از 16 آذر ماه سال 1332 و حمله نیروهای نظامی رژیم شاه به دانشگاه و جانباختن دانشجویان مبارز شریعت رضوی، حسین قندچی و محسن بزرگ نیا 56 سال میگذرد. از آن تاریخ روز 16 آذر به روز دانشجو تبدیل شده که یادآور مبارزه روشنفکران و مردم آزاده برای برابری و آزادی و رفاه در جامعه است. اگر قبلا 16 آذر محدود بود به خواستهای رفاهی دانشجویان در دانشگاهها و در بهترین حالت مسئله مبارزه با عوامل رژیم در دانشگاه بود. امروز 16 آذر به بستر اعتراض گسترده جامعه و تعرض به بساط حکومت هار مذهبی جمهوری اسلامی و بر چیدن آن تبدیل شده است. ملزومات این نوع حرکت یعنی مبارزه برای سرنگونی جمهوری اسلامی با توجه به موقعیت مبارزه آزادیخواهانه کارگران، زنان، دانشجویان و مردم آزاده ایران وجود دارد. ماتریال این شرایط بارها در جامعه در مقاطع مختلف به کار گرفته شده است. شرکت وسیع مردم و روشنفکران در چند ماه اخیرعلیه حاکمیت جمهوری اسلامی با تمام جناحهایش، اعتراضات کارگری، جنبش دفاع از حقوق کودکان، جنبش برابری طلبی دفاع از برابری زن و مرد در جامعه و همبستگی بین جنبش اعتراضی و مبارزه برای لغو آپارتاید جنسی خودرا به نمایش گذاشته است. تاکنون این جنبش افت و خیزهای خودرا داشته اما رو به جلو و جدی دارد پیش میرود و با تلاش رادیکال موقعیت و حتی محتوای سیاسی و افق سیاسی خودرا در جامعه عوض کرده است. یعنی امروز جنبش دانشجویی در راستای یک اعتراض سراسری گام گذاشته است. امروز جنبش دانشجویی به صحنه مبارزات مردم در ایران برای سرنگونی حاکمیت هار مذهبی تبدیل شده. مهمترین مسئله سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی و برقراری آزادی و برابری در دستور خود قرار داده است. برای اینکه این فضا جدی و پایدار باشد لازم است که شعارهای رادیکال و سوسیالیستی برای یک دنیای بهتر و آزادی بیقید و شرط زندانیان سیاسی، نه به کلیت حاکمیت جمهوری اسلامی با احمدی نژاد و موسوی اش، آزادیهای بیقید و شرط سیاسی را به سرلوحه مبارزات رو بجلو خود قرار دهد. متوسل شدن به نیروهای ملی مذهبی، خودرا به لشکر سیاه جریانات ارتجاعی مثل جنبش سبز میر حسین موسوی و آخوند کروبی ، پیوستن به نق نق زدنهای گروه های درون رژیم ، مشغول شدن و به انتظار نشستن نیروهایی که برای نگهداشتن حکومت تلاش میکنند. فقط انرژی و توان جنبش را بهدر میدهد. در روز شانزدهم آذر باید با شعار سرنگونی کلیت حاکمیت جمهوری اسلامی بمیدان آمد و خواست ایجاد دنیای بهتر، آزادی و رفاه برای همه با نیروهای رادیکال کارگران و همه مردان و زنان آزادیخواه را به سرلوحه و شعار خود تبدیل کرد.
جنبش دانشجویی امسال (با توجه به فضای رادیکال و مبارزی که در جامعه وجود دارد) باید ظرف اتحاد و پیوستن این اعتراضات بهم و کوشش برای رسیدن به یک پلاتفرم مشترک که بتواند نیروی مبارزاتی این جنبش را قویتر و سراسری تر کندتبدیل شود. امروز جامعه ایران از هر زمانی بیشتر به نیروی رادیکال و متحد نیاز دارد. در روز شانزدهم آذر باید فضای سیاسی آزادیحواهانه بتواند مردم را از حیله جناحهای مختلف رژیم آگاه کند و نگذارند که خاک به چشم مردم بپاشند. جنبش مردم ایران تلاش میکند کلیت حاکمیت جمهوری اسلامی را به زیر بکشد. مرتجعینی مثل میرحسین موسوی و مهدی کروبی خود از بانیان این حاکمیت سیاه بودند و هنوز هستند. اگر به آخرین بیانیه ها و اطلاعیه های موسوی و کروبی نگاه کنیم اینها از حاکمیت سیاه و مذهبی جمهوری اسلامی دفاع میکنند. در صورتیکه مردم ایران خواهان جامعه ای آزاد، سکولار و برابر هستند. در روز شانزدهم آذر باید پرچم رفاه و برابری زن و مرد را بلند کرد تا جریانهای ارتجاعی بیشتر افشا شوند.
در بعضی از مناطق ایران جنبش دانشجویی هنوز دوران طفولیت سیاسی خودرا میگذراند. این وظیفه رهبران حرکت اعتراضی درجامعه را بیشتر میکند و باید بکوشند با تجربه جنبش دانشجویی در جاهای دیگر این نیروی تازه بمیدان آمده را بکارگیرند. مثلا در سیستان و بلوچستان، کردستان حرکات دانشجوی تا کنون ضعیف بوده و اگر هم وجود داشته نیروهای ناسیونالیست از آن برای معاملات سیاسی خود استفاده کرده اند. با توجه به موقعیتی که جنبش اعتراضی و سرنگونی طلب در کردستان دارد. وارد کردن حرکت دانشجویان در این قسمت از ایران به جنبش سراسری دانشجویی وجنبش برابری طلبانه نیروی بیشتری به حرکت دانشجویان ومردم آزادیخواه خواهد داد. روز دانشجورا باید به روز اتحاد و همبستگی برای سرنگونی حاکمیت سیاه مذهب و آپارتاید جنسی در ایران تبدیل کنیم.
. زنده با آزادی برابری
زنده باد اتحاد و همبستگی ما
اسماعیل مولودی
14 آذر 1388

منبع:پژواک ایران