روزی که «نرمش قهرمانانه‌ی- ۲» فرا خواهد رسید
مجید محمدی

چرا میانجی‌گری مکرون به نتیجه نرسید؟

نظام به دنبال کاهش تنش‌ها نیست

پس از ماه‌ها تلاش امانوئل ماکرون رئیس جمهور فرانسه برای رسیدن به توافقی مستعجل (از حاشیه‌ی گردهمایی گروه هفت تا مجمع عمومی سازمان ملل) که خواسته‌های حداقلی دولت ترامپ و جمهوری اسلامی را با هدف کاهش تنش در منطقه برآورده سازد، پرونده‌ی این دور از مذاکرات در سپتامبر ۲۰۱۹ بدون هیچ نتیجه‌ای بسته شد. این بی نتیجه بودن در حالی محقق شد که

۱. جمهوری اسلامی جداً نیازمند گشایش مالی برای کاهش نارضایی عمومی است (قرار نیست از هزینه‌های مداخله جویی منطقه‌ای بکاهند)؛

۲. دول اروپایی جداً خواستار کاهش تنش در منطقه‌ی خلیج فارس هستند؛ و

۳. دولت ترامپ به هر دلیل (فتوآپ به قول مقامات جمهوری اسلامی یا پرهیز از جنگ و رسیدن به توافقی قابل اتکاتر به قول مقامات دولت آمریکا) خواستار مذاکره است.

بدین ترتیب نیاز به مذاکره وجود دارد و زمینه‌های مذاکره آماده است اما در باب اراده‌ی مذاکره چنین آمادگی‌ای حداقل از سوی جمهوری اسلامی به چشم نمی‌خورد. گفتگوی ماکرون- روحانی می‌توانست مقدمه‌ی مذاکره قرار بگیرد اما چنین نشد. چرا؟

چرا این مذاکرات به جایی نرسید؟

به نظر می‌آید منطق جمهوری اسلامی در دوران ترامپ، گفتگو با مقامات اروپایی برای عدم ورود به مذاکره با آمریکا بوده است. این منطق را در دوران بحران گروگانگیری اعضای سفارت آمریکا، جنگ میان ایران و عراق و مذاکرات اتمی در دولت احمدی نژاد و یک سال و نیم اخیر هم شاهد بوده‌ایم که رفت و آمد مقامات خارجی وجود داشت اما مذاکره‌ای در کار نبود، مگر زمانی که «نظام» در خطر بود و جام زهر نوشیده شد. در این چهار دوره گفتگو در جریان بود اما برای وقت کشی و نمایش دیپلماسی. در نهایت نیز در بدترین شرایط مذاکره انجام شد.

در تنها دوره‌ای که مذاکره با جمهوری اسلامی با هدف رسیدن به نتیجه از سوی جمهوری اسلامی دنبال شد در دوران اوباما بود که مقامات به دلیل بحران حاد در سوریه به منابع مالی در مقیاس بالای صد میلیارد دلار نیاز داشتند و مجبور شدند محدودیت‌های هسته‌ای را فدای بشار اسد کنند. اما در شرایط امروز خود را ملزم به «مذاکره برای رسیدن به نتیجه» نمی‌دانند به چهار دلیل:

۱. مقامات دارند همه‌ی فشارهای اقتصادی را به مردم منتقل می‌کنند با فروش اوراق قرضه برای کاهش بودجه و سه برابر کردن قیمت ارز در عرض دو سال؛

۲. تحریم‌های نفتی فرصتی برای جمهوری اسلامی در نشان دادن زور بازو به دولت‌های منطقه‌ی خلیج فارس است با این منطق که اگر ما نفت صادر نکنیم دیگران نیز نباید صادر کنند (در نتیجه: حمله به نفتکش‌ها و تاسیسات آرامکو)؛

۳. در این دوره بر خلاف دوران اوباما نفت جمهوری اسلامی تحویل نمی‌شود تا در جایی ذخیره شده و بعد از مذاکرات پول آن بازگردانده شود. مقامات جمهوری اسلامی می‌دانند که در پایان مذاکرات چیزی عایدشان نمی‌شود. مشکل آنها کمبود دلار و یوروست، چون مقامات جمهوری اسلامی برای سرپوش گذاشتن و تسهیل فساد خود و نیز حماس و حزب‌الله و حوثی فقط این گونه ارزها را می‌پذیرند؛

۴. مقامات جمهوری اسلامی گفتگو می‌کنند اما در چارچوب خاصی مذاکره نمی‌کنند چون در حالی که گفتگوها در جریان است دولت‌ها در برابر آتش افروزی‌های نظام احتیاط پیشه کرده و عکس العمل فوری نشان نمی‌دهند. با همین دیدگاه بود که جمهوری اسلامی به تاسیسات آرامکو حمله کرد چون مقامات با احتمال زیاد حد می‌زدند عربستان سعودی و دولت آمریکا در شرایط امروز این حمله را بی پاسخ می‌گذارند.

تبلیغات سیاسی یا مصالح عمومی؟

سیاست جمهوری اسلامی همان طور که علی خامنه‌ای به صراحت گفته عدم مذاکره است. سخنان ظریف یا روحانی در باب مذاکره را باید نوعی دیپلماسی عمومی برای سرکار گذاشتن افکار عمومی (با پز صلح طلب) تلقی کرد. در شرایط جاری بودن گفتگو، آنها می‌توانندعدم مذاکره یا به نتیجه نرسیدن را به گردن طرف مقابل بیندازند و خواست مذاکره را به ضعف طرف مقابل نسبت دهند: «[آمریکایی‌ها] برای وادار کردن رییس‌ جمهوری کشورمان به ملاقات، به التماس هم افتادند و رفقای اروپایی را هم به کمک خواستند، اما نتوانستند.» (علی خامنه‌ای ۱۰ مهر ۱۳۹۸) برای مقامات جمهوری اسلامی این گونه تبلیغات بسیار با اهمیت‌تر از کاهش نرخ بیکاری با سرمایه گذراری خارجی یا رونق گردشگری است.

از ابتدا نمی‌خواستند با ایالات متحده مذاکره کنند

وقتی علی خامنه‌ای می‌گوید «باید از اروپایی‌ها قطع امید کرد» مشخص است که مذاکره و گفتگو با آنها را نیز بی حاصل می‌داند. از این جهت مذاکرات ظریف و روحانی با دولت فرانسه فقط جنبه‌ی تبلیغاتی و مهندسی افکار عمومی داشته است. دولت ماکرون به دلیل عدم آشنایی با رفتار جمهوری اسلامی یا فروختن قدرت دیپلماسی خود به مردم فرانسه وارد راهی شد که از ابتدا مشخص بود به جایی نمی‌رسد. شرط برداشتن تحریم‌ها برای مذاکره شرط محالی بود که «نظام» (خامنه‌ای و کارگزارانش) برای ایجاد بن بست در مذاکرات مطرح کرده بود و ماکرون با خوش خیالی آن را نادیده می‌گرفت.

مذاکره برای رسیدن به توافق چه زمانی آغاز خواهد شد؟

در حال حاضر مهم‌ترین موضوع برای جمهوری اسلامی بسط حوزه قدرت و نفوذ خود در یمن و عراق است چون خامنه‌ای و سپاه سوریه و لبنان را از حیث امنیتی در اختیار خود تلقی می‌کنند و برای عراق و یمن هیچ ریسکی را نمی‌توانند بپذیرند. آنها تا پایتخت‌های منطقه را تحت نفوذ خود قرار ندهند از پای نمی‌نشینند. برای کامل کردن طرح حذف رقبا در عراق و یمن در کنار ساکت نگاه داشتن نارضایی در داخل کشور فعلا از صندوق ذخیره یا توسعه به وفور استفاده می‌کنند. در یک سال و نیم اخیر ده‌ها میلیارد دلار به نحو آشکار و پنهان برای پر کردن چاله چوله‌های بودجه و برنامه‌های نظامی در منطقه برداشت شده است.

جمهوری اسلامی هنگامی به میز مذاکره برخواهد گشت که جیبش از منابع ارزی خالی شده باشد و امکان فروش سهام به مردم را نیز نداشته باشد. قدرت مالی مردم ایران در دو سال گذشته مدام کاهش یافته است. این که ترامپ می گوید ما عجله‌ای برای مذاکره نداریم به این علت است که دولت وی منتظر است، ذخایر ارزی جمهوری اسلامی برای تدام جنگ و نا امنی در عراق و یمن به پایان برسد و در داخل نیز صندوق‌های بازنشستگی و عمومی به ورشکستگی کامل برسند. بعد از آن است که نوبت «نرمش قهرمانانه‌ی- ۲» فرا خواهد رسید.

منبع:ایندیپندنت فارسی


مجید محمدی

فهرست مطالب مجید محمدی  در سایت پژواک ایران 

*روزی که «نرمش قهرمانانه‌ی- ۲» فرا خواهد رسید [2019 Oct] 
*مداح اسرائیلی دیگر چه صیغه‌ای است؟ روش خلق این شتر گاو پلنگ  [2019 Sep] 
*چرا مردم ایران علیه رژیم به خیابان‌ها نمی‌آیند؟  [2019 Aug] 
*از همه‌ی دنیا طلبکارند، با همه‌ی نکبت و فلاکتی که به ارمغان آورده‌اند [2019 May] 
*روش‌های مهندسی عقیدتی‌ـ‌سیاسی تجمعات [2019 Apr] 
*یورونیوز فارسی آشکارا به دیگر بوق‌های تبلیغاتی فارسی‌زبان پیوسته است [2019 Apr] 
*مردم ایران در دوران گذار، به رهبرانی مثل ترامپ نیاز دارند [2019 Jan] 
*از زهرا کاظمی ‌تا جمال خاشقجی: رسوایی رسانه‌های غربی در گزارش نامتوازن قتل دو روزنامه‌نگار [2018 Oct] 
*سوریه‌ای شدن، نه؛ یمنی سازی و ونزوئلایی شدن، آری [2018 Oct] 
* کدام یک مبتذل است: موسیقی سوسن و جواد یساری یا امضای نامه‌ی لابی جمهوری اسلامی؟  [2018 Jul] 
*سه (بعلاوه یک) سناریو برای سقوط جمهوری اسلامی [2018 Jul] 
* شش نمایش تهوع‌آور در حکومت اسلامی  [2018 Jul] 
*رهبران ایران اشغالگرند، یا هموطن؟ [2018 Jun] 
* تمام دروغ های ظریف  [2018 Jun] 
*اردک شَل روحانی، آغاز فروپاشی سیاسی [2018 May] 
*رادیو فردا به یک خانه‌تکانی جدی نیاز دارد [2018 Apr] 
*کاهش میانگین سن ازدواج دختران در ایران؛ چرا؟ [2018 Apr] 
*مرثیه ‌ای برای همه‌ء غرب ‌ستیزان  [2018 Mar] 
*تراژدی اسلام‌شناسی، خاورمیانه‌شناسی و ایران‌شناسی در دانشگاه‌های ایالات متحده  [2018 Feb] 
*رژیم‌های سیاسی با همه‌پرسی ساقط نمی‌شوند [2018 Feb] 
*محمود احمدی نژاد: «رهبر انقلابی» که غیبش زد  [2018 Jan] 
*پا گذاشتن جمهوری اسلامی جای پای شوروی  [2018 Jan] 
*چهار ویژگی متمایز کننده‌ خیزش دی ۹۶: جدال با کابوس مستقر [2018 Jan] 
*مهم‌ترین خطر امنیتی کشور: جمهوری اسلامی و تداوم آن  [2018 Jan] 
*«بازندگان جنبش اعتراضی دی ماه ۹۶» [2018 Jan] 
*توهم «تغییر و اصلاح» به پشیمانی رسید [2017 Dec] 
*سپنتا نیکنام و مرگ حاکمیت قانون و حقوق شهروندی  [2017 Nov] 
*اصلاحات سال‌ها پیش مُرد. همین!  [2017 Oct] 
*«جان اسنو» در تهران  [2017 Sep] 
*دشمنی اسلامگرایانه با غرب چه نتایجی دارد؟ [2017 Aug] 
*نظرسنجی‌هایی بدون ارزش علمی [2017 Aug] 
*علی شریعتی: ایدئولوگ نظام سرکوب  [2017 Jun] 
*گام دوم مهندسی انتخابات ۹۶: چینش نامزدها و جهت دادن به کارزارها  [2017 Apr] 
* مهندسی انتخابات ۹۶ آغاز شده است [2017 Apr] 
*از چپ عدالت‌گرا تا چپ امنیت‌گرا: طلیعه‌ ناسیونال-سوسیالیزم ایرانی [2017 Apr] 
*جریان «اصولگرا»: واگرا و آشفته  [2017 Apr] 
*رسانه‌های فارسی‌زبان با مالیات شهروندان و منابع عمومی کشورهای غربی چه می‌کنند؟ [2017 Mar] 
*معضل محمد خاتمی برای «نظام»: ضعیف، کم آزار، اما غیر قابل اعتماد [2017 Feb] 
*چهار روایت شخصی از جنایات داعشی جمهوری اسلامی  [2017 Feb] 
*«آشتی ملی»؛ طرحی توخالی و بی حاصل برای تقرب به خامنه‌ای  [2017 Feb] 
*هاشمی رفسنجانی؛ سیاست‌ورزی اسلامگرایانه در چارچوب ممکن‌ها [2017 Jan] 
*مهندسی غرور ملی با هیچ [2016 Dec] 
*ساختار آسیب‌های اجتماعی در ایران در سه نمودار [2016 Nov] 
*دوازده پرسش پیرامون چرایی و چگونگی پیروزی ترامپ و شکست کلینتون [2016 Nov] 
*واکنش ها به پیروزی ترامپ/ موج نارضایی‌ها، «نخبه‌گرایی، چند فرهنگ‌گرایی و جهان‌گرایی» را به عقب راند [2016 Nov] 
*کودک آزاری جنسی در پناه «بیت» المجرمان [2016 Oct] 
*جنگ با مردگان «غیر خودی»  [2016 Oct] 
*نهادهای پشتیبانی ایدئولوژیک برای استبداد مذهبی، تمامیت خواهی و کشورگشایی درایران  [2016 Oct] 
*مدیران جمهوری اسلامی در چه مواردی به اراذل و اوباش و لات‌ها متوسل می‌شوند؟  [2016 Oct] 
* انگاره بومی اداره و توسعه: واقعیت یا توهم؟ [2016 Sep] 
*میرقلی‌خان، امیری، دری اصفهانی: گامی کوچک از «قهرمان» تا «جاسوس»  [2016 Sep] 
*کدام‌یک اسلام را دزدیده‌اند: تروریست‌ها یا اصلاح‌طلبان؟ [2016 Jun] 
*نگاهی به نهادها و مبانی تصمیم‌گیری قوه قضائیه جمهوری اسلامی  [2016 May] 
*یک دیدار معمولی، یک عکس عادی، و موجی از اتهام و اعتراض [2016 May] 
*عرصه‌های جدیدی که روحانیت شیعه در نوردیده [2016 Apr] 
*ویروس ضد امریکایی؛ برندگان و بازندگان [2016 Apr] 
*از چپ عدالت‌گرا تا چپ امنیت‌گرا: طلیعه‌ ناسیونال-سوسیالیزم ایرانی [2016 Apr] 
*چرا در انتخابات مهندسی‌شده شرکت می‌کنند؟ [2016 Mar] 
*پدیده های قابل توجه و شگفت انگیز در نتایج انتخابات ۹۴ [2016 Feb] 
*انتخابات در نظام‌های اقتدارگرا تمامیت‌خواه [2016 Feb] 
*چهار دلیل برای ترغیب به مشارکت در انتخابات ۹۴ و نقد آنها  [2016 Feb] 
*تصویب توافق اتمی در ایران: مجلس یا شورای امنیت ملی؟  [2015 Aug] 
*رژیم خمینی چگونه تداوم یافت؟ [2015 Jun] 
*نظام بی‌شرم جمهوری اسلامی: شرم، سیری چند؟ [2015 Mar] 
*قاسم سلیمانی: «الهه مهربانی»، «سردار عارف» یا فرمانده ترور؟ [2015 Mar] 
*معجزه‌ی حکومت ولایی شیعی: یزید نقش امام حسین را بازی می‌کند [2014 Sep] 
*موضوعاتی که صدای آمريکا پوشش نمی‌دهد يا در اولويت آن نيست [2014 Sep] 
*بی بی سیزاسیون صدای امریکا [2014 Sep] 
*داعش، «سپاه قدس» اسلام‌گرایان سنی [2014 Jun] 
*مسجدسازی دولتی به جای ساخت مسکن عمومی [2014 Mar] 
*افسانه‌ی کمبود روحانی شيعه در ايران، مجيد محمدی [2014 Feb] 
*برنامه‌ تلويزيونی روحانی و پنج بازنمايی از وضعيت دولت  [2014 Feb] 
*رژیم تحریم علیه تحریم [2013 Sep] 
*ملی‌گرايی تکثرستيز: ضد غرب و پرونده‌ساز [2013 Aug] 
*سياست‌ورزیِ تهی از شرم [2013 Jul] 
*چرا سفر به ایران را تحریم نمی کنید؟ [2013 Jul] 
*شان يونسکوی رضا داوری: ننگ و آه [2013 Jul] 
*توهمات علی خامنه‌ای [2013 Apr] 
*علی خامنه‌ای و دروغ‌ها، رجزخوانی‌ها و مدعیات بی اساسش [2013 Apr] 
*بخش فلسفه‌ی دانشگاه تهران، دکان علم‌فروشی و مدرک‌سازی [2013 Apr] 
*فرسایش بنیان‌ها و پیوندهای اجتماعی در ایران [2012 Dec] 
*ناشر غير امين و تبليغات سياسی [2012 Jun] 
*تندیس‌های تنفر، اسلام رحمانی و مخاطرات امنیتی اسلام سیاسی [2012 May] 
*خلائق را از براندازی ولایت فقیه می ترسانند [2012 Apr] 
*«جامعه‌ ايران در سراشيبی انحطاط اجتماعی و اخلاقی»  [2012 Mar] 
*مطالعات خاورمیانه یا بسط تنفر، بی خیالی و پرده پوشی [2012 Mar] 
*روشنفکران دینی و مقدسات مردم [2012 Mar] 
*آمريکاستيزی روشنفکران ـ فعالان چپ ايرانی: سندرم "از موضع بالا" [2012 Mar] 
*امپریالیسم و ادبیات لجن مالی در سنت سیاسی چپ [2012 Feb] 
*مشکلات دروازه بانان سابق رسانه‌ها [2012 Jan] 
*کارنامه‌ی سياه و سوگناک دين سازمان‌يافته [2011 Dec] 
*صدايش را در نخواهند آورد [2011 Dec] 
*دين سازمان‌يافته، مروج تنفر و تبعيض [2011 Dec] 
*بیست روش گریز از پاسخ گویی: نقدی بر گزارش جمهوری اسلامی به کمیته حقوق بشر سازمان ملل [2011 Dec] 
*آیا بدون دین سازمان یافته، دنیای بهتری نمی داشتیم؟ [2011 Nov] 
*همه از دولت‌ها پول می گیرند، اما ...  [2011 Nov] 
*در جستجوی فرزندان از دست رفته  [2011 Nov] 
*رهبر بعدی چگونه تعیین خواهد شد؟  [2010 Jun] 
*يک دروغ بزرگ ديگر؛ فساد اخلاقی ساختاری غرب [2010 May] 
*جنبش سبز: اسلامگرا یا سکولار  [2010 May] 
*شهرنشينی، دانشگاه و طبقه متوسط: تهديدات امنيتی عليه ولايت فقيه [2010 Apr] 
*از ربانی سالاری به اوباش سالاری؛ تحول ساختار قدرت در جمهوری اسلامی  [2010 Mar] 
*رهبر جمهوری اسلامی و مداحی به قصد تقرب  [2010 Feb] 
*هشت تحليل غلط؛ پيش و پس از انتخابات رياست جمهوری  [2010 Feb] 
*زمان محاکمه‌ی خامنه‌ای در دادگاه جنایی بین‌المللی فرا رسیده است  [2009 Jul] 
* الگوهای رایج فریب‌کاری در نظام جمهوری اسلامی  [2009 Feb]