فـرگـردِ خـیـزش اسـت ، بــتـازان در ایـن مـیـان

فـصـل حـضـور تـسـت ، مـشــو از نـظـر نـهــان 

بــر قــولِ شـیـخ نـاکـس و بـد عـهـد دل مـبـنـد

کــز ایــن مــعــامــلــت نـرسـد بـرتـو جــز زیـان 

ایــن گــرگِ بـــدنــهـــادِ درون تــیـــره را چـــــرا

کــردی بـه مـیـهـن از هم گسستـه ، پـاسـبـان 

دیــدی چـــه رفــت بر تـــو و بـر سـرزمـیـن تـو

زیــن شــیـــخ بــد دل و بــد کــار و بــدزبــــان؟ 

اشـکِ تـو چـاره ساز غـم کـهـنـه ی تـو نیسـت

بــاری ، بــخـنـد و چـهــره ی امّــیــد کـن عـیـان 

از شــب مــتــرس و پــای بــنــه در مـسیـر روز

پــیــغــام صـبـح مـی دهــدت مــهــر آسـمــان 

شـهـری سـت درخـیـالِ تو ، شـهـری بــرابــرت

بــگـذر ازآن خـیـال و مـکـن انـدر ایــن ، گــمــان 

شــهــر بــرابــرت ، شــــرفِ روزگــار تـــســـت

ایـن اشــرف اســت و شـوکـتِ مـا را بود نشان 

ایـن اشـــرف اســت دردلِ آزادِگــان بـه جــوش

ایــن اشــرف اســت در رگِ ایــــرانـــیـــان دوان 

ایــن اشــرف است چـنـیـن ســبــز و سـرفــراز

گــل کـــرده در بــهــار و گـــذر کــرده از خـــزان 

چــون کـــوه اسـتـوار و چو دریـا ، همه خـروش

کـشتی، همـه زجــان و زخــون کـــرده بـادبــان 

شهری ست مردمش همه صــدق و همه وفــا

شهری ست مردمش همه سرسبز و دل جوان 

نــه دلـقـشـان زخدعــه ، نــه دســتــار از ریــــا

تــن پــوشـشـان زعشـق و زنور است طیلسان 

گـــردآفـــریــد و آرش و ســتّـار و کـــاوه انــــــد

انــدر مـصــافِ خــصـم ، کـمـان کـرده درکـمـان 

اســتــاده همچو کــوه و خـروشنـده چون خــزر

در پـیـش خـصـم صـخــره و بــر دوست پرنـیـان 

دشـمـن زنـامـشان ، هـمـه در رنـج و در عـذاب

یـــاران زکـارشان ، هـمه شــادان و گــل دهـان 

بـا رزمـشـان دوبــاره مـیـهـنـم آزاد مـی شـــود

از ایــن گـــروهِ هــــرزه ی بــد کــار و اهــرمــان 

تـنـهــا نـه مـــیـــهـن در بــنـــد و زخـــمـــی ام

گـــردد رهـــا ، کــه خــلــق بـلا دیـده ی جـهان

منبع:پژواک ایران