منادیان بازگشت به عصر ظلائی خمینی ، خواهندِگان اجرای بی تنازل قانون اساسی جمهوری جهل و جنون و جنایت ، پهلوان پنبه های  میدان مبارزه ی بی اسب و سوار و بی تیر و خنجر، هواداران آرامش سبز کم رنگ ، صادر کنندِگان الواح زیر جلکی و عرضه کنندگان سکوت در پهنه ی پر هیاهوی خاورمیانه و کلّ جهان ، باز هم دم دمای عاشورا و شانزده آذر  طی یک فقره اعلامیه ی پر جوش و خروش و مهیج و محرک و البته ملین، مردم ایران  به ویژه جوانان را دعوت به مبارزه ی خاموش کرده اند ، مبارزه ای که نه سیخ رژیم را بسوزاند و نه کباب سبزینه های بی هزینه را.

اینان سال ها دست بوس خمینی بودند و سر در فرمانش نهاده بودند و دل شان در حسرت آن روزها جلز و ولز می کند ،  امروزه روز این جماعت با همان هبیت و هیات به اپوزیسیون رژیم تبدیل شده اند و نقشی جز نقش روی دیگر سکه ی همین رژیم را ندارند . رنگ سبز که هیچ،هر رنگ  دیگری هم به خودشان بزنند حکایتشان از جکایت همان روباهی که دمش را در خم رنگرزی کرد ، فراتر نمی رود. ،

 من یکی از اینان انتظاری جز آن چه تا کنون کرده اند و دارند می کنند ندارم. دیگران خود دانند. باری، جهت اطلاع کسانی که از ادا و اطوارهای این سبز جامه گان سرمازده ، اندکی دچار شگفتی شده اند می گویم :

تـیـرَک ها ،از سـکّـه می افتند

در گرمی یِ بازارِ جـرِّ اثقال ها

و گلوله ها هزینه بَـرَند

در هنگامه ی بحران های فراگیر

و در این عرصه، پُـر بی جا نیست

رونقِ روز افزون طناب  .

چه خوش خیال می روند

اهالیِ خیابان های بی حوصله ی تکرار

و ماه را نشانه می گیرند

در عصر بی اعتباریِ آفتاب

و سرما گُـل می دهد

در همهمه ی پرمدعای حروف .

و سیمرغ،

گُـم می شود

در غبارِ برآمده از دلِ ماه .

نقّاشانِ  شاید ساده دل ،

رنگِ سبز می پاشند

بر پهنه ی زمستان

و شگفتا که در این معاملت

بیگانه اند با راه و رسم بـهـار.

می دانی رفیق؟

خاطره را می شود شست،

طناب را نه.

و برای تـو چه فرقی دارند؛

تـیـرَک،

که بر پا می شود

و طـنـاب ،

که می آویزَندَش .

تــو ،

پولِ خُردَت را فراموش نکن

اگر به تماشا می روی !

منبع:پژواک ایران