در ایران بیش از 25 میلیون نفر کارگر هستند که با فروش نیروی کار خود زندگی سخت و پر مشقت را میگذرانند، یعنی قریبا یک سوم جمعیت ایران را کارگران تشکیل میدهند. مسئله بیکاری، نبودن بهداشت و امکانات درمانی، نبودن مسکن مناسب و کافی برای زندگی روزانه، بالا رفتن تورم در جامعه و بالا نرفتن دستمزد کارگران در جواب به تورم سرسام آور و اضافه بر همه اینها نا امنی در محیط کار یکی از مسائل جدی کارگران ایران است. در گزارشی که سازمان تامین اجتماعی جمهوری اسلامی ارائه داده، نا امنی در محیط کاررا نانشی از بیدقتی کارگران، بیحفاظی وسائل و معیوب بودن وسائل را نام نهاده. به گزارش همین سازمان در سال گذشته چهارده هزار مورد از حوادث براثر بیدقتی و بی احتیاطی بوده. همین سازمان در گزارش خود اعلام میدارد که آمار تلفات در محیط کار نسبت به سال 1382 بطور سرسام آوری بالا رفته. طبق این گزارش آمار حوادث در محیط کار در سال 1382 شانزده هزار و سیصد و سی هشت مورد بوده که در سال 1388 به 28هزار و نود و هفت مورد رسیده است. آمار نسبت به سال 1386 چهار هزار مورد حوادث بیشتر شده است. یعنی اگر این آمارها درست باشد سالانه دهها هزار کارگر قربانی نا امنی در محیط کار خواهند شد. مثلا در سال گذشته 290 مورد ناقص شدن کارگر بوده که دیگر قادر به بازگشت به بازار کار نشده اند، آخرین موردی که میتوان نام برد کارگر ایران خودرو به اسم احمد تفکری است که دستش زیر ورق های آهنی له شد و کارگران ایران خودرو را مات و مبهوت کرد. البته سرنوشت تعداد زیادی از کارگرانی که در محیط کار ناقص شده اند را خبری نیست چون آمارهای سازمان تامین اجتماعی تنها آن دسته از کارگران را در بر میگیرند که کار رسمی دارند و بیمه شده اند. در صورتیکه همه میدانیم با توجه به وضعیت اقتصادی جمهوری اسلامی و نبود یک سیستم درست آمار دقیقی در مورد حوادث در محیط کار وجود ندارد. بنابراین تلفات ناشی از کار در محیط کار قطعا صدها مرتبه بالاتر و وحشتناک تر از اینهاست

مثلا کارگرانی که بر اثر بیماری ناشی از کار بیکار میگردند و مجبور میشوند بازار کار را ترک کنند در هیچ آماری ثبت نیستند. یا کارگرانی که در کارخانه ها و محلهای کاری که بیمه ندارد و دچار حوادث ناشی از کار و یا محیط کار میشوند در هیچ جایی ازشان اسمی برده نمیشود و حتی در هیچ جای کارخانه شان هم ثبت نیست. کارگران قالی بافی ها، کارگران فصلی کوره های آجر پزی، کارگران کارگاههای کوچک. از همه مهمتر کارگران کودک یا کودکان کار در هیچ جایی در آمارهای سازمان تامین اجتماعی وجود ندارند. در همان حال سازمان تامین اجتماعی در گزارش خود مشخص نمیکند که سرنوشت کارگرانی که مثلا آسیب جزیی دیده اند چه شده؟ آیا به سرکار برگشته اند یا نه؟ مثلا در سال گذشته 1600 نفر بر اثر حوادث ناشی از کار بین 33 تا 66 در صد آسیب دیده اند که طبق ارزیابی سازمان تامین اجتماعی از کار افتادگی جزیی محسوب شده اند. اما چند در صد و یا چند نفر از آنها به کار برگشته اند و یا چه نوع کار گرفته اند را ذکر نمیکند. یعنی نمیتوان دید سرنوشت کارگران بعد از حوادث به کجا میکشد؟ مثلا سازمان تامین اجتماعی به کارگرانی که صد در صد از کار افتاده اند، باید 45 میلیون تومان پرداخت کند. آیا چگونه و تا چه مدتی این 45 میلیون تومان میتواند مثلا خانواده پنج نفره یک کارگر را جواب بدهد. باتوجه به تورم بالای 40 در صدی که در ایران هست. و با اقرار بانک مرکزی جمهوری اسلامی بیش از 14 میلیون انسان در ایران زیر خط فقر زندگی میکنند

منبع:پژواک ایران