در تظاهرات در شهر اوبرلین بر علیه محمد جعفر محلاتی, سفیر رژیم اسلامی در سازمان ملل چه گذشت
لادن بازرگان

رژیم جمهوری اسلامی نه تنها در داخل کشور به سرکوب و کشتار مخالفین خود می پردازد، بلکه در خارج از کشور نیز با قرار دادن مهره های خود در پستهای کلیدی به کمک میلیونها دلاری که خرج اینکار می کند، تلاش دارد که سیاست خارجی و نگاه مردمان این کشورها را به نفع خود تحت تاثیر قرار دهد. برای مقابله با این ترفند رژیم و در جهت مبارزه با یکی از مهره های موثر در جنایات حکومت اسلامی، در تاریخ ۸ اکتبر ۲۰۲۰ ( ۱۷ مهر ۱۳۹۹) ما نامه‌یی با امضای حدود ششصد نفر از ایرانیان شامل خانواده های زندانیان سیاسی اعدام‌ شده، زندانیان سیاسی سابق، و فعالان حقوق بشر به ریاست دانشگاه آمریکایی اُوبِرلین نوشته و  خواستار اخراج محمد جعفر محلاتی، یکی از اساتید این دانشگاه شدیم. محلاتی، در مقام سفیر جمهوری اسلامی در سازمان ملل  نقش فعالی در سرپوش گذاشتن بر کشتارهای دسته جمعی تابستان ۱۳۶۷ در ایران داشته است . ما در نامه خود علاوه بر درخواست اخراج محلاتی، خواستار عذرخواهی دانشگاه اوبرلین از خانواده‌های جان باختگان سال ۱۳۶۷ بخاطر استخدام وارتقا محلاتی به مقام استادی شدیم. در کمال تاسف و تعجب نامه‌ی ما هیچ جوابی از دانشگاه اوبرلین نگرفت.     

در پانزده ماه گذشته ما با مصاحبه و درج مطلب در نشریات، با استفاده از فیسبوک و توییتر و سایر رسانه‌های اجتماعی، و همچنین با رایزنی با نهادها و سازمانهای دیگر تلاش کرده ایم تا موضوع محلاتی و درخواست خود از دانشگاه اوبرلین را در اخبار زنده نگه داریم و از این طریق به مسئولین دانشگاه اوبرلین فشار بیاوریم تا با ما وارد گفتگو بشوند، اما متاسفانه این  درخواست ما کماکان بی پاسخ مانده است.   

برای مقابله با سیاست "سکوت و انکار" در دانشگاه اوبرلین، جمعی ازفعالان سیاسی و حقوق بشری و فارغ التحصیلان سابق این دانشگاه در اکتبر ۲۰۲۱ کمپین «عدالت برای قربانیان محلاتی» را تشکیل داده و اعلام کردند که روز ۲ نوامبر ۲۰۲۱ با برگزاری تجمعی اعتراضی در مقابل ساختمان مرکزی کالج اوبرلین در ایالت اوهایوی آمریکا خواستار اخراج محمد جعفر محلاتی خواهند شد. در این تظاهرات که در نوع خود در دانشگاه اوبرلین بی‌سابقه توصیف شد، ده‌ها نفر از خانواده های زندانیان سیاسی اعدام شده، زندانیان سیاسی دهه شصت، فعالان سیاسی و حقوق بشری، دانشجویان دانشگاه اوبرلین، فارغ التحصیلان سابق این دانشگاه، معترضان و روزنامه‌‎نگاران بصورت حضوری و یا مجازی از طریق نرم افزار زوم شرکت کردند.

آنچه که این گردهمایی را نسبت به بقیه‌ی اعتراضات  این چنینی برجسته می کند، ماهیت غیر حزبی و فراگیر ان بود. با اینکه هسته اولیه این گروه تنها ۴ نفر بود، بزودی توانست توجه و حمایت گستره افراد، گروه ها و سازمان های حامی حقوق بشر را به خود جلب کند.

سه تن از بانیان این کارزار لادن بازرگان، فاطمه پیشدادیان و رضا تجلی اول هر سه در دهه ۶۰ عزیزی را از دست داده اند. برادر لادن، بیژن بازرگان در تابستان سال ۶۷ بعد از تحمل ۶ سال و ۳ ماه زندان و با داشتن حکم ۱۰ سال زندان، بدار آویخته شد. پدر و مادر فاطمه، عباس پیشدادیان و افسانه افضل نیا در سال ۱۳۶۰ تنها چند ماه بعد از دستگیری و بعد از تحمل شکنجه های غیر انسانی اعدام شدند، در آن زمان فاطمه تنها چند ماه بود که متولد شده بود. برادر رضا، حسین تجلی اول در سال ۱۳۶۱ در حالی که تنها ۱۹ سال داشت اعدام شد. نفر چهارم این هسته اولیه حمید چرخکار، همسر فاطمه پیشدادیان است. این هسته اولیه بصورت خودجوش و اتفاقی از طریق ارتباط توییتری و فیسبوکی شکل گرفت و آشنایی قبلی بین لادن و رضا با یکدیگر و یا با فاطمه و حمید وجود نداشت اما هدف مشترک در مبارزه با عوامل رژیم بخصوص محلاتی سرآغاز ارتباط بین افراد شد. این چهار نفر با همکاری با یکدیگر و کمک های یکی از وکلای حقوقی این کمپین، آقای کاوه شهروز موفق شدند توجه افراد انگلیسی زبان مانند بنجامین وینتال، خبرنگار جروزالم پست، ملیسا لاندا و مارتا برایترمن فارغ التحصیلان دانشگاه اوبرلین، فریدا فوکس از شهروندان اوبرلین و شماری از فعالان سیاسی و حقوق بشری ایرانی مانند نازنین انصاری ،کارمل ملامد، بابک بازرگان، لاله بازرگان، مهدی کشاورز، مرجان قدردان، علی ستاری، بهنام شیرمحمدی، مجید شهبازخانی، اسماعیل عظیمی، شادی صدر، شادی امین، شبنم شجریزاده، علی امینی، شیرین نریمان، ارژنگ کلبالی، نیما چلنگر، حسن داعی، نیما پارسی، شهلا عبقری، سیاوش عبقری، سامان دوری، احمد مقیمی، خاطره معینی، رحمان ساکی، رویا غیاثی، رویا صادقی، مسعود، فیروز بهرام، بهروز ستوده، شهرام خلدی، لادن برومند، رویا برومند، منیژه حبشی،  منوچهر صالحی و ده ها تن دیگر را جلب کنند. همگی این افراد به این کارزار پیوسته  با تلاشهای شبانه روزی خود در هر چه بهتر برپا شدن این تظاهرات همکاری کردند.

اعضای کارزار هر یک به سهم خود برای این  تظاهرات مقاله، پوستر و اطلاعیه مطبوعاتی تهیه کردند ، با افراد و گروه های مختلف رایزنی نمودند، و با خانواده های جان باختگان دهه ۶۰ و سال های  ۵۸-۵۹ تماس گرفته و از آنان دعوت کردند تا در این تظاهرات بطور حضوری و یا مجازی شرکت کرده و سخنرانی کنند.

آنچه که این تظاهرات را از تجمعات و تظاهرات های دیگر متفاوت می کند، ماهیت فراگیر و عمومی آن بود. شرکت کنندگان در این تظاهرات و حامیان این برنامه از طیف های مختلف سیاسی و عقیدتی از جمله سازمان های سیاسی چپ، سازمان مجاهدین خلق، هواداران مشروطه، افراد مستقل، فعالان حقوق بشری، و فعالان مبارزه با نفرت و یهود ستیزی بودند.

 نکته جالب توجه در اینجاست  که علیرغم اختلافات سیاسی در بین دست اندرکاران و شرکت کنندگان این برنامه، همه آنها با هدف دفاع از حقوق بشر و احقاق عدالت برای  جان باختگان دهه ۶۰ در این برنامه شرکت کردند. هیچ حزب و گروهی آرم سازمانی و یا پرچم خود را به نمایش نگذاشت وسخنرانان نیز به جای شعارهای سیاسی روی شعارهای حقوق بشری متمرکز بودند. این هماهنگی بلوغ فکری اپوزیسیون رژیم اسلامی را نشان می دهد که دادخواهی را به امری ملی، فراگروهی و فراحزبی تبدیل کرده اند. 

سازمان «اتحادیه ملی برای دموکراسی در ایران» (نوفدی)  اکانت زوم خود را در اختیار کمپین "عدالت برای قربانیان محلاتی" گذاشت تا همه بتوانند از اقصا نقاط جهان در این تظاهرات به صورت مجازی شرکت کرده و پیام خود را به دانشجویان، مسئولین دانشگاه، و مردم شهر اوبرلین بدهند. خانم نازنین انصاری و همکارانشان در روزنامه کیهان لندن اخبار این تظاهرات را پوشش دادند، درباره آن مقاله نوشتند و یک ویدئو از جنایات های ۴۳ سال گذشته برای نمایش دادن در این برنامه تهیه کردند که از سینما رکس آبادان و کشتار سران رژیم شاهنشاهی  شروع شده و با کشتار آبان ۹۸ و بلوچ کشی خاتمه می یابد. کارزار "حقوق بشر ایران" با کمک های مالی و معنوی خود از کمپین حمایت کردند. آقای حسن اعتمادی چندین بار در برنامه خود از فعالان کمپین دعوت کردند تا در مورد آن حرف زده و مخاطبان را در جریان فعالیت های خود بگذارند. تلویزیون "ایران اینترنشنال" یک گزارش جامع در باره این کمپین و اهداف آن تهیه کرد و آقای شاهد علوی بعنوان خبرنگار ویژه و یک فیلمبردار را برای پوشش دادن این تظاهرات به اوبرلین فرستاد. تلویزیون حزب کمونیست کارگری "کانال جدید" هم قبل وهم بعد از این برنامه از ان گزارش داد و همچنین رسانه های دیگر مانند رادیو "زمانه"، رادیو "فردا"، صدای امریکا، رادیو "پیام کانادا"، رادیو "آوای زن" ، اخبار روز، عصر نو، آزادی بیان، ملیون، و غیره ان را پوشش  دادند. گروه های زیادی از جمله کمپین "حمایت از زندانیان سیاسی ولغو اعدام"، شورای مدیریت گذار، اتحادیه فعالان حقوق بشر، همبستگی جمهوری خواهان ایران، سازمان هماهنگی اعتراضات بلوچستان (سهاب) و کمپین اتحاد برای زم در فضای مجازی با پخش اخبار و پوسترهای این کمپین اطلاع رسانی کردند .صبح روز تظاهرات نیز هواداران سازمان مجاهدین خلق حدود دو ساعت قبل از برنامه خود را به محل تظاهرات رساندند و همه امکانات خود را در اختیار سازمان دهندگان این برنامه گذاشته و در چیدن عکسها، آویزان کردن پرچم ها و پوسترها کمال همکاری را انجام دادند و به هر چه بهتر برگزار شدن این تظاهرات کمک های شایانی کردند.

در این تظاهرات ۱۶ نفر به صورت حضوری و یا مجازی سخنرانی کردند. همه سخنرانان بجز دو نفر از زندانیان سیاسی سابق و یا از خانواده جان باختگان دهه ۶۰ از طیف های مختلف سیاسی بودند. لادن بازرگان مدیریت برنامه را بعهده داشت و از خانواده های جانباختگان دهه ۶۰ و کشتار زندانیان سیاسی در سال ۶۷، خاطره معینی (خوهر جان باخته هبت معینی)، فرح مدائن (خواهرجان باختگان داوود، لقمان، مبشر و لیلا مدائن)، رویا غیاثی (خواهرجان باخته کبری غیاثی) رضوان مقدم (زندانی سیاسی سابق، همسرجان باخته علی اصغر منوچهر آبادی) از سخنرانان برنامه بودند. همچنین از زندانیان سیاسی دهه ۶۰ رحمان ساکی، ایرج مصداقی و رویا صادقی درباره تجارب خود از زندان های رژیم اسلامی صحبت کردند.

آقای کاوه شهروز، یکی از وکلای این کمپین، که دایی او ، مهرداد اشتری در سال ۱۳۵۹ هنگامی که تنها ۱۹ سال داشت به اتهام هواداری از سازمان مجاهدین خلق دستگیر شده و در تابستان سال ۶۷ اعدام شد، در سخنان خود گفت، "ما خواهان پاسخگو کردن محلاتی برای نقش وی در انکار و پنهان کردن کشتار زندانیان سیاسی هستیم. در سال ۶۷ دو جنایت اتفاق افتاده، اول هزاران زندانی سیاسی که در حال گذراندن احکام ناعادلانه خود بودند، به صورت غیر قانونی به  دار آویخته شدند. جنایت دوم لاپوشانی این کشتار و انکار رنج خانواده ها است که حتی از محل دفن عزیزان خود باخبر نشدند. دانشگاه اوبرلین بدلیل حمایتی که ازآدم شریری مانند محلاتی می کند، گناهکار و شریک این جرم غیر انسانی است.  فعالیت ما به دنیا نشان خواهد داد که این دانشگاه در سرپوش گذاشتن برروی یک عمل شیطانی همکاری می کند. ما از پای نخواهیم نشست." سپس آقای دکتر فیروز دانشگری، از هواداران سازمان مجاهدین خلق، که در دهه ۶۰ زندانی سیاسی بوده، از شکنجه و آزارهایی که در زندانهای رژیم اسلامی دیده و دوستانی که از دست داده گفت. آقای دانشگری زندان های رژیم اسلامی ایران را با اردوگاه کار اجباری آلمان نازی در داخو در شمال مونیخ مقایسه کرد و گفت "زندانیان این اردوگاه حداقل اجازه داشتند که هرروز به حیاط این اردوگاه بیایند، با هم صحبت کنند و خورشید را ببینند، ما در زندانهای رژیم اسلامی ایران چنین اجازه ای نداشتیم. افرادی مانند محلاتی سعی در پنهان کردن چهره خشن و جنایتکار رژیم اسلامی دارند و ما نباید به آنها چنین اجازه ای بدهیم."

آقای آرش راد، مرد جوانی که پدر و مادرش به جرم بهایی بودن زندانی شده و پدرش، آقای اردشیر اختری راد از اعضای محفل بهاییان تهران در تابستان سال ۶۷ اعدام شد درباره ظلم و تبعیض علیه بهایی ها و محروم کردن آنان از تحصیل در دانشگاه صحبت کرد. آقای دکتر نامدار بقایی یزدی درباره پدر خود آقای دکتر محمد بقایی یزدی از سناتورهای پارلمان ایران در دوران شاهنشاهی صحبت کرد. آقای بقایی در سخنان خود گفت "خانواده ما جزو اولین قربانیان رژیم اسلامی است. پدرم دراسفند سال ۱۳۵۷ دستگیر شد و در ۱۸ اردیبهشت سال ۱۳۵۸ اعدام شد. در عرض  ۳ روز رژیم اسلامی ایران ۴ پزشک از جمله پدرم دکتر بقایی، دکتر جواد سعید رئیس مجلس شورای ملی در دوران حکومت پهلوی، دکتر عاملی تهرانی دکتر برجسته بیهوشی، و دکتر اکبر بهادری را اعدام کرد. پدرم به تحریک آیت الله محمد صدوقی و بدستور خلخالی اعدام شد چون پدرم مسئول دادن مقرری به آخوندهایی بود که از طرف ساواک حمایت می شدند. صدوقی به خلخالی گفته بود که باید پدرم کشته شود تا حقایق در مورد آخوندهایی که از ساواک مستمری دریافت می کردند فاش نشود. جنایت های این رژیم، قبل از به قدرت رسیدن ان از جریان آتش زدن سینما رکس آبادان در ۲۸ مرداد ۱۳۵۷ آغاز شد و پس از بهمن ۱۳۵۷ سرعت و شدت بیشتری گرفت. آقای حبیب القانیان، رئیس انجمن کلیمیان تهران، کارآفرین و سرمایه‌دار بزرگ ایرانی از دیگر قربانیان این رژیم است." 

خانم ها مینا احدی و آناهیتا رحمانی از فعالان سیاسی چپ که هردو همسرانشان به دست رژیم اسلامی اعدام شدند و تجربه زندان های رژیم اسلامی را دارند سخنانی در مورد نقش لابی های رژیم اسلامی مانند محلاتی در خارج از کشور و لزوم مبارزه با آنان ایراد کردند. خانم ملیسا لاندا به عنوان یکی از فارغ التحصیلان کالج اوبرلین در حمایت از خانواده های جان باختگان دهه ۶۰ و سالهای ۵۸-۵۹ سخن گفت و از کالج خود خواست که به درخواست های خانواده ها جواب مثبت داده، محلاتی را که لکه ننگی بر چهره این دانشگاه است، اخراج کنند. خانم نازنین انصاری، از کیهان لندن، درباره اعدام های سران رژیم پهلوی و افسران ارتش در بالای مدرسه رفاه صحبت کرد و از اعدام خانم فرخ رو پارسا، اولین زن ایرانی که به مقام وزارت رسیده و برای برابری زن و مرد تلاش های فراوانی کرده بود، بجرم اشاعه فساد گفت. خانم انصاری به گزارش های گزارشگر ویژه ایران برای نقض حقوق بشر و وضعیت اسفناک حقوق بشر در ایران اشاره کرد و از کالج اوبرلین درخواست کرد که با خانواده ها وارد گفتگو شده و درباره  جنایت های رژیم ایران و محلاتی تحقیقات گسترده ای را آغاز کنند.

در این برنامه به شیوه خاوران، یکی از گورهای دسته جمعی و بی نام و نشان زندانیان سیاسی در ایران، حدود ۱۵۰ قاب عکس از جان باختگان دهه ۶۰ بروری زمین گذاشته شد و با شمع و گل تزیین شد. پرچم های ایران با نشان شیر و خورشید و پوستر جان باختگان با بیش از ۶۵۰ عکس  به اهتزاز درآمد. سرودهای مختلفی از جمله سرود "خاوران" پخش شد. برنامه گذاران همچنین نمایشنامه ای ترتیب داده بودند تا تماشاچیان ببینند چگونه هیئت به فتوای خمینی، هزران زندانی ای را که حکم داشتند، مورد تفتیش عقاید درباره اعتقادات شخصی شان قرار داده و به در کشیدند. جملاتی که محلاتی به عنوان سفیر رژیم اسلامی در سازمان ملل در انکار و لاپوشانی این جنایت گفته بود برروی پوسترهایی چاپ شده و به نمایش گذشته شده بود. هزینه این تظاهرات از طریق کمکهای مردمی و کسری آن به وسیله خانواده بیژن بازرگان پرداخت شد. 

در سالگرد انقلاب ۵۷ باهم عهد ببندیم که برای جلوگیری از تکرار این جنایت ها همگی ما منشور جهانی حقوق بشر ومفاد ان را به عنوان پایه ای برای ایجاد دنیایی بهتر در نظر گرفته و به ان عمل کنیم، و اجازه ندهیم مهره های رژیم اسلامی با آسایش در خارج از کشور زندگی کنند در حالی که ایران را به جهنمی برای ایرانیان تبدیل کرده اند. برای حمایت از این کمپین در روز شنبه پنجم ماه مارس ۲۰۲۲ از ساعت ۱۲ تا ۲ بعد ازظهر بصورت حضوری و یا از طریق مجازی در تظاهراتی که ما در جلوی دانشگاه اوبرلین به مناسبت روز زن برگزار می کنیم بپیوندید تا صدای زنان دربند ایرانی باشیم که اسیر این رژیم آپارتاید-جنسیتی و طالبانی هستند، و باردیگر از دانشگاه اوبرلین بخواهیم محلاتی را که دستش به خون عزیزان ما آغشته است، از این دانشگاه اخراج کنند. 

لادن بازرگان و دکتر حمید چرخکار

۱۵ فوریه ۲۰۲۲ 

 

 

 

 

 

منبع:پژواک ایران


لادن بازرگان

فهرست مطالب لادن بازرگان در سایت پژواک ایران 

*در تظاهرات در شهر اوبرلین بر علیه محمد جعفر محلاتی, سفیر رژیم اسلامی در سازمان ملل چه گذشت [2022 Feb] 
*کنفرانس «ایران و گذار از استبداد» جلسه ۲ [2022 Feb] 
*تحلیلی درباره کنفرانس: ایران و گذار از استبداد [2022 Feb] 
*چرا باید رژیم اسلامی ایران را در همه عرصه‌ها تحریم کرد؟ [2022 Jan] 
*منتظری و کشتار زندانیان سیاسی در تابستان سال ۶۷  [2021 Dec] 
* گورستان خاوران نمادی از مقاومت، ایستادگی، و دادخواهی [2021 May] 
*نامه ما به نهادهای حقوق بشری/ محلاتی و دانشگاه کلمبیا‎ [2021 Apr] 
*سکولاریزم [2020 Dec] 
*نامه‌های مادرم در سال ۱۳۶۵ درباره وضعیت زندان گوهردشت، لادن بازرگان [2020 Dec] 
*مدارک جدید بر علیه محمد جعفر محلاتی در رابطه با اطلاع داشتن آنان از کشتار ۶۷ [2020 Nov] 
*انتخابات ۲۰۲۰ آمریکا [2020 Nov] 
*جواب به انکار آقای محلاتی در باره آگاهی‌ و نقش خود در کشتار زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷‎  [2020 Oct] 
*دروغ‌های خزعلی و مهره‌های رژیم درباره مبارزه مسالمت آمیز [2020 Sep] 
*کشتار سال ۶۷ و جنبش دادخواهی  [2020 Sep] 
*نقش موسوی درکشتار زندانیان سیاسی در سال ۶۷ [2020 Sep] 
*هر شب ستاره‌ای به زمین می‌‌کشند*  [2020 Sep] 
*ضرورت اجرای عدالت [2018 Sep] 
* آیا جان بختگان دهه ۶۰ آرمانگرا بودند؟ چرا از آرمان های آنان یاد نمی شود؟  [2016 Aug] 
*آیا جانباختگان دهه شصت خشونت ورز بودند؟ [2016 Aug] 
*یاد و خاطر عباس رحیمی گرامی باد‎ [2016 Jan] 
*به کدامین گناه؟ (به یاد مادر بهکیش) [2016 Jan] 
*نگاه رومانتیک اسلام رحمانی به کشتار سال ۶۷ [2013 Oct] 
*نقش روشنفکر در جامعه- قسمت دوم [2013 Sep] 
*ما سوگوارانیم تا زنده ایم [2013 Aug] 
*نقش روشنفکر در جامعه [2013 Aug] 
*آیا امیدی به "اصلاح" اصلاح طلبان هست؟ قسمت ششم [2013 Jun] 
*سالها است که خیل ایرانیان مهاجربه کشورهای مختلف جهان، آرزوی تشکیل یک اپوزیسیون متحد، برعلیه رژیم جمهوری اسلامی ایران را در سر می پرورانند. ه [2013 May] 
*آیا امیدی به "اصلاح" اصلاح طلبان هست؟ قسمت پنجم  [2013 Jan] 
*آیا امیدی به "اصلاح" اصلاح طلبان هست؟ قسمت چهارم [2012 Dec] 
*آیا امیدی به "اصلاح" اصلاح طلبان هست؟--قسمت سوم [2012 Dec] 
*آیا امیدی به "اصلاح" اصلاح طلبان هست؟--قسمت دوم‎ [2012 Nov] 
*آیا امیدی به "اصلاح" اصلاح طلبان هست؟ [2012 Nov] 
*گزارش من ازمحاکمه رژیم جمهوری اسلامی ایران به جرم جنایت علیه بشریت [2012 Nov] 
*از شاهزاده رضا پهلوی تا ظهور مهدی موعود [2012 Oct] 
*از شورای ملی تا رسانه های غیر مستقل و اپوزیسیون بیمار [2012 Oct] 
*سکولاریزم [2012 Sep] 
*گزارشی از دادگاه مردمی ایران تریبونال در لندن—قسمت ششم [2012 Sep] 
*به یاد رستم های دهه ۶۰ [2012 Aug] 
*گزارشی از دادگاه مردمی ایران تریبونال در لندن-قسمت پنجم [2012 Aug] 
* گزارشی از دادگاه مردمی ایران تریبونال در لندن-قسمت چهارم [2012 Aug] 
*گزارشی از دادگاه مردمی ایران تریبونال در لندن—قسمت سوم  [2012 Aug] 
*گزارشی از دادگاه مردمی ایران تریبونال در لندن-قسمت دوم [2012 Aug] 
*گزارشی از دادگاه مردمی ایران تریبونال در لندن (قسمت اول)  [2012 Aug] 
*در جستجوی عدالت و دادخواهی [2012 Jul] 
*تو نیکی می‌کن و در دجله انداز [2012 Feb] 
*جوابی به انتقادها از مقاله من "هیچ چیز مهم تر از آزادی نیست" [2012 Feb] 
*هیچ چیز مهم تر از آزادی نیست [2012 Jan] 
*رژیم ایران و برنامه‌های ماهواره ای  [2011 Oct] 
*آیا «همجنس گراها» سزاوار چوبه دار هستند؟ [2011 Oct] 
*ایران بزرگ‌ترین زندان روزنامه‌نگاران و وبلاگ‌نویسان است؛ برای نجات جان آنها تلاش کنیم [2011 Oct] 
*آیا میتوان کشتار سال ۶۷ را بخشید و یا فراموش کرد؟  [2011 Sep] 
*برایِ آزادیِ گرد آفریدِ ایران زمین، «منصوره بهکیش» تلاش کنیم [2011 Jun]