دلم

 ازین سیاهی یِ گسترده،

غرقه در خون است

ببیِن

که حـالِ دلِ زخمـیـانِ شب چِون است.

ترانه نیست

که ریزد به گوشِ خسته یِ شط

صدایِ گریه یِ جامانده در گلویِ کارون است.

چنین که عشق

به مسلخ فتاد و در خون شد

نه درخورِ تحمل شیرین

نه صبرِ مجنون است.

به گوشمان نرسد

نغمه از لبِ ماهور

هرآن چه می شنوی

ناله یِ همایِون است.

نه قطره ای چکد از ابر و چشمه ای جوشد

همیشه

تشنه

لبِ باغ و قلبِ هامون است.

شب از هزار جهت

گسترانده دامنِ خویش

زمینِ شب زده

در سوگِ مِاه، دلـخون است.

مگر جوانه زند روشنی

 زِ سینه یِ مـا

تـهی زِ شعله یِ خورشید،

چرخِ گردون است.

خموش و خسته،

خزیدن به زیرِ سایه یِ شب

زحـدِّ تـاب و تـوانِ غـرور

بـیـرون است.

گذر ازین شب!

اگر در هوایِ فردایی

زِ عزمِ رفتنِ تو،

رویِ صبح گل گون است.

منبع:پژواک ایران