( به سرزمین زخمی ام، ایران )

اینجا نگاهِ ما، ائینه ی بلاست

زنجیر های ترس، اینجا به دست و پاست

اینجا همیشه مرگ ، خندد به روی شهر

اینجا خبر سیاه ، همرنگِ مبتداست

اینجا که هر گلو، پژواکِ غصّه ای ست

خاموش و بی صدا، گُلـگِریه ی شماست

اینجا همیشه شب ـ بی شعله بی شرار ـ

اینجا همیشه خون، جاری به کوچه هاست

بازارِ قهر و کین، گرم است و رو به راه

متروک وبی کس است، عشقی اگر به جاست

اینجا غریبه است، حرف و حدیثِ مِـهـر

آوازِ عاشقی، با گریـه همنـواست  

اینجا اگر لبی، بگشوده شد به عشق

خونین شود به قهر،خاموشی اش سزاست

رنگ است و رنگ و رنگ، در چشم روزگار

بی رنگی و صفا،از بیخ و بُن خطاست

گُم گشته سادگی، در پرده های ریب

در پشتِ هر نگاه، صد ورطه ی ریاست

اینجا درفش و تیغ، اینجا صلیب و دار

نفرین بر آن که دید، وین گونه بی صداست

منبع:پژواک ایران