تمام هستی ام زِ تو، غزل شد و ترانه شد

بـرایِ زنـده ماندنم ، حضـورِ تـو بـهـانه شد

شکست و بُرد با خودش،قفس غـمِ پرنده را

وَ پایِ صبرِ عاشقی، بُـریده زآشیانه شد

گسست تار و پودِ غم، به نغمه ی درودِ تو

و عشق با حضورِ تو ، به سینه جاودانه شد

اتاقِ شامگاهِ من، خموش بود و پُر ملال

تو آمدی و دَر به دَر، سیاهی یِ شبانه شد

دوباره عشق غنچه زد،به روی شرمِ گونه ات

وَ صوفی یِ دلم پُراز سماعِ عاشقانه شد

نَماندَم آرزو به دل، پَـر از تو گشت هستی ام

تمام هستی ام تو را، غزل شد و ترانه شد

تو آمدی و خط زدم به روی واژه ی "خزان"

پر از تو شد بهارِ من ، دلم پُر از جوانه شد

منبع:پژواک ایران