تنشهای طبقاتی یکی از خصوصیت بارز جامعه است که برمبنای استثمار انسان از انسان پایه ریزی شده. خواستهای طبقات تشکیل دهند در حیات جامعه، متفاوت و کاملا متناقض است. در همین رابطه تنش و کشمکش بین کارگر و کارفرما تا زمان از بین رفتن طبقات وجود خواهد داشت. در هر دوره و در هر مقطعی ما شاهد این هستیم که تنشها بالا میگیرد و یا بسته به توازن نیرو و اوضاع سیاسی جامعه فروکش میکند. اول مه تاریخا برای نشان دادن اتحاد طبقاتی و تشدید تنشهای طبقاتی بین کارگر و کارفرما بوده و هست. پس اگر کارگران در یک مبارزه روز مره با کارفرما در گیرند، در اول مه کارگران از هر بخشی گرد میآیند تا هویت طبقاتی و اتحاد طبقاتی خود در جامعه را به نمایش گذارند.

در طرف مقابل دنیای سرمایه داری امروز در یک بحران عمیق دست و پا میزند. امروز بیش ازیک میلیارد نفر در سراسر دنیا در بیکاری و فقر بسر میبرند. هر روزه سرمایه داران با بیکارکردن هزاران کارگران تلاش میکنند زندگی اجتماعی و خانوادگی کارگران را به نابودی بیشتر و بیشتری بکشانند. امروز با مطرح کردن پایین آوردن دستمزد کارگران و در همان حال حدادی کردن نیروهای سرکوب در جامعه سرمایه داران میکوشند بار گران بحران موجود سرمایه داری را بر گرده کارگران بگذارند و هم اکنون صد ها میلیون خانواده کارگری در دنیا زیر خط فقر زندگی میکنند. امروز فرزندان کارگران در آسیا، آمریکای لاتین، جنوب شرقی آسیا و آفریقا کلاسهای درس را ترک میکنند تا در بازار کار نیروی خودرا بفروشند و دنیای کودکی شان به جهنم تبدیل شود. به ایران، پاکستان، تایلند، رومانی، کره جنوبی و شمالی و هند نگاه کنید، به بچه های کارگران در اروپا نگاه کنید که همراه والدینشان در گتوهای حاشیه شهرهای اروپایی زندانی هستند. خود و یا فرزندانشان قربانی باندهای جنایتکار و بزهکار میشوند. به فروش انسان، فروش اجزاء بدن انسانها، به فحشا و تنفروشی آدمها از زن و مرد نگاه کنید. اینها نمونه های بارزی هستند که نشان میدهند چگونه انسان قربانی و برده سیستم سرمایه است و چگونه سرمایه داران زیرکانه میخواهند بار بحران مالی و اقتصادی خودرا به مردم و جامعه تحمیل کنند. با رواج کثیف ترین ترفندها، گران کردن مایحتاج عمومی مردم و از بین بردن سوبسید های اجتماعی و اقتصادی که زمانی به یمن مبارزات رادیکال به سرمایه داران تحمیل شده بود. همه و همه مشخصات جامعه سرمایه داریست که زندگی و حیات انسانها را نفله کرده است.

اول می هر سال با توجه به موقعیت سیاسی دنیا از اهمیت خاصی برخوردار است و هر ساله مسئله ای بر جسته میگردد. امسال با وجود گرانی و بالا رفتن سرسام آورقیمت ارزاق و مایحتاج عمومی و ضروری . از بین رفتن و یا به حداقل رساندن ، سوبسید های اقتصادی و امکانات اجتماعی در سراسر دنیا. گرسنگی دارد به یک مسئله جدی تبدیل میشود. گرانی مواد خوراکی و نیز بیکاری گسترده ای که وجود دارد ضرورت یک شعار قوی و سراسری در دنیا را طلب میکند. در ایران با توجه به اوضاع سیاسی ایران و با توجه به شکست سیاستهای لیبرالی در تنشهای اجتماعی ده ماهه اخیر در ایران. طبقه کارگر با منشور حداقلی از خواستهای خود به میدان آمده است. یعنی بعد از شکست نیروهای داخل نظام و نیز بعد از شکست و خیانت نیروهای ملی/مذهبی به اعتراضات رادیکال مردم و همدست شدن دوباره با اصل نظام ولایت فقیه در مقابل اعتراضات رادیکال مردم، نیروهای لیبرال و خرده بورژوازی برای نجات هویت خود با حاکمیت علیه مبارزات رادیکال مردم متحد شدند و تحت نام دفاع از نظام خیانت تاریخی خود به مبارزات مردم را دوباره به اثبات رساندند. در مقابل خواست بر حق مردم برای سرنگونی نظام مذهبی و ضد بشری سرمایه بر ایران ایستادند و برای حفظ نظام سرپا جنایت جمهوری اسلامی یا سکوت کردند و یا بیعت دوباره بستند. بنابراین کارگران و زنان و مردان برابری طلب در این اوضاع آگاهانه راه خودرا برای سرنگونی جمهوری اسلامی ادامه میدهند و در این اوضاع وظیفه سنگین تری را برعهده خود گذاشته اند. امسال کارگران با درس یابی از تجارب خود با پلاتفرم خود به میدان آمده اند. نا گفته نماند که بحث بر سر منشور حداقلی از مطالبات کارگران امری است که بر هر فعال سیاسی و کارگری لازم و واجب است که برای تکمیل و هر چه رادیکال کردن آن استین را بالا بزند. اما این منشور باب فتحی است برای یک رویا رویی طبقاتی و مبارزاتی علیه سرمایه است. میتوان با بحثهای زنده و جهت دار کارگری آنرا تکمیل کرد. مبنای درستی است برای حرکت و سرنگونی نظام مذهبی سرمایه در ایران.

ولی بحث اینجاست که امسال اول می را باید با ایجاد صف متحد کارگران جشن گرفت. خواستهای ما کارگران و مردم آزادیخواه و برابری طلب روشن است. آزادیهای بیقد و شرط بیان ف تشکل و اعتراضات، و تشکلهای سیاسی. برابری کامل زن و مرد در همگی عرصه های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی. امسال مسئله حداقل دستمزد ها و نیز گرفتن دستمزدهای به تعویق افتاده یکی دیگر از خواستهای فوری ما کارگران است. ما کارگران خواهان جامعه برابر و انسانی برای خود و بچه هایمان هستیم. اگر مختصرا به آنها بپردازم:

1/ میگویند كه حد اقل دستمزدها، همه ساله بر اساس نرخ تورم ، بالا میبرند . اولا هیچ گاه نرخ واقعی تورم از طرف بانک مرکزی و یا مرکز آمار جمهوری اسلامی اعلام نمی شود . ثانیا اعلام نرخ واقعی تورم ، تنها بخش کوچکی از حاصل کارو دستمزد کار، كارگران به آنان پرداخت میشود. اما بر اساس نرخ تورم هم ، تقلب ها و ریاکاری های فراوانی صورت می گیرد؛ که به عنوان نمونه می توان به بخشی از آن ها اشاره کرد ، به عنوان مثال برای محاسبۀ نرخ تورم ، به جای در نظر گرفتن كالاهای اساسی و مورد نیاز کارگران، خانواده هایشان و در سطح کل جامعه برای مردم ، کالاهایی با درجۀ اهمیت کمتری را نیز در محاسبه دخیل میدهند مثلا 360 یت 370 رقم جنس را در نظر میگیرند تا حتی المقدور نرخ تورم را پایین بیاورند. و اگر نرخ تورم به طور واقعی 40 درصد باشد ، دولت در جامعه نرخ تورم را 25 درصد اعلام میكند و بر این اساس 25 درصد، شورای عالی کار ،دستمزد را برای کارگران و مزد بگیران افزایش می دهد. حتی گاهی تورم را 29 درصد اعلام میكنند اما فقط 20 درصد به دستمزد کل مزد بگیران در جامعه را بالا میبرند مثلا در اسفند 87 اینکار را کردند. یا دولت اعلام میکند امسال تورم به نسبت سال قبل ( 30 درصد ) کاهش یافته است و مثلا به 15درصد رسیده است که اسنفد 88 اعلام نمودند نرخ تورم پائین آمده ولی هیچ مسئولی حاضر نشد اعلام کند که نرخ تورمی که پایین آمد از چه نرخ درصدی پایین آمده، یعنی حاضر نشدند نرخ تورم اصلی را اعلام کنند. تا موفق شوند دستمزد را تنها به اندازه ی بسیار كمترازمقدارواقعی تورم بالا ببرند. این یک شگرد موذیانه اقتصاد سرمایه داریست که تا بدین وسیله به تحمیل حداقل دستمزد به کارگران، مزد بگیران در جامعه تا به کسب حداكثر سود به نفع سرمایه داران دست یابند. با این منطق هیشه دستمزد کارگران فاصله نجومی با نرخ تورم واقعی در جامعه دارد و همیشه میخواهند کارگران را گرسنه و محتاج نگهدارند. که منشور حداقلی کارگران بدرستی بر آن دست گذاشته است.

2/ تشکل یکی از ابزارهای مهم برای پیشبرد هر امری است. بخصوص در این دوره و با توجه به جو رادیکالی که در جامعه ایران است. تلاش برای ایجاد اتحاد و تشکل یکی از مبرمیات مهم میباشد. کارگران با خواست تشکل کارگری در منشور این امر مهم را به صدر شعارهای خود کشانده اند. اول می هر سال باید روز نشان دادن قدرت و وحدت طبقاتی طبقه کارگر در مقابل جامعه سرمایه داری باشد. این وحدت و همبستگی نیاز مبرم و حیاتی به ایجاد تشکل کارگری دارد. باید حاکمیت را با قدرت متحدانه خود مجبور به برسمیت شناسی تشکلهای کارگری و توده ای در جامعه کنیم.

3/ تمام مبارزات صفی و اقتصادی و سیاسی، بدون وجود فضای آزاد و بیقید و شرط سیاسی در جامعه امکان ندارد. اینها عبارتند از آزادی بیان، مطبوعات، تشکل (تشکلهای سیاسی و صنفی و یا هر تشکل توده ای که در خدمت آزادیهای فردی و اجتماعی در جامعه است) که منشور حداقلی ... در بند 17 بدان پرداخته است. یعنی بدون وجود آزادیهای سیاسی، هیچگونه تحولی در جامعه به نفع کارگران و مردم برابری طلب بوجود نخواهد آمد. ما تلاشمان برای ایجاد دنیایی بهتر است و مبارزه و تلاشمان برایا جاد جامعه ای برابر و انسانی که استثمار انسان از انسان در آن جایی نداشته باشد هستیم. اول می هر سال ما کارگران پلاتفرم خودرا برای یک دنیای بهتر به تائیید کل کارگران و مزدبگیران در جامعه میرسانیم.

امسال ما کارگران و مردم ستمدیده در این فضا به اسقبال اول مه میرویم. اول می که نیت و اساسش سازمان دادن اتحاد و همبستگی کارگری است برای رهایی از ستم و استثمار سرمایه داری. اول می روز اتحاد و همبستگی ماست برای برداشتن استثمار انسان از انسان و ایجاد دنیایی بهتر و پر از رفاه و آسایش برای همه. طبق هویت جنبش اول ماه می ، اول می، باید روز اتحاد و همبستگی ما کارگران باشد در مقابل ددمنشی سرمایه داران. اول می سال 1856 وقتی کارگران خواستار یک روز تعطیلی کار شدند با مبارزه متحدانه خود آنرا به سرمایه داران تحمیل کردند.همین خواست گسترش پیدا کرد تا در سال 1884 کنگره کارگران در آمریکا تصمیم گرفت اول می را برای مبارزه برای دستیابی به 8 ساعت کار در روزبراه انداختند و موفق شدند. سرانجام در سال 1889 در کنگره انترناسیونالیستی سوسیالیستی دوم در پاریس، اول می بعنوان روز جهانی کارگران در دنیا تصویب شد. روز اول می از آن سال به روز نمایش جنبش مبارزاتی کارگران تبدیل شد. در سراسر درنیا با تلاشها و مبارزات کارگران اول می گسترش یافت و حربه ای شد در دست کارگران برای مقابله با تجاوزات سرمایه.