بازهم ۶۷
مختار شلالوند

همیشه دل گویه های مادرم به زندان و دهه شصت و قتلعام ۶۷ختم میشد، هر چقدر با آگاهی صحبت راعوض می کردم بازهمان می شد که او می خواست، از سال ۶۱ هیچ موضوعی غیر از «زندان» مسئله مادر نبود، در کنار دلواپسی ها و زحمت رفتن به زندان های تهران برای ملاقات هایش لااقل امید داشت که مدت زندان سپری خواهدشد. ولی شقاوت ذاتی خمینی و فرمان قتل عام همه امیدهارابه باد داد.

اغلب می گفت زخم دشمن کاری بود، عزیزانمان را از ما گرفتند.

- دشمن به زور شدیم                                                                                                                           

- ما ماندیم وداغ و درد مستمر.                                                                                                      

می گفت و منتظر جوابی نبود.                                                                                                                     من کلام را می فهمیدم معنا را نه آنچنان که او دیده وکشیده بود.

سخنانش چون نیشتر به جان می نشست.                                                                                             

گاهی با مویه هایش همراه می شدم                

گاه خسته ازپریشانی، بی قراری و سردرگمی هایش.

 گفتم «دایه» به بچه ها فکر کرده ای؟ میدانی به غصه نشستن، آنان را آزرده می کند، روحیه بچه هاغمبار می شود، می دانم زخم دشمن کاری بود، عزیران مردم را کشتند. شما ماندید و جور و طعنه ناکس. ولی اینطورهم که نمیشه ، باید زندگی هم کرد.

نگاهم کرد وصریح پاسخ داد: شما وبچه ها زندگیتان را بکنید من که مانع شما و شادی شما نیستم.

«رولم » هفت سال تو زندان های تهران بود، هفت سال به آن خراب شده ها آمد وشد کردم ناسزا شنیدم، پشت درها انتظار کشیدم، اورا با کتف ازجا دررفته دیدم، با دستی که یارش نبود، بارها و بارها بی ملاقات با باری ازغم برگشتم، آخرش هم خمینی لعنتی اورا کشت، لعنت بر خودش و تمام همقطارانش دستم به هیچ خدائی نرسید، گوربچه ام را هم نمیدانم کجاست، حالامن مانده ام ودل کوره گی هایم، کوره ای داغ دائم دردلم می سوزد، چاره ام چیست؟        

مادر ناچار، بی قرار و سردرگم بود، هیچ موجبی شادش نمی کرد، به زبان خود ذات دردش را بروزمی داد، لب به خنده نمی گشود.

لحظاتی یاد سخنان سخیف و چندش آور«سید ابراهیم نبوی» افتادم، دلقکی که با لودگی و خباثت تمام گفت : سی سال از ۶۷ گذشته، ولش کن تمام می‌شد.                                                                                                   نمی دانستم حرفم را چگونه تمام کنم، خودم هم متناقض بودم. دلم چیزدیگری می گفت. مادرالتفات داشت اما دلش با من نبود که نبود.                                                              

ساکت بود ونگاهش را از من گرفته بود، من هم سر بدامان فرو برده بودم. درمیان سکوت، گاه با اشتیاق او رامی نگریستم، ازآن لحظاتی که طول اقامتش درانگلیس بارها اتفاق افتاد. شادی بودنش با یادآوری ازرفتن دوباره اش بکام تنهائی، در دلم محو می شد و نگرانم می کرد.                                                                                               گفتم آخرش چی؟                                                                                                                                   بدون پاسخی لبِ لرزان به دندان گرفت وبا تانی دستش را بروی گل های قالیچه کشید، با درد گفت همه را کشتند به هیچ کس رحم نکردند فریاد رسی نبود، هر چه نذر ونیازکردم ، دخیل بستم ... هیچ «خدا» هم ساکت بود و تماشا می کرد.  

مادر ناچار، بی قرار و سردرگم بود، هیچ موجبی شادش نمی کرد، به زبان خود، ذات دردش را بروز می داد، لب به خنده نمی گشود. هر روز به عمق تنفرش ازظالمان بیشترپی می بردم. هرگز« لعنت بر خمینی از زبانش نمی افتاد». دشمن را خوب می شناخت. از خود می پرسیدم من کجایم آنگاه که او در شهری کوچک سرگذر و ته گذرِ با قاتلان و هُمالان رو به رو قرارمی گیرد.

دمی بعد حکایت کرد:‌                                                                                                                               روزی رفته بودم قبرستان، در سکوت و تنهائی گورستان تک و توک کسانی بودند که کنار گوری نشسته آنرا می شستند و یا دسته گلی می گذاشتند... در این میان (...) را دیدم او هم مزار دخترش را مویه میکرد، مویه ازظلم و ستمکاری دژخیمان، از خدایان زندان یونسکو دزفول، شقاوت «علیرضا آوائی » و خلف رضائی و...

 با دیدن من بخود آمد، مردد مرا می نگریست، لحظاتی بعد نزدیک شد، تکیده و دردمند شروع کردبه دلداری، با کلماتی که خود باور نداشت. گفتم لا اقل تو قبری برای گریه داری. من اما...

گفت بله ولی علاوه بر قبرچیز دیگری هم دارم، تکه ای از سینه چاک خورده واستخوان شکستهِ (...) دخترم تکه ای یادآور شقاوتِ دین فروشان که چون دشنه بردلم نشسته است نه می توانم چشمانم را ببندم و نه پیرانه سرکاری ازمن برمی آید. درد دارد مرا می کشد.

بعد دست بردازجیبش بقچه ای کوچک در آورد، گره آنرا گشود، تکه جسم سیاه رنگ خشکیده را با دستان لرزان به من نشان داد، با بغض گفت این همان یادگاربجا مانده ازگلوله های نشسته برجان (...) است. مرا قسم داد وقول گرفت که داستان این جنایت را برای بچه ها بازگوکنم، تا فراموش نکنند خمینی با ما چه کرد. 

منبع:پژواک ایران


مختار شلالوند

فهرست مطالب مختار شلالوند در سایت پژواک ایران 

*بازهم ۶۷ [2017 Sep] 
* تابستان ۶۷ هنوز میسوزد و دود می کند  [2017 Aug] 
*پناهنده [2017 Jun] 
*دوستی‌های بی‌مانندش  [2017 Apr] 
*«زندان یونسکو» و درختان تنومندش [2016 Oct] 
*قاتلانی که با خمینی به جهنم رفتند [2016 Sep] 
*فایل صوتی آیت‌الله منتظری و مفتشان عقیده [2016 Aug] 
* «یه مرد بود یه مرد» [2016 Jan] 
*دل نوشته ای برای دوست نازنین عباس رحیمی که همچنان زندگی را می سراید [2015 Dec] 
*قتلعام شصت و هفت و گل‌هائی که پَرپَر شدند [2015 Aug] 
*تهمت و افترا دیگر اثر ندارد [2015 Apr] 
* دیگی که برای من نجوشد، سر سگ در آن بجوشد! [2015 Apr] 
*ردیه نویسان [2015 Feb] 
*اسیر کشی سال شصت و هفت، درد ها و درس ها [2014 Sep] 
*گزارش ۹۳ و انتظاری که بر آورده نشد [2014 Aug] 
*مادر و چشمان پر از اندوهش [2014 May] 
*نامه سرگشاده ایرج مصداقی و شرح یک درد. [2013 Jul] 
*کوچه خاطره ها و طوطی داش اکل [2013 Feb] 
*«حاج‌آقا رضا» پایش را از گلیم‌اش دراز تر می‌کند [2012 Jul] 
*اوین ویران شوی  [2012 Jun] 
*کُچیرِ سر به دار [2012 May] 
*مادر کوگی به فرزندان دلاورش پیوست  [2011 Nov] 
*به بھانه ی انتشار کتاب رقص ققنوس ھا و آواز خاکستر [2011 Sep] 
*پيکار با تبعيض جنسي ، خانم آندره ميشل ترجمه‌ي زنده ياد محمد جعفر پوينده [2011 Mar] 
*که می رویم به داغ بلند بالائی [2010 Jan] 
*کمال؛ به خاک افتاده عشق، یادی از کمال رفعت صفائی [2009 Dec]