیاست‌ها ارتقا خواهد یافت. حتی سیاست‌های اقتصادی نیز برای رفع تهدیدهای عمومی به حیات رژیم تنظیم خواهند شد. از این جهت، همه وعده‌های نامزدهای نظام به سطل زباله ریخته خواهند شد.

کسانی که تصور می‌کنند با آمدن رئیسی حکومت یک‌دست خواهد شد به بیراهه می‌روند چون تعارض منافع و رقابت‌ گرگ‌ها سر منابع کمیاب ادامه خواهد یافت. همین تصور خام در ابتدای دولت احمدی‌نژاد هم وجود داشت اما در عرض دو سال اول دولت احمدی‌نژاد (ماه عسل)، به‌تدریج تبخیر شد. از این جهت، کسانی که تصور می‌کنند با آمدن رئیسی و رفع تهدیدهای گروه‌های اعتدال‌گرا و اصلاح‌طلب حاکمیت سرکوب‌ها را کاهش خواهد داد (مدیران مطبوعات اصلاح‌طلب با همین تصور به دیدار رئیسی رفتند) متوجه راهبردهای کلان جمهوری اسلامی نیستند. راهبرد کلیدی و اصلی جمهوری اسلامی سرکوب بوده است و خواهد بود.

پدیده‌ بیعت یا انتخابات در جمهوری اسلامی نه برای پاسخگویی به مطالبات مردم و نه چرخش نخبگان بلکه برای دو هدف است که یکی بیان می‌شود و دیگری ناگفته می‌ماند: آن که بیان می‌شود نمایش مشروعیت مردمی است و آن که بیان نمی‌شود مدیریت رقابت میان مافیاهای درون قدرت سر منابع کمیاب است تا گرگ‌ها هم به پاره کردن طعمه‌های خود ادامه دهند و هم همدیگر را پاره نکنند. این موضوع هم بخشی از سیاست‌های امنیتی رژیم است.

سیاست اجتماعی و فرهنگی

درست همانند دوره‌های قبل، بعد از فرو نشستن گرد‌و‌غبار بیعت و برخی رها‌شدگی‌ها در کارزارها (مثل رقصیدن یا بدحجابی خانم‌ها در گردهمایی‌های انتخاباتی)، شدت عمل قوای قهریه علیه شهروندان در قلمروهای اجتماعی و فرهنگی آغاز خواهد شد. دوران رئیسی از این جهت بسیار شبیه دوران احمدی‌نژاد خواهد بود. در دوره احمدی‌نژاد نیز دولت در چهار سال اول کاملا هماهنگ با ستادها و تشکیلات سرکوب در عرصه‌های اجتماعی و فرهنگی عمل می‌کرد و در دوره دوم، برابر آن‌ها سکوت پیشه کرد تا مقام‌ها به انباشت سرمایه و خروج آن‌ها و اعضای خانواده اقدام کنند.

 

منبع:ایندیپندنت فارسی


مجید محمدی

فهرست مطالب مجید محمدی  در سایت پژواک ایران 

* شعارهای مترو صادقیه و پاساژ علاء‌الدین به شعارهای ملی تبدیل خواهند شد [2021 Jul] 
*جمهوری اسلامی ایران دوران سختی در پیش رو دارد [2021 Jul] 
*چشم‌اندازهای دولت ابراهیم رئیسی  [2021 Jun] 
*آینده‌ سیاسی محمدجواد ظریف  [2021 Jun] 
*روش‌های رقابت میان نامزدهای «نظام» [2021 Jun] 
*چهار محور تبلیغات سیاسی به نفع حماس و جهاد اسلامی [2021 May] 
*جانشینی خامنه‌ای + بازیگران کلیدی در رویداد ۲۸ خرداد ۱۴۰۰  [2021 Apr] 
*سه گونه سفارت جمهوری اسلامی ایران در ایالات متحده و کانادا  [2021 Apr] 
* ایرانیان سال را با هشت دروغ خامنه‌ای آغاز کردند  [2021 Mar] 
*سمت و سوی پنج پرونده امنیتی جمهوری اسلامی [2021 Mar] 
*دانشگاه مریلند یا آشپزخانه‌ بیت، سپاه و دستگاه‌های امنیتی؟  [2021 Mar] 
* اسلامی‌سازی علوم؛ از آکادمی منیر‌الدین حسینی و مغازه مصباح تا دانشگاه هاروارد [2021 Feb] 
*دلایل توقیف نفتکش و غنی‌سازی ۲۰ درصدی در آستانه انتقال قدرت در آمریکا [2021 Jan] 
*کارنامه‌ی بی‌حاصل سیاست مماشات و خشنود‌سازی برای مهار جمهوری اسلامی [2020 Dec] 
*در «بیت» خامنه‌ای چه می‌گذرد؟  [2020 Nov] 
*در جنگ ایران و عراق هر دو کشور شکست خوردند هیچ جنگی مقدس نیست [2020 Sep] 
*نوبت بازنشستگی سیاسی حسن روحانی فرا رسیده است [2020 Jul] 
*بازار پر رونق پیامبری، مهدویت و ارتباط با امام زمان در ایران [2020 Jun] 
*دشمنی که نمی‌شناسند، سه افسانه‌سازی غالب در مورد ایالات متحده آمریکا [2020 May] 
*برنامه‌ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی برای ایران چیست؟  [2020 May] 
*میزان بی‌اطلاعی از مسائل ایران در گزارش‌های رسانه‌های غربی حیرت‌آور است [2020 May] 
*خامنه‌ای: القای توهم منجی و فرار از پاسخگویی [2020 Apr] 
*«نابحران» کُرونا و تحریم‌ها: نظام و لابی آن فرصتی برای تجدید قوا یافته‌اند [2020 Apr] 
*پنج موج مهاجرت از جمهوری اسلامی، موج پنجم به غارتگران منابع کشور تعلق دارد، [2020 Feb] 
*لابی جمهوری اسلامی ایران هم مانند خود آن غیرعادی است  [2020 Jan] 
*پنج افسانه در مورد قاسم سلیمانی [2020 Jan] 
* از نظام قرار نیست «چیزی» باقی بماند  [2019 Dec] 
*آدرس‌های غلط تحلیلی در مورد اعتراضات آبان ۹۸ [2019 Nov] 
*از «یانکی گو هوم» تا «ایران برو بیرون»  [2019 Oct] 
*مغازه‌ی دو نبشی که جمهوری اسلامی باز کرده است  [2019 Oct] 
*روزی که «نرمش قهرمانانه‌ی- ۲» فرا خواهد رسید [2019 Oct] 
*مداح اسرائیلی دیگر چه صیغه‌ای است؟ روش خلق این شتر گاو پلنگ  [2019 Sep] 
*چرا مردم ایران علیه رژیم به خیابان‌ها نمی‌آیند؟  [2019 Aug] 
*از همه‌ی دنیا طلبکارند، با همه‌ی نکبت و فلاکتی که به ارمغان آورده‌اند [2019 May] 
*روش‌های مهندسی عقیدتی‌ـ‌سیاسی تجمعات [2019 Apr] 
*یورونیوز فارسی آشکارا به دیگر بوق‌های تبلیغاتی فارسی‌زبان پیوسته است [2019 Apr] 
*مردم ایران در دوران گذار، به رهبرانی مثل ترامپ نیاز دارند [2019 Jan] 
*از زهرا کاظمی ‌تا جمال خاشقجی: رسوایی رسانه‌های غربی در گزارش نامتوازن قتل دو روزنامه‌نگار [2018 Oct] 
*سوریه‌ای شدن، نه؛ یمنی سازی و ونزوئلایی شدن، آری [2018 Oct] 
* کدام یک مبتذل است: موسیقی سوسن و جواد یساری یا امضای نامه‌ی لابی جمهوری اسلامی؟  [2018 Jul] 
*سه (بعلاوه یک) سناریو برای سقوط جمهوری اسلامی [2018 Jul] 
* شش نمایش تهوع‌آور در حکومت اسلامی  [2018 Jul] 
*رهبران ایران اشغالگرند، یا هموطن؟ [2018 Jun] 
* تمام دروغ های ظریف  [2018 Jun] 
*اردک شَل روحانی، آغاز فروپاشی سیاسی [2018 May] 
*رادیو فردا به یک خانه‌تکانی جدی نیاز دارد [2018 Apr] 
*کاهش میانگین سن ازدواج دختران در ایران؛ چرا؟ [2018 Apr] 
*مرثیه ‌ای برای همه‌ء غرب ‌ستیزان  [2018 Mar] 
*تراژدی اسلام‌شناسی، خاورمیانه‌شناسی و ایران‌شناسی در دانشگاه‌های ایالات متحده  [2018 Feb] 
*رژیم‌های سیاسی با همه‌پرسی ساقط نمی‌شوند [2018 Feb] 
*محمود احمدی نژاد: «رهبر انقلابی» که غیبش زد  [2018 Jan] 
*پا گذاشتن جمهوری اسلامی جای پای شوروی  [2018 Jan] 
*چهار ویژگی متمایز کننده‌ خیزش دی ۹۶: جدال با کابوس مستقر [2018 Jan] 
*مهم‌ترین خطر امنیتی کشور: جمهوری اسلامی و تداوم آن  [2018 Jan] 
*«بازندگان جنبش اعتراضی دی ماه ۹۶» [2018 Jan] 
*توهم «تغییر و اصلاح» به پشیمانی رسید [2017 Dec] 
*سپنتا نیکنام و مرگ حاکمیت قانون و حقوق شهروندی  [2017 Nov] 
*اصلاحات سال‌ها پیش مُرد. همین!  [2017 Oct] 
*«جان اسنو» در تهران  [2017 Sep] 
*دشمنی اسلامگرایانه با غرب چه نتایجی دارد؟ [2017 Aug] 
*نظرسنجی‌هایی بدون ارزش علمی [2017 Aug] 
*علی شریعتی: ایدئولوگ نظام سرکوب  [2017 Jun] 
*گام دوم مهندسی انتخابات ۹۶: چینش نامزدها و جهت دادن به کارزارها  [2017 Apr] 
* مهندسی انتخابات ۹۶ آغاز شده است [2017 Apr] 
*از چپ عدالت‌گرا تا چپ امنیت‌گرا: طلیعه‌ ناسیونال-سوسیالیزم ایرانی [2017 Apr] 
*جریان «اصولگرا»: واگرا و آشفته  [2017 Apr] 
*رسانه‌های فارسی‌زبان با مالیات شهروندان و منابع عمومی کشورهای غربی چه می‌کنند؟ [2017 Mar] 
*معضل محمد خاتمی برای «نظام»: ضعیف، کم آزار، اما غیر قابل اعتماد [2017 Feb] 
*چهار روایت شخصی از جنایات داعشی جمهوری اسلامی  [2017 Feb] 
*«آشتی ملی»؛ طرحی توخالی و بی حاصل برای تقرب به خامنه‌ای  [2017 Feb] 
*هاشمی رفسنجانی؛ سیاست‌ورزی اسلامگرایانه در چارچوب ممکن‌ها [2017 Jan] 
*مهندسی غرور ملی با هیچ [2016 Dec] 
*ساختار آسیب‌های اجتماعی در ایران در سه نمودار [2016 Nov] 
*دوازده پرسش پیرامون چرایی و چگونگی پیروزی ترامپ و شکست کلینتون [2016 Nov] 
*واکنش ها به پیروزی ترامپ/ موج نارضایی‌ها، «نخبه‌گرایی، چند فرهنگ‌گرایی و جهان‌گرایی» را به عقب راند [2016 Nov] 
*کودک آزاری جنسی در پناه «بیت» المجرمان [2016 Oct] 
*جنگ با مردگان «غیر خودی»  [2016 Oct] 
*نهادهای پشتیبانی ایدئولوژیک برای استبداد مذهبی، تمامیت خواهی و کشورگشایی درایران  [2016 Oct] 
*مدیران جمهوری اسلامی در چه مواردی به اراذل و اوباش و لات‌ها متوسل می‌شوند؟  [2016 Oct] 
* انگاره بومی اداره و توسعه: واقعیت یا توهم؟ [2016 Sep] 
*میرقلی‌خان، امیری، دری اصفهانی: گامی کوچک از «قهرمان» تا «جاسوس»  [2016 Sep] 
*کدام‌یک اسلام را دزدیده‌اند: تروریست‌ها یا اصلاح‌طلبان؟ [2016 Jun] 
*نگاهی به نهادها و مبانی تصمیم‌گیری قوه قضائیه جمهوری اسلامی  [2016 May] 
*یک دیدار معمولی، یک عکس عادی، و موجی از اتهام و اعتراض [2016 May] 
*عرصه‌های جدیدی که روحانیت شیعه در نوردیده [2016 Apr] 
*ویروس ضد امریکایی؛ برندگان و بازندگان [2016 Apr] 
*از چپ عدالت‌گرا تا چپ امنیت‌گرا: طلیعه‌ ناسیونال-سوسیالیزم ایرانی [2016 Apr] 
*چرا در انتخابات مهندسی‌شده شرکت می‌کنند؟ [2016 Mar] 
*پدیده های قابل توجه و شگفت انگیز در نتایج انتخابات ۹۴ [2016 Feb] 
*انتخابات در نظام‌های اقتدارگرا تمامیت‌خواه [2016 Feb] 
*چهار دلیل برای ترغیب به مشارکت در انتخابات ۹۴ و نقد آنها  [2016 Feb] 
*تصویب توافق اتمی در ایران: مجلس یا شورای امنیت ملی؟  [2015 Aug] 
*رژیم خمینی چگونه تداوم یافت؟ [2015 Jun] 
*نظام بی‌شرم جمهوری اسلامی: شرم، سیری چند؟ [2015 Mar] 
*قاسم سلیمانی: «الهه مهربانی»، «سردار عارف» یا فرمانده ترور؟ [2015 Mar] 
*معجزه‌ی حکومت ولایی شیعی: یزید نقش امام حسین را بازی می‌کند [2014 Sep] 
*موضوعاتی که صدای آمريکا پوشش نمی‌دهد يا در اولويت آن نيست [2014 Sep] 
*بی بی سیزاسیون صدای امریکا [2014 Sep] 
*داعش، «سپاه قدس» اسلام‌گرایان سنی [2014 Jun] 
*مسجدسازی دولتی به جای ساخت مسکن عمومی [2014 Mar] 
*افسانه‌ی کمبود روحانی شيعه در ايران، مجيد محمدی [2014 Feb] 
*برنامه‌ تلويزيونی روحانی و پنج بازنمايی از وضعيت دولت  [2014 Feb] 
*رژیم تحریم علیه تحریم [2013 Sep] 
*ملی‌گرايی تکثرستيز: ضد غرب و پرونده‌ساز [2013 Aug] 
*سياست‌ورزیِ تهی از شرم [2013 Jul] 
*چرا سفر به ایران را تحریم نمی کنید؟ [2013 Jul] 
*شان يونسکوی رضا داوری: ننگ و آه [2013 Jul] 
*توهمات علی خامنه‌ای [2013 Apr] 
*علی خامنه‌ای و دروغ‌ها، رجزخوانی‌ها و مدعیات بی اساسش [2013 Apr] 
*بخش فلسفه‌ی دانشگاه تهران، دکان علم‌فروشی و مدرک‌سازی [2013 Apr] 
*فرسایش بنیان‌ها و پیوندهای اجتماعی در ایران [2012 Dec] 
*ناشر غير امين و تبليغات سياسی [2012 Jun] 
*تندیس‌های تنفر، اسلام رحمانی و مخاطرات امنیتی اسلام سیاسی [2012 May] 
*خلائق را از براندازی ولایت فقیه می ترسانند [2012 Apr] 
*«جامعه‌ ايران در سراشيبی انحطاط اجتماعی و اخلاقی»  [2012 Mar] 
*مطالعات خاورمیانه یا بسط تنفر، بی خیالی و پرده پوشی [2012 Mar] 
*روشنفکران دینی و مقدسات مردم [2012 Mar] 
*آمريکاستيزی روشنفکران ـ فعالان چپ ايرانی: سندرم "از موضع بالا" [2012 Mar] 
*امپریالیسم و ادبیات لجن مالی در سنت سیاسی چپ [2012 Feb] 
*مشکلات دروازه بانان سابق رسانه‌ها [2012 Jan] 
*کارنامه‌ی سياه و سوگناک دين سازمان‌يافته [2011 Dec] 
*صدايش را در نخواهند آورد [2011 Dec] 
*دين سازمان‌يافته، مروج تنفر و تبعيض [2011 Dec] 
*بیست روش گریز از پاسخ گویی: نقدی بر گزارش جمهوری اسلامی به کمیته حقوق بشر سازمان ملل [2011 Dec] 
*آیا بدون دین سازمان یافته، دنیای بهتری نمی داشتیم؟ [2011 Nov] 
*همه از دولت‌ها پول می گیرند، اما ...  [2011 Nov] 
*در جستجوی فرزندان از دست رفته  [2011 Nov] 
*رهبر بعدی چگونه تعیین خواهد شد؟  [2010 Jun] 
*يک دروغ بزرگ ديگر؛ فساد اخلاقی ساختاری غرب [2010 May] 
*جنبش سبز: اسلامگرا یا سکولار  [2010 May] 
*شهرنشينی، دانشگاه و طبقه متوسط: تهديدات امنيتی عليه ولايت فقيه [2010 Apr] 
*از ربانی سالاری به اوباش سالاری؛ تحول ساختار قدرت در جمهوری اسلامی  [2010 Mar] 
*رهبر جمهوری اسلامی و مداحی به قصد تقرب  [2010 Feb] 
*هشت تحليل غلط؛ پيش و پس از انتخابات رياست جمهوری  [2010 Feb] 
*زمان محاکمه‌ی خامنه‌ای در دادگاه جنایی بین‌المللی فرا رسیده است  [2009 Jul] 
* الگوهای رایج فریب‌کاری در نظام جمهوری اسلامی  [2009 Feb]