گفتی که : می توانم و با ید .

در وا ژه یِ امید که گل دا د بر لبت  ،

در غنچه یِ بهار که بشکفت در دلت  ،

درآرزویِ  پر زده درباغ سینه ات ،

در رفعت نگاه تو خواندم که : می تو ا ن .  

گفتی که : می توانم و باید .

در همنوائی یِ دل ما با امیدِ تو ،

در شعله هایِ سرکش خشم و خروش خلق

    - آ ندم که می گرفت پیکر دشمن -

در پویه هایِ خیزش مردم ،

در جوشش صدای تو خواندم که : می توان                             

گفتی که : می توانم و باید .

در لحظه ای که هزاران ستاره سوخت ،

در پاره هایِ دل که فرو ریخت بر زمین ،

در استـقامتی که برآمد ز تیره خاک ،

بر صخره هایِ عزم تو خواندم که : می توان . 

* این یک چکامه ی قدیمی است . آن را با الهام  از شعار " می توان و باید  " مریم رجوی ، سروده ام .

اکنون که دست و دلم  کمتر به نوشتن می رود ،به گل های پـرپـر شده در شهر اشرف که با خونشان

بذر آزادی ایران را آبیاری کرده اند ، پیشکش می کنم . با این امید که از من بپذیرندش .                                  
 

منبع:پژواک ایران