پاسخ به چند سؤال در ارتباط با خاطرات و مصاحبه‌ی‌ تلویزیونی ثابتی و واکنش‌های پیرامون آن
ایرج مصداقی

 

پس از انتشار کتاب «در دامگه حادثه» به سوالات زیادی در این رابطه از طریق ایمیل، فیس‌بوک، چت، تلفن و حضوری پاسخ دادم. گفتگو‌های طولانی نیز در مورد کم و کیف بحث‌های مطرح شده با افراد داشتم. از آن‌جایی که دانستن را حق مردم می‌دانم بی مناسبت ندیدم نظرم را در پاسخ به سؤالات مطرح شده بطور مشروح و شفاف در اختیار عموم قرار دهم.

 

آیا این احتمال را نمی‌دهید که ثابتی در یک معامله با رژیم به انتشار خاطراتش (در دامگه حادثه) دست زده باشد؟ 

مطلقاً نه. به نظر من متأسفانه پرویز ثابتی مسئول امنیتی نظام شاهنشاهی از طریق یک پروژه‌ی هدایت شده در «دامگه» نظام افتاده و به گفتگو با یکی از پادوهای کم سواد دستگاه امنیتی حکومت اسلامی تن داده است و این بزرگترین اشکال کار اوست و نه بیان دیدگاه‌هایش. بلافاصله پس از انتشار کتاب و انجام مصاحبه‌های مختلف و دروغ‌پردازی‌های بی‌دریغ، قانعی‌فرد به ایران رفت تا به این ترتیب دستگاه اطلاعاتی و امنیتی اعلام فتح و پیروزی کند.

البته یک چیز را نمی‌شود کتمان کرد و آن نگاه و حس مشترک و همدلی متصدیان دستگاه‌های امنیتی دو نظام است به مخالفان و تلاش هماهنگ برای تخریب چهره‌ی آن‌ها.

تلاش رژیم برای گفتگو با پرویز ثابتی پس از آن صورت می‌گیرد که سه جلد کتاب در مورد مجاهدین خلق و دو جلد کتاب در ارتباط با چریک‌های فدایی خلق با استفاده‌‌ی گزینشی از اسناد ساواک توسط دستگاه اطلاعاتی و امنیتی رژیم انتشار پیدا می‌کند. این گفتگو کوششی هم هست برای تأیید محتوای آن دو کتاب و همچنین روایت نادرست رژیم از چهره‌های ملی و روشنفکری و هنری مثل مصدق، بختیار، ساعدی، شریعتی و ...

رژیم می‌دانست که پرویز ثابتی همچون روزهای صدارتش در دستگاه امنیتی و ساواک، نوک تیز حملاتش نه به روحانیت و دستگاه ارتجاع که خطر اصلی بود بلکه به نیروهای روشنفکری، ملی و مترقی و چپ جامعه است و با سؤال‌های پرسشگر خودی می‌توان او را در این زمینه هرچه بیشتر کانالیزه کرد. قطعاً اگر پرسشگر فرد دیگری بود مسیر مصاحبه به گونه‌ای متفاوت تعیین می‌شد. 

مثلاً وقتی پرویز ثابتی در مورد ترور تیمسار بختیار و توانایی ساواک صحبت می‌کند می‌شد از او پرسید چرا خمینی را هدف قرار ندادید؟ او هم که در عراق بود. هیچ پرسشی در مورد مطهری، بهشتی، باهنر که در خدمت دفتر فرح و وزارت آموزش و پرورش و ... بودند نیست. زندگی آن‌ها وارسی نمی‌شود. پرسیده نمی‌شود چرا برخلاف دوران رضاشاه به روحانیت بال و پر دادید؟ اما تا دلتان بخواهد به شیوه‌ی «نیمه پنهان» کیهان در مورد چهره‌های روشنفکری مطلب هست که بخش‌هایی از آن نمی‌تواند واقعی نباشد. انسان مجموعه‌ای است از نقاط منفی و مثبت، ضعف و قوت.

برخلاف دغدغه‌‌ی پرویز ثابتی که در کتاب عنوان می‌کند رژیم بیش از همه از گفته‌های او سوء‌استفاده کرده است. به خاطر مسیر تعیین شده توسط رژیم کتاب را در ایران چاپ خواهند کرد. اتفاقاً سوءاستفاده بخش‌های مختلف نظام از «اصلاح‌طلب» تا «اصولگرا» از ماجرا و هیاهو بر سر آن، واقعیتی است که بعضی‌ها نخواسته‌اند آن را ببینند.

گفتگوی عرفان قانعی فرد با پرویز ثابتی یکی از موفقیت‌های دستگاه اطلاعاتی و امنیتی رژیم است که از طریق آن با یک تیر دو نشان را زده‌اند. رژیم از یک طرف هم از زبان پرویز ثابتی مخالفانش را مورد حمله قرار می‌دهد و کمبودها را در زیرنویس‌ها جبران می‌کند و هم اگر جایی ثابتی مواردی را در مورد وابستگان رژیم مطرح کرده در زیرنویس ادعاهای مزبور را رد می‌کند و از طرف دیگر اشتیاق جامعه برای شنیدن و خواندن خاطرات ثابتی را کم می‌کند و زهر روایت او علیه رژیم و عواملش را می‌گیرد. به نظر من پرویز ثابتی بیش از بقیه متضرر شده است. او این امکان را داشت که این گفتگو را با افراد با تجربه‌تری انجام دهد و یا بخش مورد نظر خاطراتش را انتشار دهد. اما او بدترین انتخاب ممکن را کرد و امکان بزرگی را از خود سلب کرد. خاطرات او می‌توانست گره‌های زیادی از تاریخ معاصر ایران را بگشاید و اطلاعات زیادی را در اختیار پژوهشگران بگذارد.

 

چرا با آن که مدت‌ها از انتشار کتاب «در دامگه حادثه» و مصاحبه‌ی ثابتی و عرفان قانعی‌فرد با صدای آمریکا می‌گذرد، و با وجودی که طی این مدت جریان‌ها و گروه‌های سیاسی مختلفی در این رابطه موضع گیری کردند، شما سکوت کردید؟

 

در رابطه با خاطرات پرویز ثابتی سکوت نکردم منتهی شیوه‌ی برخورد من متفاوت است. اتفاقاً پس از خواندن روایت غیرواقعی او از کشتار ۳۰ فروردین ۱۳۵۴ همان‌موقع (فروردین ۱۳۹۱) مطلب بلندی نوشتم که در نشریه‌ی «آرش» شماره ۱۰۸ منتشر خواهد شد، از زوایای گوناگون به موضوعی که از کودکی برایم مسئله بود پرداخته‌ام.

در میان اپوزیسیون کمتر کسی بود که نخواهد پرویز ثابتی لب به سخن بگشاید. حالا که به گفتگو تن داده خیلی‌ها ناراضی‌اند، انگار انتظار داشته‌اند او در تأیید آن‌ها صحبت کند! طبیعی است پرویز ثابتی از منظر خود به روایت گذشته بپردازد. از خلال مطالعه‌ی آثار مربوط به دوران گذشته و از زوایای گوناگون است که می‌توان به واقعیت پی برد. بایستی افراد را تشویق کرد که سخن بگویند. تاریخ ما بایستی مکتوب شود. باید از وقایع فاصله گرفت و با سعه‌ی صدر در مورد آن‌ها داوری کرد. در مورد فاجعه‌ی سینما رکس آبادان همه‌ی ما انگشت اتهام را متوجه‌ی ساواک و پلیس شاه می‌‌کردیم. در صورتی که کلیه‌ی اطلاعیه‌های شهربانی آبادان و مقامات دولتی در این مورد واقعی بود. هیچ‌یک از ما آمار رسمی کشته‌شدگان ۱۷ شهریور را که از سوی فرمانداری نظامی تهران اعلام شده بود نمی‌پذیرفتیم. بعدها مشخص شد که آمار مربوطه صحیح بوده است. آمار شاه در مورد تعداد زندانیان سیاسی درست بود و نه آمار گروه‌های سیاسی مخالف سلطنت. مسجد کرمان را ساواک آتش نزده بود.

با همه‌ی نقدی که به خاطرات پرویز ثابتی دارم و معتقدم بایستی به موارد مطرح شده در آن مثل همه‌ی کتاب‌های دیگر پاسخ داد و روشگری کرد اما هیاهو بر سر آن را منطقی نمی‌دانم، توصیه‌ام به دوستان هم همین بود چرا که امروز صورت مسئله‌ی اصلی مردم ایران، رژیم سلطنتی، ساواک و روایت پرویز ثابتی نیست و در مبارزه‌‌ای که پیش رو داریم این مسائل از اولویت برخوردار نیستند.

من از منظر تاریخی به سلطنت پهلوی، ساواک، و صاحب‌منصبان آن برخورد می‌کنم. چرا که سلطنت به تاریخ پیوسته‌‌ است. فرقی نمی‌کند پهلوی باشد یا قاجار و افشاریه و زندیه.

برخورد من با آن‌ها سیاسی نیست، به خاطر آن که امروز در حاکمیت شرکت ندارند و همانقدر که امکان دارد دوباره سلطنت قاجار بر ایران حاکم شود «سلسله‌ پهلوی» نیز امکان بازگشت دوباره به قدرت را دارد. هرچند به خاطر جنایات و فجایع به بار آمده توسط نظام نکبت‌بار حاکم بر میهن‌مان آن‌ها یکی از بازیگران صحنه‌ی سیاسی ایران هستند و قابل چشم‌پوشی هم نیستند اما چرخ تاریخ به عقب باز نمی‌گردد. افغانستان و عراق در دو سوی ما قرار دارند. لیبی و مصر هم پس از تحولات به پادشاهی بازنگشتند، در حالی که در تمامی این کشورها رژیم‌های پادشاهی با کودتا برکنار شده بودند و نه انقلاب و خواست عمومی.

 

از نظر شما چه چیز مسئله‌ی اصلی است و پرداختن به موضوع ثابتی چه چیز را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد؟

مسئله‌ی اصلی من امروز پیگیری سیاست‌های هسته‌ای و تروریسم رژیم و نقض حقوق بشر در ایران امروز و چگونگی مقابله با آن و رهایی مردم از شر حکومت مذهبی است. دغدغه‌ی من تاراج سرمایه‌های ملی، نابودی محیط زیست و از بین رفتن هست و نیست کشورمان توسط رژیم حاکم است. روشنگری در مورد چهره‌‌ی مهره‌های رژیم و اعوان و انصار آن‌ها در داخل و خارج از کشور است. اگر در آن‌جا کوتاهی کردم از من نگذرید.

از این گذشته من در ارتباط با روایت‌های تاریخی به اطلاعیه نویسی و امضا‌ جمع‌کنی و محکوم‌کردن و اعلام انزجار از راوی و ... اعتقاد ندارم. اگر کسی راست می‌گوید روایت پرویز ثابتی را بصورت مستدل و مستند نقد کند. با جنجال و هیاهو که کار درست نمی‌شود.

قطعاً امروز و در شرایطی که در آن به سر می‌بریم رژیم از هیاهو بر سر کتاب در «دامگه حادثه» و پرویز ثابتی استفاده می‌برد و تلاش می‌کند صورت مسئله را عوض کرده و نگاه‌ها را به جای دیگری معطوف کند.

 

آیا کسانی که علیه پرویز ثابتی موضع‌گیری کردند، مقاله نوشتند، امضا جمع کردند، خواهان شکایت علیه او شدند و ... مبارزه با رژیم در اولویت‌شان نیست؟ 

طیف گسترده‌ای برخورد با خاطرات پرویز ثابتی را از زوایای گوناگون وجه همت خود کرد. قطعاً که همه را یکسان نبایستی دید. انسان‌های شریف و درد آشنایی هم که آثار شکنجه‌های ساواک را بر بدن دارند و از دوستان من  هستند صادقانه پا به میدان گذاشتند. اما به سابقه‌ی تعدادی از کسانی که پس از مصاحبه‌ی صدای آمریکا با پرویز ثابتی موقعیت را مغتنم شمرده و به میدان آمدند توجه کنید. خیلی چیز‌ها دستگیر‌تان خواهد شد. معلوم است که من با آن‌ها همراه نخواهم شد.

 

منظورتان از کسانی که موقعیت را مغتنم شمرده و سوابق‌شان چیست؟

برای نمونه به اطلاعیه‌ی هیئت اجرایی و سیاسی سازمان «اکثریت» که در ۱۸ اسفند ۹۰ در مورد پرویز ثابتی صادر شده توجه کنید.

 

http://www.akhbar-rooz.com/news.jsp?essayId=44224

 

در میان گروه‌های سیاسی «اکثریت» از همه فعال‌تر بود. از طریق «اتحاد جمهوری‌خواهان» که حیات‌خلوت‌شان هست نیز در همین رابطه فعال بودند و فضا سازی می‌کردند. کسانی که حاضر نیستند به رژیم نازکتر از گل بگویند در این میان جلودار شده بودند.  

آیا در ۳۴ سال گذشته هیئت اجرایی و سیاسی «اکثریت» اطلاعیه‌ای چنین شداد و غلاظ علیه رژیم جمهوری اسلامی که همچنان در قدرت است و مشغول جنایت صادر کرده‌ است؟ آیا در مقابله با رژیم و عواملش در جایی پیشتاژ شده است؟یک جا به من نشان دهید که «اکثریت» ادبیات مشابهی را در مورد لاجوردی به کار گرفته باشد. کیست که نداند تعداد ‌همه‌ی کسانی که در جریان درگیری‌های خیابانی، خانه‌های تیمی و یا جوخه‌های اعدام شاه طی سال‌های ۵۰ تا ۵۷ به خاک افتادند به اندازه‌ی یکی - دو روز جنایات رژیم خمینی نیست.

اطلاعیه «اکثریت» پس از آن صادر شد که رجبعلی مزروعی را به مراسم بزرگداشت «سیاهکل» دعوت کردند. قطعاً اگر کسی پرویز ثابتی را هم به مناسبت بزرگداشت کشتار ۶۷ دعوت کنذ به طور اصولی با شرکت در آن مخالفتی نخواهد داشت.

در برخوردی که با حاج‌ داوود رحمانی رئیس زندان قزلحصار در سال ۶۳ داشتم وقتی از جزنی و احمدزاده و ... دفاع کردم او با من همراهی و همدلی کرد. چرا که موضوع ربطی به رژیم خمینی نداشت. مسئله‌ای بود با رژیم شاه. در خاطراتم توضیح‌اش را داده‌ام.

معلوم است مزروعی مشکلی با «سیاهکل» ندارد. اگر راست می‌گوید در بزرگداشت سی خرداد شرکت کند و جنایاتی را که رژیم در سال ۶۰ و ۶۱ به ویژه با هدایت سازمان متبوعش مرتکب شد محکوم کند.

پرویز ثابتی وابسته به نظامی است که ۳۴ سال از سقوط آن می‌گذرد و مزروعی وابسته به جناح مغلوب نظامی که همچنان در رأس کار است و به جنایت مشغول.

تعدادی از کسانی که امروز به دنبال محاکمه‌‌ی پرویز ثابتی هستند و به کمتر از سر او رضایت نمی‌دهند همان کسانی هستند که در رابطه با رژیم جمهوری اسلامی و عوامل جنایتکار آن که همچنان در قدرت هستند و مشغول جنایت، «شعار ببخش و فراموش نکن» را سر می‌دهند.

تعجب‌آور آن‌که هیئت اجرایی و سیاسی سازمان «اکثریت»، پرویز ثابتی و رژیم شاه را مسئول جنایات حکومت اسلامی معرفی می‌کنند در حالی که خودشان دست در دست رژیم اسلامی داشتند و از جنایات آن دفاع می‌کردند، برای کشته شدن مبارزین هلهله و شادی به پا می‌کردند. اعدام زندانیان مبارز را تأیید می‌کردند و تبریک می‌گفتند. از له شدن فرزندان میهن زیر چرخ ارتجاع احساس شعف و غرور می‌کردند. از اعضا و هوادارانشان رسماً می‌خواستند که با سپاه پاسداران و کمیته‌‌ها در سرکوب نیروهای سیاسی همکاری کنند. علیه نیروهای سیاسی و در دفاع از رژیم اسلحه به دست گرفتند.

از هوادارانشان می‌خواستند که احساساتی نشده و برای اعدام دختران و پسران نوجوان دل نسوزانند. و مصرانه خواستار مسلح کردن سپاه پاسداران به سلاح سنگین بودند. (۱)

توجه داشته باشید ‌آن‌جایی که از جنایات رژیم حاکم صحبت می‌کنند هدف حمله به پرویز ثابتی است و نه رژیم منحوس و نکبت اسلامی.

در سال ۶۲ هم این رژیم بود که «اکثریت» و حزب توده را از «جبهه متحد ارتجاع» بیرون انداخت. آن‌ها به میل خود از رژیم جدا نشدند. معلوم نیست اگر سرکوب حزب توده توسط رژیم پیش نمی‌آمد سیاست حمایت از جنایات رژیم تا کجا ادامه می‌یافت و ما تاکی بایستی تاوان نزدیکی این دو جریان به رژیم را پس می‌دادیم؟ در حیات ۳۲ ساله «اکثریت» یک روز را نشان دهید که تلاش نکرده باشد به بخشی از حاکمیت نزدیک شود.

 

این سازمان زشت‌ترین اتهامات را متوجه‌ی یاران سابق خودشان که به مقابله با رژیم برخاسته بودند کرد. به توصیف گردانندگان نشریه «کار»، ارگان «اکثریت» از زنده یاد سیامک(اسکندر) اسدیان که جانش را در راه مردم ایران فدا کرد توجه کنید:

«هفته پيش شنيديم که سيامک اسديان، از قديمی‌ترين اعضای سازمان چريک‌های فدايی خلق که پس از انشعاب به اقليت پيوسته بود، در حوالی يکی از شهرهای مازندران با مأمورين مسلحانه درگير و کشته شده است. اين خبر برای همه کسانی که او را از نزديک می‌شناختند معنای ديگری داشت. ...

زمانی که در تحريريه کار از کشته شدن اسکندر در درگيری مازندران با خبر شديم، آنچه بيش از همه رفقا را تحت تأثير قرار داده بود، آن بود که چگونه يک انسان ساده و صميمی و ايثارگر، با پاک‌ترين و بکرترين ايده‌های انسانی که در خور ستايش والاست، بی آن که خود درک کند، همه زندگی و وجود خود را وقف راهی کرده است که کثيف‌ترين موجودات جهان نيز در همان مسير رکاب مي‌زنند، که چگونه پست‌ترين و رذل ترين جنايت‌کاران هم امروز نقشه همان اقداماتی را در سر می‌پرورند که اين جوان پرشور و آزاده از دل کوههای سرکش لرستان در پی آن است. آن چه همه ما را در خود فرو برده بود آن بود که مي‌ديديم در عرصه بغرنج و پيچيده کنونی چگونه نيات پاک اسکندرها با پلشتی‌های کشميری‌ها، ساواکی‌ها در قالب عمل واحد ضد انقلابی درهم آميخته و به حق خشم و نفرت مردم را متوجه کسی مي‌سازد که همچون اسکندر درونی چون شيشه‌ای شفاف دارند، لاکن در عمل يک پارچه همان چيزی است که از عمال مزدور آن زشت جهان خوار سرمي‌زند. هم از اين روست که معيار قضاوت هر انقلابی صديق در برخورد با عمليات براندازی چپ روها آنچه تعيين کننده است نه آن درون شيشه ای شفاف اسکندرها، که آن گنداب ضد انقلابی است که برزمين جاری مي‌شود. تناقض دردناک زندگی آنان هرگز نمي‌تواند نقش عمل ضدانقلابی آنان را کتمان نمايد...»

(نشریه کار شماره ١٣٢ بیست و نه مهر ۱۳۶۰)

 

ملاحظه می‌کنید با چه ادبیات کینه‌توزانه‌ای مدعی می‌شوند «اسکندر» با بذل جان خویش در راه مبارزه با رژیم «به حق مورد خشم و نفرت مردم» قرار گرفته و خون او را به «گندآب» تشبیه می‌کنند.

 

تازه وقتی به داریوش همایون که به صراحت اعلام می‌داشت به وقت لزوم حاضر است(به بهانه‌اش کار ندارم) در کنار جمهوری اسلامی بجنگد نزدیک می‌شدند یادشان می‌رفت که او قائم مقام حزب رستاخیز و وزیر و سخنگوی دولت پادشاهی بوده و لابد در حاکم شدن رژیم اسلامی مثل پرویز ثابتی نقش داشته و باید پاسخگو باشد.

کینه‌ای که این افراد از یک مأمور حتی دون‌پایه‌ی ساواک دارند بیشتر از کینه‌ای است که از صاحب‌منصبان اصلی نظام شاهنشاهی دارند.

 

آیا فکر نمی‌کنید منظور هیئت اجرایی و سیاسی «اکثریت» از صدور اطلاعیه علیه پرویز ثابتی دفاع از حق شکنجه‌شدگان و روایت صحیح تاریخ میهن‌مان باشد؟

نه. به نظر من این یک پروژه‌ی سیاسی هم می‌تواند باشد وگرنه چرا در زمینه‌های دیگر که به مراتب فجیع‌تر بود و پای حکومت اسلامی و چهره‌های مورد نظر و مقبول هیئت اجرائی و سیاسی «اکثریت» به میان می‌آمد سکوت کردند؟

به نظر من مسئله آن‌ها، شکنجه‌‌شدگان به طور عام نیست. جدا از نگاه سیاسی و ایدئولوژیک، اکثریت این دسته از افراد تنها در زمان شاه زندان بوده‌اند و مسئله‌شان با پرویز ثابتی و ساواک شخصی و انتقام‌جویانه است و نه ارزشی. آن‌ها زندان و شکنجه‌ی رژیم خمینی را تجربه نکرده‌اند و برایشان هم چندان اهمیتی ندارد اگر هواداران و فعالان و اعضای سازمانشان صدتا صدتا توسط این رژیم شکنجه و اعدام شده باشند.

آن‌ها با امکاناتی که اعضا و هواداران سازمان‌شان تهیه کردند از کشور خارج و جانشان را نجات دادند اما پیگیر حق کسانی که در این راه جان دادند و رنج کشیدند، نشدند. آن‌ها همچنان در نوستالژی زندگی و همراهی با امثال لاجوردی و کچویی و عزت شاهی و سرحدی‌زاده و حاج‌ مهدی عراقی و ... در زندان‌های شاه سیر می‌کنند. برای همین نفرت‌شان از پرویز ثابتی بیشتر از لاجوردی و ... است.

احقاق حقوق یاران از دست‌رفته هم مد نظر نیست. اگر بود که با مزروعی جلسه مشترک نمی‌گذاشتند. همه‌‌ی ما به یاد داریم وقتی منافع‌شان اقتضا می‌کرد آن‌ها حتی اعدام یاران خودشان توسط رژیم خمینی را نیز توجیه می‌کردند.

تردیدی نیست که پرویز ثابتی از منظر خود و سیستمی که هدایت می‌کرد به روایت تاریخ می‌پردازد و مانند همه‌ی جریان‌های دیگر آن را مصادره به مطلوب می‌کند.

محمدی ری‌شهری رئیس دادگاه انقلاب ارتش و وزیر اطلاعات رژیم در سیاه‌ترین روزهای میهن‌مان و اولین رئیس دادگاه ویژه روحانیت و دادستان کل کشور، سه جلد کتاب انتشار داده است. هرگونه شکنجه و آزار و اذیت در زندان‌ها را هم تکذیب کرده است. کی و کجا «اکثریت» و دوستانشان به لشکرکشی علیه او و ادعاهای غیر‌واقعی‌اش پرداخته‌اند؟ ری‌شهری شخصاً دستور شکنجه‌ می‌داد، در کشتار برخلاف پرویز ثابتی شرکت مستقیم داشته و جنایتی نیست که در داخل و خارج از کشور انجام نداده باشد.

رفسنجانی تاکنون ده‌جلد از خاطرات‌‌ روزانه‌اش را انتشار داده است که بخش زیادی از آن تحریف تاریخ معاصر ایران است. کجا در مورد آن حساسیت نشان دادند؟

متأسفانه یکی از دردهای بزرگ ما فراموشی و نداشتن حافظه‌ی تاریخی است و نشان ندادن واکنش به وقت مقتضی.

در تاریخ ۸ بهمن ۸۲ موزه‌ی «عبرت» توسط محمد خاتمی و به منظور تحریف تاریخ خونبار میهن‌مان در محل سابق «کمیته مشترک ضدخرابکاری» افتتاح شد. سایت «راه توده» وابسته به یکی از جناح‌های حزب توده با ذوق و شوق خبر آن را تمام و کمال به نقل از ابطحی معاون خاتمی اعلام کرد. من در تاریخ ۱۱ بهمن ۱۳۸۲ مقاله‌ی «موزه یا "عبرت گاه"، اوجی دیگر در وقاحت اصلاح طلبان حکومتی» را نوشتم و به سهم خودم روشنگری کردم. یک موضع‌گیری ساده از «اکثریت» در مقابل این درجه از وقاحت خاتمی و «اصلاح‌طلبان» نشان من دهید تا انگیزه‌ی آن‌ها از جوش و خروش علیه روایت پرویز ثابتی را باور کنم.

تحریفی که خاتمی و حکومت اسلامی می‌کنند قابل قیاس با روایت ثابتی نیست که اتفاقا دستی در قدرت ندارد و امکاناتش نیز محدود است.

محمدعلی ابطحی در رابطه با افتتاح «موزه عبرت» و دلایل راه‌اندازی آن از سوی وزارت اطلاعات دولت خاتمی می‌نویسد:

«در آستانه دهه فجر، به همراه رئيس جمهور برای بازديد زندان توحيد كه همان كميته مشترك ضد خرابكاری زمان شاه است، رفته بوديم. دربين راه كه با آقای خاتمی می‌رفتيم، می‌گفت می‌خواهم شعر قاآنی را بخوانم: هان ای دل عبرت بين از ديده نظر كن هان... بعد از بازديد در سالن سخنرانی نشستيم. آقايی بنام مطهری (عزت شاهی) كه بيش از 3 سال را در سلول انفرادی گذرانده بود و شش ماهی را هم در قفسی در راهرو محبوس بود (و همان قفس را هم بازسازی كرده بودند) آمد و از خاطراتش گفت، خانم دباغ نيز. واقعاً متاثر شديم و اشكمان جاری گشت. من در همان شب به چند نكته توجهم جلب شد كه همان‌ها را بازگو می‌كنم:

۱- همان آقای مطهری می‌گفت اسم اينجا را موزه نگذاريد، عبرتگاه بگذاريد. خيلی تعبير خوبی بود. وزير اطلاعات[علی یونسی] هم گفت ما اينجا را بازسازی كرديم تا هيچگاه هيچ كس از همكاران ما فكر نكند با اين شيوه می‌توان حكومت كرد.»

 

http://www.webneveshteha.com/weblog/?page=207

 

عزت‌ شاهی همراه و همگام لاجوردی یکی از گردانندگان و شکنجه‌‌گران کمیته مرکز در بهارستان در سیاه‌ترین روزهای تاریخ کشورمان در دهه‌ی ۶۰ است و یونسی حاکم شرعی که با نام مستعار ادریسی حکم اعدام صدها نفر (بیش از همه‌ی اعدام‌شدگان دوران شاه) را شخصاً داده است. هزاران زندانی به حکم و تحت نظر او شکنجه شده‌اند. بزرگترین جنایات را شخصاً مرتکب شده و هدایت کرده است.

عزت شاهی پیشنهاد می‌کند کمیته مشترک «عبرتگاه» شود و یونسی وزیر اطلاعات می‌گوید: «ما اينجا را بازسازی كرديم تا هيچگاه هيچ كس از همكاران ما فكر نكند با اين شيوه می‌توان حكومت كرد»

خوب است بخشی از فیلم شکنجه‌ی همسر سعید امامی و عاملان قتل‌های زنجیره‌ای روی نت هست و به سادگی می‌توان میزان اعتبار ادعاهای یونسی وزیر اطلاعات دولت خاتمی و رئیس سازمان قضایی نیروهای مسلح را سنجید و تصور کرد با دشمنان‌شان در ۳۰ سال گذشته چه کرده‌اند.  

به گزارش‌های مربوط به موزه عبرت دست پخت خاتمی توجه کنید. در تعدادی از سلول‌ها ماکت آخوند‌های مختلف را گذاشته‌اند و مدعی هستند که آن‌ها در نوک پیکان مبارزه با رژیم شاه بودند. گویا کمیته مشترک ضد‌خرابکاری برای مقابله با آخوند‌ها تشکیل شده بود و به شکنجه‌ و آزار و اذیت آن‌ها می‌پرداخت!

 

در دوران شاه و سیطره ساواک، کمتر از هفت سال کمیته مشترک محل شکنجه‌ و بازجویی مبارزان و مخالفان رژیم شاه بود و در دوران حکومت اسلامی این محل به مدت ۲۲ سال شکنجه‌گاه مخالفان رژیم بود و میزان شکنجه‌های اعمال شده در آن قابل قیاس با دوران شاه نبود. از آن گذشته از سال ۶۷ به بعد این محل به قتل‌گاه زندانیان نیز تبدیل شد و احکام اعدام را در آن‌جا اجرا می‌کردند. 

تاب، معاون لاجوردی در دیدار با گالیندوپل اساساً منکر وجود این ساختمان که یکی از مراکز اصلی شکنجه و کشتار پس از انقلاب است شده بود.  (۲)


تبلیغات انتخاباتی میرحسین موسوی حول محور بازگشت به «دوران طلایی امام» شکل گرفته بود. آیا رهبران «اکثریت»، از «دوران طلایی امام» بی‌خبرند؟ آیا نمی‌دانند که همراه میرحسین موسوی، سیدحسین موسوی تبریزی بود که در زمره‌ی بزرگترین جنایتکاران تاریخ معاصر ایران است؟ چرا کیفرخواست مشابهی علیه موسوی و ادعاهایش تهیه نکردند؟
آیا تفسیر پرویز ثابتی از دوران شاه ناعادلانه‌تر و غیر‌واقعی‌تر از تفسیر موسوی در مورد دوران خمینی است؟ آیا تفسیر او و دیگر صاحب‌منصبان رژیم در ۳۰ سال گذشته از رفتار وزارت اطلاعات و دستگاه قضایی رژیم، عادلانه‌تر و واقعی‌تر از تفسیر پرویز ثابتی از ساواک و دادرسی ارتش است؟

فرخ نگهدار در دیماه ۱۳۹۰ مقاله‌ی «آقای خامنه‌ای! فردوست‌ها دارند از شما آریامهر می‌سازند» را نوشت. این دومین نامه‌ی نگهدار به خامنه‌ای پس از کودتای ۸۸ و سرکوب‌ جنبش مردم بود. به خامنه‌ای پس از ۳۳ سال جنایت تازه هشدار می‌دهد که مبادا «آریامهر» شود!

من در «دوران طلایی امام» و بعد از آن دهسال در زندان بودم و در این مدت ده‌ها زندانی وابسته به گروه‌های سیاسی گوناگون با عقاید مختلف را دیدم، همگی متفق‌القول بودند که یک روز زندان خمینی مساوی است با یک سال زندان زمان شاه. آنوقت این حضرات هشدار می‌دهند که مبادا خامنه‌ای، «آریامهر» شود. 

احتمالاً نگهدار رویش نشده بود برای لاجوردی نامه بنویسد که مبادا اطرافیان از او «ثابتی» بسازند. هرچند در سیاه‌ترین سال‌های حاکمیت رژیم با او در اوین دیدار و گفتگو و نشست و برخاست داشت. البته بعد از ۳۰ سال هم عوض نشده است. همین اسفندماه ۸۹ بود که پیشنهاد می‌داد مردم شعار دهند «یا حسین میرحسین» و «یا مهدی شیخ مهدی».

چگونه باور کنم امثال نگهدار به خاطر مصالح ملی و خون به ناحق ریخته‌ شده‌ی مبارزان و مجاهدان و دفاع از حق شکنجه‌شدگان به صحنه آمده‌اند؟

پس از خودکشی علیرضا پهلوی در بین «اتحاد جمهوری‌خواهان» بحث درگرفته بود که آیا از موضع انسانی و به عنوان یک مادر به فرح پهلوی درگذشت دومین فرزندش را تسلیت بگویند یا نه؟

اتفاقاً فرخ نگهدار یکی از مخالفان تسلیت‌گویی به فرح پهلوی بود. چرا که یار غار او عطاءالله مهاجرانی و جناح مغلوب رژیم هستند و نمی‌خواهد دل آن‌ها را بشکند.

 

قبول دارید انکار ضمنی شکنجه از سوی ثابتی و یا ادعای مخالفت او با اعمال شکنجه باعث خشم و واکنش قربانیان می‌شود؟

بله حتماً واکنش ایجاد می‌کند و موجب زیر سؤال رفتن دیگر روایت‌های او نیز می‌شود اما این مسئله باعث مشروعیت مواضع هیئت اجرایی و سیاسی «اکثریت» برای نزدیکی به بخشی از نظام حاکم نمی‌شود و سیاست دوگانه‌‌ی‌ آن‌ها را توجیه نمی‌کند.

کافی بود پرویز ثابتی به جای انکار ضمنی شکنجه در ساواک و احاله‌ی آن به دوران مصدق و خانه‌های تیمی از این پیچیدگی برخوردار می‌بود که مانند جنایتکاران اسلامی و متحدان سیاسی دیروز و امروز «فدائیان اکثریت» که دستشان تا مرفق به خون آعشته است و جهنمی‌ترین سیستم‌های امنیتی دنیای معاصر را اداره می‌کردند موضوع شکنجه و کشتار انقلابیون را به موضوع «تروریسم»، «اعمال خشونت از طرف مخالفان»، «استبداد شرقی»، وجود عناصر «خشونت طلب» در جناح‌هایی از نظام و مخالفان که باعث می‌شد تر و خشک با هم بسوزند، حضور مخالفان در خاک دشمن، مشروعیت حکم اعدام در اکثریت قریب به اتفاق کشورهای دنیا، خطر اتحاد جماهیر شوروی، حفظ تمامیت ارضی، جنگ سرد، آموزش پایین مأموران ساواک و شهربانی و ... ربط می‌داد و از وارد شدن به موضوع اصلی اجتناب می‌کرد و به طور کلی همه‌ی طرف‌های درگیر را نقد می‌کرد و مثل «اصلاح‌طلب»‌های حکومتی خواستار ادامه حکومت و برخورداری از مواهب آن توسط خودشان و سکوت بقیه می‌شد؛ آنوقت دست همه‌ی حضرات را در پوست گردو می‌گذاشت.

محمد خاتمی، لاجوردی «قصاب» تهران را «سرباز رشید اسلام» نامید و کروبی چند ماه قبل از آن که کاندیدای ریاست جمهوری شود در دهمین سالگرد کشته شدن او شرکت کرد و او را بزرگ‌داشت. چرا در مورد خاتمی و کروبی و «سرباز رشید اسلام»‌شان موضع‌‌گیری نکردند. حتماً که با چنین توصیفی از لاجوردی اقدامات وی را نیز تأیید می‌کردند. کروبی بیشترین حمایت‌ها را از کشتار ۶۷ به عمل آورده. آن‌هم در دو مرحله، در سال ۶۷ و ۷۷. حتی پس از دوم خرداد آیت‌الله منتظری را به خاطر مخالفت با کشتار ۶۷ مورد حمله قرار داده است. پس از قتل‌عام زندانیان، از خمینی خواسته که مسئولیت‌های قضایی بیشتری به حسینعلی نیری رئیس هیئت قتل‌عام زندانیان سیاسی واگذار کند. چرا وقتی نوبت متحدان سیاسی‌‌‌شان می‌رسد سکوت می‌کنند؟

چرا وقتی موسوی اردبیلی و رفسنجانی و میرحسین موسوی گردانندگان اصلی نظام مشارکت‌شان در کشتار ۶۷ را منکر شدند واکنشی از سوی این افراد دیده نشد؟ تازه به توجیه موضوع نیز پرداختند. چطور پرویز ثابتی از شکنجه‌هایی که توسط ساواک می‌شده با خبر است و مسئولیت دارد اما موسوی از جنایاتی که توسط وزرات اطلاعات و اطلاعات نخست‌وزیری و سپاه پاسداران صورت می‌گرفته بی‌خبر است و مسئول نیست؟ هنوز یادمان نرفته است که میرحسین موسوی با صدور اطلاعیه‌ای دستگیری اعضای حزب توده را به خمینی تبریک گفت. موسوی در سازمان ملل و نیویورک شکنجه و اعدام‌های گسترده در ایران را که اسامی‌شان در روزنامه‌ها انتشار می‌یافت منکر شد. موسوی پس از آن که محسن رفیق دوست بارفروش و راننده خمینی، ۴ تن از رهبران خلق ترکمن و فدایی خلق را هنگام انتقال به تهران به رگبار بست و کشت به وزارت رساند.

خاتمی در سیاه‌ترین روزهای تحمیل سانسور و اختناق، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی بوده، در سرکوب مطبوعات، رسانه‌ها و اعمال سانسور نقش مستقیم داشته چرا وقتی نوبت به او می‌رسد، دچار آلزایمر می‌شوند؟

در طول سال‌های گذشته هربار که من و امثال من در مورد شکنجه‌گران و ناقضین ‌حقوق بشر در حکومت اسلامی مطلب نوشتیم و خواهان اجرای عدالت در مورد آن‌هایی که در قدرت هستند و بودند شدیم از سوی همین دسته از افراد متهم به «خشونت‌طلبی»، «کینه‌جویی»، «انتقام‌جویی»، به کارگیری «ادبیات دهه ۶۰»، مخالفت با «اصلاح‌طلبی» و روند «مسالمت‌آمیز و دمکراتیک» و ... شدیم. مقالات مستند و مستدل من در مورد سوابق جنایتکارانه‌ی «اصلاح‌طلب»‌های رژیم را تحت این عنوان که آن‌ها را مورد محاکمه قرار داده‌ام در سایت‌هایشان منتشر نکردند. گاه تا آن‌جا پیش رفتند که به صراحت عنوان کردند در کشورهای مختلف نیز بخشی از اداره‌کنندگان دستگاه امنیتی و اطلاعاتی پروژه‌ی «اصلاحات» را پیش‌ ‌برده‌اند و ما بایستی از این قبیل افراد حمایت کنیم. چگونه می‌توانم انگیزه‌ی سالم چنین افرادی در برخورد با پرویز ثابتی را باور کنم؟

 

در اطلاعیه «اکثریت» آن‌ها خواهان محاکمه‌ی امثال ثابتی‌ها در دادگاه بین‌المللی جنایت علیه بشریت شده‌اند، آیا شما موضع آن‌ها را گامی مثبت برای محاکمه‌ی ناقضین حقوق بشر در کشورمان نمی‌دانید؟

به نظر من پرداختن به جزئیات موضع «اکثریت»، سر این زخم را هرچه بیشتر باز می‌کند. معلوم است که آن‌ها در بیان همین موضوع هم از واقعیت طفره می‌روند. در اطلاعیه مزبور آمده است:

 

«لاجوردیها و تائبها، باز تولید شده حسینیها و ثابتیها و ادامه دهنده او و آنها بودند و هستند. به باور ما، امثال ثابتی‌های دوران شاه و حاج داودهای دوران ولایت فقیه باید محاکمه شوند. با شرایط امروز در دادگاه بین‌المللی جنایت علیه بشریت، و در شرایط ایران دمکراتیک فردا، توسط دادگاه ملی متکی بر قانون و حقوق شهروندان. »

حاج داوود رحمانی به مدت ۳ سال از مردادماه ۱۳۶۰ تا تیرماه ۱۳۶۳ گرداننده‌‌ی زندان قزلحصار بود. اقدامات او و نظام جمهوری اسلامی در سال‌های ۶۰ و ۶۱ و تا پیش از دستگیری گسترده رهبری و اعضای حزب توده مورد حمایت سازمان «اکثریت» بود و مبارزه با آن را جزو «کثیف‌ترین» کارهای ممکن جا می‌زدند. از این گذشته مقایسه‌ی حاج‌داوود رحمانی با پرویز ثابتی نیز هدفدار و بخشی از پروژه‌ی سیاسی است که گفتم. حاج داوود یک زندانبان ساده بود در حالی که حجاریان از بنیانگذاران دستگاه اطلاعاتی و امنیتی نظام است. احمد پورنجاتی، خسرو تهرانی، علی ربیعی، علوی‌تبار و... معاونت‌های دستگاه اطلاعاتی و امنیتی را تشکیل داده و نقش مهمی در سرکوب و جنایت داشته‌‌اند؛ چرا خواهان محاکمه‌ی آن‌ها نمی‌شوند؟ چرا وقتی اکبر گنجی، جایزه‌اش را به حجاریان بنیانگذار دستگاه اطلاعاتی و امنیتی رژیم داد معترض وی نشدند بلکه مددکار او شدند؟

در دورانی که آیت‌الله منتظری خطاب به خمینی می‌گفت با اطلاع دقیق می‌گویم «اطلاعات شما روی ساواک شاه را سفید کرده» این‌ها مصدر کار بودند و اهرم‌های اطلاعاتی را در دست داشتند. چرا از اکبر گنجی‌ که سایت‌های رژیم وی را «اکبر پونز» معرفی می‌کنند نخواسته‌‌اند فقط راجع به گذشته‌اش توضیح دهد؟

آنچه را که ساواک و پرویز ثابتی در طول ۲۰سال انجام داده‌اند مقایسه کنید با جنایاتی که تحت نظر ایدئولوگ اصلاح‌طلب‌های نظام «علیرضا علوی‌تبار» مسئول اطلاعات سپاه شیراز طی سال‌های اولیه دهه‌ی ۶۰ فقط در این شهر صورت گرفته؛ باور کنید ثابتی و ساواک رو سفید بیرون می‌آیند.

اگر قرار به محاکمه‌ی افراد در دادگاه‌های ملی و بین‌المللی است چرا این محاکمه را از سران سیاسی، امنیتی، قضایی و مقننه رژیم در سی سال گذشته شروع نکنیم و به امثال حاج‌داوود رحمانی که محلی از اعراب نداشت بسنده کنیم؟

 

پرویز انصاری افسر قضایی سابق رژیم شاهنشاهی هم «خواهان تشکیل کمپین جزایی پرویز ثابتی» و طرح شکایت در دیوان کیفری بین‌المللی علیه او به اتهام جنایت علیه بشریت شده‌است در مورد آن چه فکر می‌کنید؟

 سرگرد پرویز انصاری چنان که گفته‌ است در مناصب مختلف قضائی ارتش، خدمت کرده و در دولت‌های ارتشبد ازهاری و شاپور بختیار،  تحقیقات از دولتمردان رژیم گذشته را عهده‌دار بوده و به ادعای خودش به عنوان بازپرس قانونی در آبانماه ۱۳۵۷حکم بازداشت پرویز ثابتی را صادر کرده است. البته او در حدی نبود که بتواند دستور دستگیری افرادی در این سطح را بدهد. بازپرسی «به فرموده» فرق می‌کند با پی‌گیری حقوقی و قضایی یک پرونده و یا صدور حکم بازداشت کسی مانند پرویز ثابتی.

از نظر من دستگیری نصیری، هویدا، داریوش همایون، منوچهر آزمون و ... یا تلاش برای دستگیری پرویز ثابتی که از خدمتگزاران سلطنت بودند یکی از زشت‌ترین کارهایی است که محمدرضا شاه در عمرش مرتکب شد و ناشی از قدرناشناسی و ناسپاسی او بود. برخورد با مخالفان را می‌توان درک کرد اما دوستان را نه. اگر قرار بود به تخلفات کسی رسیدگی شود محمدرضا شاه در صدر متخلفان بود و نه هویدا و داریوش همایون و ...

پرویز انصاری در ادعانامه‌ی خود مواردی از اساسنامه دادگاه کیفری بین‌المللی را هم آورده است تا نشان دهد کار جدی می‌کند. اما باعث تعجب آن که اعضای هیئت اجرایی و سیاسی «اکثریت» و پرویز انصاری که حقوق‌دان هم هست نمی‌دانند که دادگاه کیفری بین‌المللی به جنایاتی رسیدگی می‌کند که از سال ۲۰۰۲ به بعد اتفاق افتاده باشد و تازه دولت مربوطه به کنوانسیون رم پیوسته باشد. دادگاه ویژه جنایت علیه بشریت را شورای امنیت بر اساس بند هفتم منشور ملل متحد هنگامی که صلح و امنیت جهانی به خطر افتد تشکیل می‌دهد. آیا آن‌ها انتظار دارند شورای امنیت، در حالی که ۳۴ سال از فروپاشی نظام سلطنتی می‌گذرد به‌واسطه‌ی به خطر انداختن صلح و امنیت جهانی دستور تشکیل دادگاه بین‌المللی برای رسیدگی به اتهامات پرویز ثابتی و صاحب‌منصبان رژیم پهلوی دهد؟

در حالی که کارزار «ایران تریبونال» با موفقیت کار خود در لندن را آغاز کرده و در ماه اکتبر در دادگاهی مردمی در لاهه به جنایات رژیم رسیدگی می‌کند و رضا پهلوی از موضع خود اقدام به شکایت علیه رژیم کرده من تحرکات و «کمپین جزایی» ادعایی سرگرد پرویز انصاری علیه پرویز ثابتی را خیرخواهانه نمی‌دانم و نسبت به این گونه تلاش‌ها هشدار می‌دهم.

 

پرویز انصاری از جمله مدعی شده است به خاطر مسئولیت‌های قضایی که داشته به اسنادی دست یافته که نشان می‌دهد قتل سرهنگ امریکائی «هاوکینز» و دیگر مستشاران نظامی آمریکا و سرتیپ رضا زندی پور رئيس کمیته مشترک با برنامه‌ریزی پرویز ثابتی صورت گرفته است. نظر شما در این مورد چیست؟

من شناختی از پرویز انصاری و دلیل مخالفت او با پرویز ثابتی ندارم. اما بدون تردید ادعاهای او دروغ محض است. متأسفانه این دروغ‌ها انعکاس گسترده‌ای هم در سایت‌های اینترنتی داشته است. ترور سرهنگ هاوکینز در دورانی که رضا رضایی مسئولیت مجاهدین را به عهده داشت و توسط کسانی که بعدها تغییر ایدئولوژی داده و به بخش منشعب مجاهدین پیوستند صورت گرفت. ترور مستشاران و غیرنظامیان آمریکایی در سال ۵۵ و سرتیپ زندی پور هم از سوی بخش منشعب مجاهدین که تحت هدایت تقی‌ شهرام و بهرام آرام بود صورت گرفت. ساواک چند ماه پس از دستگیری مرتضی صمدیه لباف هم اطلاعی از نقش او در ترور زندی‌پور نداشت، بعد از دستگیری وحید افراخته به موضوع پی برد و او را مورد شدیدترین شکنجه‌ها قرار داد. هیچ چیز پوشیده‌ای در رابطه با این عملیات‌ها وجود ندارد. جزئیات طراحی و اجرای کلیه این عملیات‌ها انتشار یافته است. این ادعاها تحریف تاریخ است. گویا که هدایت سازمان مجاهدین و بخش منشعب آن در دست ساواک و پرویز ثابتی بوده است و به اراده‌ی او حرکت می‌کرده‌‌اند.

انصاری روایت واقعی پرویز ثابتی از تلاش مجاهدین برای گروگان گرفتن شهرام پهلوی‌نیا پسر اشرف پهلوی در مهرماه ۵۰ را که به منظور آزادی زندانیان سیاسی صورت گرفته بود نیز به مأموران ساواک و پرویز ثابتی نسبت داده است.

وی مدعی شده است: «ثابتی چند نفر از پرقیچی‌های خودش را می‌فرستد شهرام را بگیرند بیاندازند توی ماشین، و دوتا خیابان آنطرفتر، یک عده دیگر از مامورین خودش بطور نمایشی با اولی‌ها درگیر و مثلاً نشان بدهند شهرام را نجات داده‌اند،گویا یکی از مامورین ساواک، همدوره درجه دار گارد محافظ شهرام بوده و همدیگر را می‌شناختند، از صحنه فرار می‌کند و دیگران هم همینطور »

 

http://www.jminews.com/news/fa/?mi=15&ni=7429 

 

آن‌چه پرویز انصاری به هم می‌بافد قطعاً‌ نادرست و غیرواقعی است. معلوم نیست این همه خلاقیت در دروغ‌گویی را از کجا می‌آورند. این عملیات با شرکت علی‌اکبر نبوی نوری مسلح به کلت (همسر اول اشرف ربیعی که بعد از انقلاب با مسعود رجوی ازدواج کرد. علی‌اکبر و اشرف در سال ۵۲ با هم ازدواج کردند و در همان‌سال دستگیر شدند اما ساواک به نقش نبوی نوری در گروگان‌گیری پی نبرد و هر دو آزاد شدند. وی در سال ۵۵ در درگیری با مأموران ساواک کشته شد)، حسین قاضی در نقش راننده (پس از دستگیری به شش سال زندان محکوم و در زندان مارکسیست لنینیست شد. وی پس از انقلاب به «راه کارگر» پیوست و در مهرماه ۶۲ دستگیر و در سال ۶۳ اعدام شد)، محمد سیدی کاشانی مسلح به مسلسل (رهبر عملیات) زنده و نزد مجاهدین در عراق  است، محمد داوودآبادی معروف به «محمد جودو» که بعدها نامش را به مهرآیین تغییر داد و یکی از شکنجه‌گران دادستانی انقلاب و نزدیکان لاجوردی شد صورت گرفت. پس از دستگیری، محمد حنیف نژاد به جای داوودآبادی مسئولیت شرکت در عملیات را به عهده گرفت تا گزندی به او نرسد. بدیع‌زادگان نیز فرد دیگری بود که مسئولیت شرکت در این عملیات را به عهده گرفت و ساواک عملاً به نقش حسین قاضی و نبوی نوری پی نبرد. این‌ها دروغ‌های شریرانه‌ای است که به منظور تحریف تاریخ میهن‌مان تولید می‌شود.

پرویز انصاری نوشتن نامه از سوی زنده‌یادان سنجابی، بختیار و فروهر به شاه در خرداد ۱۳۵۶را نیز دست پخت پرویز ثابتی معرفی کرده‌ است که در پی مذاکرات مفصلی در یکی از منازل امن ساواک صورت گرفت. متأسفانه ذره‌ای حقیقت در این پرونده‌سازی‌ها نیست. خبرگزاری جبهه‌ی ملی با اشتیاق جعلیات پرویز انصاری را انتشار می‌دهد.

 

ثابتی و ساواک مسئول کشتار فداییان خلق و مجاهدین هستند چرا شما با امثال ثابتی مهربانانه تر از فرخ‌ نگهدار و گردانندگان اکثریت در دهه‌ی ۶۰ برخورد می‌کنید؟

اگر قرار باشد اعمال افراد را فراموش کنم آن‌چه پرویز ثابتی انجام داده که قدیمی‌تر است. چنانچه به من گفته شود که چهره‌های منفی تاریخ معاصر ایران را نام ببرم فرخ نگهدار در بالای لیست است. (۳)

پرویز ثابتی حضوری در صحنه‌ی سیاسی ایران ندارد اما فرخ نگهدار علیرغم وابستگی تمام و کمالش به سیاست‌های روسیه و اتحاد شوروی در ایران و متنفع شدن از آن در دهه‌ی هشتاد میلادی، با چرخشی عجیب ستاره‌ی رادیو و تلویزیون‌های دولتی اروپایی و آمریکایی شد و همچنان دست در دست عوامل رژیم مانند سیاه‌‌ترین روزهای تاریخ میهن‌مان به جنبش مردم ضربه می‌زند و به قاتلان امداد می‌رساند.

از این گذشته، پرویز ثابتی و ساواک علیرغم ضربات گسترده‌ای که به چریک‌های فدایی خلق وارد کردند، نتوانستند آن‌ها را از بین ببرند؛ آن‌ها را بدنام کنند؛ اعتماد عمومی را از آن‌ها سلب کنند؛ آن‌ها را به خدمت دشمنان مردم در آورند. همه‌ی ما شاهد اقبال عمومی به فدائیان در روزهای انقلاب و ماه‌های اولیه پس از آن بودیم. در حالی که فرخ نگهدار و گردانندگان «اکثریت» نه تنها سازمان چریک‌های فدایی خلق را نابود کردند بلکه بزرگترین سازمان سیاسی چپ ایران و خاورمیانه‌ و چشم امید نیروهای سکولار و لائیک ایران را به خدمت وحشی‌ترین دیکتاتوری مذهبی تاریخ معاصر درآوردند و هیچ شرمندگی‌ای در آن‌ها نیست و امثال نگهدار همچنان مواضع خود را اصولی‌تر از بقیه گروه‌هایی که با رژیم مبارزه کردند جا می‌زنند و بهزاد کریمی هرچند از خود و سازمانشان انتقاد می‌کند اما حمایت از شکنجه و کشتار و اعدام ده‌ها هزار نفر و سیه‌روزی صدها هزار خانواده‌ را به سیاست «اتحاد و انتقاد» از رژیم تخفیف می‌دهد و موضوع را به دو سال و نیم اشتباه «اکثریت» تنزل می‌دهد. او نمی‌داند یا نمی‌خواهد بپذیرد در تاریخ گاه یک سخن، یک حرکت، یک موضع، سازمان و یا فردی را از عرش به فرش می‌آورد چه برسد به دو سال و نیم حمایت از جنایت و کشتار و تبهکاری و سیه‌روزی.

ضربه‌ی سیاسی و نظامی و امنیتی را می‌توان جبران کرد. کما این که پس از ضربه‌ی سیاهکل و کشته شدن پویان و احمد‌زاده و ... با هدایت زنده یاد حمید اشرف دوباره این سازمان کمر راست کرد و قوی‌تر از پیش به فعالیت پرداخت. اما ضربه به اعتماد مردم و «خیانت» و همراهی با جنایتکاران را به سختی می‌توان از اذهان مردم زدود.

پرویز ثابتی و ساواک در مقابل فدائیان و مجاهدین قرار داشتند و در مبارزه علیه یکدیگر تردیدی به خود راه نمی‌دادند و نبایستی می‌دادند. اما «اکثریت» در مقابل یاران و دوستان و رفقای خودشان ایستادند و در مرگ‌شان شادی کردند. این قبل از هرچیز سقوط اخلاقی و شخصیتی است. ترمیم آن به سختی ممکن است.  

گردانندگان «اکثریت» و کسانی که دست در دست سیاه‌ترین رژیم تاریخ معاصر داشتند نمی‌توانند با پرویز ثابتی برخورد کنند.

این‌ها کسانی هستند که مسئولیت کشتار پس از سی خرداد و جنایات انجام گرفته در زندان‌ها و بسته شدن فضای سیاسی را متوجه‌ی مجاهدین و استراتژی «نبرد مسلحانه» جا می‌زنند. در حالی که یادشان می‌رود که در تجلیل از «سیاهکل» برنامه می‌گذازند و خود را ادامه‌ دهنده‌ی راه آن‌ها معرفی می‌کنند! عملیاتی که آغازگر نبرد مسلحانه با رژیم شاه بود. آیا با همین نگاه سرکوب و شکنجه‌ی ساواک توجیه نمی‌شود؟

این‌ها کسانی هستند که کشتار وحشیانه در زندان‌ها در جریان قتل‌عام ۶۷ را متوجه مجاهدین و عملیات «فروغ جاویدان» می‌کنند. آیا با این منطق مبارزه مسلحانه با رژیم شاه اعمال ساواک را که قابل قیاس با جنایات رژیم نیست توجیه نمی‌کند؟

فرخ نگهدار «مجازات» لاجوردی را «جنایت» می‌نامد. با این حال فرصت‌طلبانه از رفاقت و هم‌کلاسی بودن‌اش با حمید اشرف می‌نویسد که آبروی جنبش بود تا بلکه وجهه‌ای کسب کند. همراهانش در «اکثریت» سیاه‌کاری‌های او را می‌‌بینند و سکوت می‌کنند. این افراد چگونه از «مجازات» سرلشگر ضیا فرسیو رئیس اداره دادرسی ارتش در سال ۱۳۵۰ که اساساً در شکنجه دستی نداشت و یک هزارم لاجوردی در کشتار انقلابیون سهیم نبود دفاع می‌کنند و  اسکندر صادقی‌نژاد ضارب او را تأیید و تکریم می‌کنند؟ این‌ها «مجازات» علی صیاد شیرازی را که به «جلاد شیرازی» معروف بود تحت عنوان «تروریسم» محکوم می‌کنند، چگونه «مجازات» سرگرد یدالله نوروزی رئیس گارد دانشگاه تهران در سال ۱۳۵۳ توسط چریک‌های فدایی خلق را تأیید می‌کنند؟ این‌جاست که می‌گویم این افراد صلاحیت برخورد با پرویز ثابتی را هم ندارند.

 

آیا این نوع موضع‌گیری‌ها به مسئولیت‌پذیر شدن افراد و مبارزه با فراموشی کمک نمی‌کند؟

 

اتفاقاً یکی از مشکلات اساسی جامعه‌ی ما این است که مسئولیت مواضع و اعمال‌مان را نمی‌پذیریم. این تنها مربوط به رژیم‌های حاکم و صاحب‌منصب‌های آن‌ها نمی‌شود. فرهنگ عمومی جامعه به این شکل است. رهبران سیاسی و داعیه‌داران ارزش‌های مبارزاتی و اخلاقی هم نه تنها مسئولیت اشتباهات خود را نمی‌پذیرند بلکه تمامی سعی و تلاش‌شان این است که از خود سلب مسئولیت کنند. در میان چهره‌های سیاسی نظام‌های شاه و خمینی و مدعیان مبارزه با این دو رژیم به جز آیت‌الله منتظری کسی را سراغ ندارم که نسبت به خود و اعمالش صادقانه انتقاد کرده باشد و مسئولیت اشتباهاتش را پذیرفته و بهای آن را پرداخته باشد.

وقتی در جامعه‌ای روشنفکران و رهبران سیاسی مسئولیت اشتباهات خود را نمی‌پذیرند چگونه می‌توان انتظار داشت پرویز ثابتی چنین کند.

من عمیقاً باور دارم که بایستی یک سوزن به خودمان بزنیم یک جوالدوز به مردم. ما باید از خودمان حرکت کنیم و بعد از دیگران انتظار داشته باشیم. هرگاه سهم هرچند اندک خودمان را پذیرفتیم آنوقت حق داریم به سهم بزرگتر دیگران بپردازیم. یک بخش از کتاب خاطراتم تحت عنوان «تجربه‌اندوزی از تاریخ، نگاھی  گذرا  به  ريشهھای  قتل  عام  زندانيان  در  سا  ل‌ھای   ۶٠  و   ۶۷ » به همین موضوع اختصاص یافته است.

 

http://www.pezhvakeiran.com/pfiles/tajrobeh.pdf

 

نفی شکنجه توسط ساواک به اندازه‌ی تلاش رهبران سازمان «اکثریت» در عدم پذیرش مسئولیت عملی همراهی و همگامی با رژیم در «جنایت علیه بشریت» در سال‌های اولیه دهه ۶۰ زشت و غیراخلاقی است.

نفی شکنجه و پوزش نخواستن از قربانیان مانند انداختن آگاهانه‌ی مسئولیت مرگ غلامرضا تختی، صمد بهرنگی، دکتر علی شریعتی و جنایت سینما رکس آبادان و مسجد کرمان به دوش ساواک و نیروهای امنیتی غیرقابل دفاع و غیراخلاقی است. یادم هست در یکی از خانه‌های متعلق به کنفدراسیون (احیاء) در لس‌آنجلس زیر عکس بزرگی از تختی نوشته شده بود: «تختی جهان‌پهلوان، فرزند زحمتکشان، کشته به دست گرگان، ای جلاد ننگت باد»

شهرنوش پارسی‌پور پس از دیدار با منیرو روانی‌پور و بابک تختی در رادیو زمانه نوشت: «در همین سفر بود که کشف کردم تختى پیش از خودکشى دچار بیمارى سرطان بیضه بوده است، و حتى به مرحله عمل نیز رسیده بوده.»

 

http://radiozamaneh.com/culture/revayat/2012/06/11/15463

 

این روایت نزدیک به روایت ثابتی است. هیچ‌کس از شهرنوش پارسی‌پور نپرسید که موضوع چگونه بر شما «کشف» شده است؟ یا در مخالفت‌ با آن موضع‌گیری نکرد. این نشان می‌دهد که ما به دنبال کشف حقیقت نیستیم و داوری ما نسبت به افراد زمینه‌ای می‌شود برای رد یا قبول ادعاها. نمی‌شود گفت چون آن‌ها شکنجه می‌کنند ما حق داریم هر دروغی بگوییم.

انکار شکنجه توسط ساواک همانطور زشت است که گروه‌‌های سیاسی مرگ آیت‌الله غفاری را به شکنجه‌‌ی ساواک نسبت می‌دادند. در آمریکا پوستر آیت‌الله غفاری را کنفدراسیون دانشجویان انتشار داده‌ بود و من خودم آن‌ها را در منزلم داشتم. کنفدراسیون همچون هادی غفاری و خمینی تبلیغ می‌کرد که ساواک پای آیت‌الله غفاری را در تابه سوزانده و کله‌اش را با مته سوراخ کرده است.

انکار ضمنی شکنجه از سوی پرویز ثابتی همچون تبلیغات دروغ گروه‌های سیاسی مبنی بر وجود ۱۰۰ هزار زندانی سیاسی در زندان‌های شاه مستحق سرزنش است. من خودم در آمریکا شعار می‌دادم «۱۰۰ هزار زندانی سیاسی را آزاد کنید». این آمار را باور کرده بودم و هر کس آن را مشفقانه نقد می‌کرد ساواکی می‌پنداشتم.

انکار سرکوب و کشتار توسط ساواک به مانند بزرگنمایی کشته شدن ۱۵ هزار نفر در جنبش ارتجاعی و عقب‌مانده‌ی «پانزده خرداد» که من در آمریکا و در جریان تبلیغات کنفدراسیون از آن مطلع شدم ملالت بار است. در حالی که تنها ۳۳ نفر در این واقعه کشته شده بودند.

آیا سازمان چریک‌های فدایی خلق مسئولیت اطلاعیه دروغ خود مبنی بر کشته شدن بیش از ۳ هزار نفر در هفده شهریور ۱۳۵۷ را پذیرفته است؟ کی و کجا؟

من به عنوان هوادار مجاهدین در مقابل سفارت آمریکا و در جریان روزهایی که سفارت اشغال شده بود فریاد می‌زدم: «هفتاد هزار کشته، با صد هزار زخمی، ای ننگ بر سازش، ای ننگ بر سازش»؟ آیا این آمار واقعی بود؟ معلوم است که نه؟ آیا کسی مسئولیت آن را پذیرفت؟ تازه اگر سؤال کنی برای فرار از پاسخگویی و پذیرش مسئولیت می‌گویند تو طرفدار ما هستی یا ساواک؟ چرا دلت برای ساواک می‌سوزد؟

 

معلوم است در هر عدالت‌خانه‌ای شکنجه و قتل را هم‌سطح جراثمی مثل افترا، و دروغ‌پردازی و تبلیغات غیرواقعی نمی‌دانند. اما وقتی ما از تلاش برای برپایی ارزش‌های انسانی صحبت می‌کنیم نمی‌توانیم به این توجیهات روی آوریم. متأسفانه ما فقط به اشتباهات و اشکالات طرف مقابل می‌نگریم و مسئولیت خود را فراموش می‌کنیم.

 

رهبران و وابستگان‌ گروه‌های سیاسی به درستی از بیدادگاه‌های زمان شاه که ساواک در آن‌ها دست بالا را داشت می‌نالند. با این حال همه‌ی گروه‌های سیاسی از دادگاه‌های شرعی برگزار شده برای سران رژیم پهلوی حمایت می‌کردند و حتی اعدام بی‌گناهان و کم گناهان را توجیه می‌‌کردند در حالی که کوچکترین معیار حقوقی در دادگاه‌های فوق رعایت نمی‌شد. سازمان «اکثریت» از بیدادگاه‌های جمهوری اسلامی و جوخه‌های اعدام رژیم بین سال‌های ۶۰ تا ۶۲ هم حمایت می‌کرد.

 

باید دید آیا مواضع ما در زمانی که تحت فشار هستیم با زمانی که دست بالا را داریم یکسان است؟ آیا مواضع ما و ارزش‌هایی که مطرح می‌کردیم در حالی که توسط دادستانی ارتش محاکمه می‌شدیم با زمانی که اعضای ساواک و فرماندهان ارتش به زیر کشیده شده و محاکمه می‌شدند یکسان بود؟

 

بسیاری از انقلابیون در دادرسی ارتش که تحت نظر سپهبد فخر مدرس اداره می‌شد با رعایت حداقل حقوق (داشتن وکیل هرچند تسخیری، مطالعه کیفرخواست، حق دفاع، تجدید نظر و ...) محاکمه و به زندان محکوم شدند و همه به درستی از آن نالیدند. اما وقتی سپهبد فخر مدرس دستگیر و در بیدادگاه خلخالی بدون داشتن کوچکترین حقی به اعدام محکوم و بلافاصله حکم اجرا شد آیا هیچ یک از آن‌هایی که پروسه‌ی قضایی دادرسی ارتش را طی کرده بودند کوچکترین اعتراضی به این روند کردند؟ کی و کجا؟ تازه وقتی شیخ‌الاسلام زاده به حبس ابد محکوم شد مجاهدین اعتراض کردند چرا وی اعدام نشده است. در حالی که وی نقشی در سرکوب و شکنجه و حتی نثبیت نظام شاهنشاهی نداشت. تناسبی بین اتهامات و محکومیت درخواستی نبود. نتیجه آن شد که دکتر شیخ‌الاسلام زاده در زندان خمینی، در انتقام‌جویی از زندانیان مجاهد از چیزی فروگذار نکرد. یوسف خوش‌کیش رئیس بانک مرکزی بود و اعدام شد. وقتی خانم فرخ‌رو پارسا و یا عاملی تهرانی اعدام شدند تقریباً کسی اعتراض نکرد. در حالی که مرتکب هیچ جرمی نشده بودند. به انحای مختلف این جنایات توجیه می‌شد.

آیا وقتی سرلشکر ایرج مطبوعی با ۹۰ سال سن در مقابل جوخه‌ی اعدام ایستاد کسی اعتراض کرد؟ یک نفر را نشان دهید که تنها با شیوه‌ی قتل فجیع هویدا (در بیرون دادگاه هادی غفاری تیر به گردنش زد) مخالفت کرده باشد. ابراهیم یزدی هنوز پس از گذشته سه دهه حاضر نیست نام ضارب را بر زبان بیاورد. یادتان هست چگونه یزدی از سپهبد رحیمی بازخواست می‌کرد؟

حزب توده به خاطر چنین جنایاتی به خلخالی دستخوش داد و اعلام کرد در هر شهری که او نامزد نمایندگی شود از وی حمایت خواهند کرد. هنوز فراموش نکرده‌ام وقتی مجاهدین پس از افشای نوار حسن آیت علیه ابوالحسن بنی‌صدر به درستی ‌کوشیدند تضاد بین جناح‌های حاکم را تشدید کنند روی دیوارها شعار می‌نوشتند «خلخالی مفسدش کن، آیت‌ رو اعدامش کن». این به طور تلویحی یعنی تأیید دادگاه‌های اداره شده و احکام صادر شده توسط خلخالی تا آن موقع. درست است امضای مجاهدین پای آن نبود اما بازتاب اجتماعی آن تأیید جنایات خلخالی بود.

چرا انتظار داریم که یک مسئول ساواک برای سرکوب مخالفان، شکنجه را توجیه نکند؟ در نگاهی که ما تبلیغ می‌کردیم هرکس که ساواکی بود مستحق مرگ معرفی می‌شد چه برسد که مسئولیتی هم داشته باشد. حال آن‌که در بیدادگاه‌های شاه همه را به اعدام محکوم نمی‌کردند. منظورم نگاه به دشمن در کوران درگیری و مبارزه نیست، چرا که آن‌جا جنگ میان دو سیستم است و کسی تعارف ندارد و نباید داشته باشد. زمانی که غالب می‌شویم و فرد در اختیار ما قرار می‌گیرد آیا آن‌جا خود به انتظاری که از دشمن داریم عمل می‌کنیم؟ کنوانسیون‌های ژنو برای رعایت حقوق افراد و نیروهای درگیر در صحنه‌ی جنگ تصویب شده‌اند.

 

آیا در طول سالیان گذشته در «شهر اشرف» که به قول مجاهدین دارای سیستم قضایی بوده و افراد خاطی بطور قانونی محاکمه شده و دادستان و قاضی داشته است، خاطیان و مجرمین (صرف نظر از صحت و سقم اتهامات) از حق دفاع و وکیل مدافع هم برخوردار بوده‌اند؟ موازین دادرسی ارتش دوران پهلوی و سلطه‌ی ساواک در آن‌جا رعایت شده است؟ اطلاعات من می‌گوید خیر، مطلقاً. گردانندگان این سیستم تجربه‌ی دادرسی ارتش را داشتند. بابد قبول کرد همه‌ی ما نیاز به خانه‌تکانی داریم.

 

در سال ۵۳ وقتی محسن فاضل، حسین روحانی، محمد یقینی و تراب حق‌شناس (که بعدها به جز یقینی بخش مارکسیست‌لنینیست مجاهدین را تشکیل دادند) در بغداد به مرتضی هودشتیان (حمید) که عضو مجاهدین بود به عنوان نفوذی ساواک مشکوک شدند منتظر پاسخ رفقایشان در داخل کشور نشدند و او زیر شکنجه جان داد. سال‌ها هم صدای این جنایت در نیامد تا موضوع در کتاب «پرواز بر خلیج فارس» محسن نجات حسینی از پرده بیرون افتاد. هیچ‌گاه در این رابطه پوزشی از خانواده‌ی هودشتیان نخواستند و توضیحی در مورد این که با جسد چه کردند ندادند.

 

در جریان گفتگوهای صورت گرفته بین حمید اشرف و تقی شهرام که نوار آن انتشار یافته هیچ انتقادی به «رفیق کشی» صورت گرفته به فرمان تقی شهرام و بهرام آرام نمی‌شود و انگار نه انگار که در تاریخ یاد شده مجید شریف واقفی بیرحمانه به قتل رسیده، جنازه‌اش به آتش کشیده شده و صمدیه لباف زخمی به چنگ ساواک افتاده، مقاومت کرده و قهرمانانه مقابل جوخه‌ی اعدام ایستاده است. نتیجه آن می‌شود که چند ماه بعد محمد یقینی هم بیرحمانه‌تر از شریف واقفی به قتل می‌رسد و جسدش در اسید حل می‌شود. هیچ‌یک از فعالان سیاسی که در مورد گفتگوهای یاد شده مطلب نوشته‌اند به این موضوع اشاره‌ای نکرده‌اند. اصلاً نخواسته‌اند در مورد آن فکر کنند. این زشتی‌ها همه و همه بخشی از ما بوده و هست. انکار و توجیه‌ آن‌ها به بازتولیدشان در آینده می‌انجامد.

 

کی و کجا از آسیب‌دیدگان و قربانیان نظام که جان و مال و خانمان‌شان را در سیاه‌ترین سال‌های میهن‌مان در مبارزه با رژیم کف دست گرفته بودند و زشت‌ترین تهمت‌ها را از سوی «اکثریت» متحمل می‌شدند و در عمل عذر تقصیر خواسته‌اند و تبعات آنرا پذیرفته‌اند (منظور نوشتن یک مقاله نیست) که حالا خواهان پاسخگویی پرویز ثابتی شده‌اند؟

اما در مورد مبارزه با فراموشی سخن بسیار است. هنوز سازمان «اکثریت» زندگی‌نامه و لیست اعضا و هواداران این سازمان را که توسط رژیم خمینی به جوخه‌ی اعدام سپرده شدند تهیه نکرده‌ است. چنانچه بخشی از هم و غمی را که این‌ها برای سفر‌های تفریحی و یا جشن تولد و سالگرد ازدواج‌شان به خرج می‌دهند در راه تهیه‌ی یادنامه و زندگی‌نامه وابستگان‌شان که جانشان را دادند تا حضرات به ساحل امن برسند صرف می‌کردند وضع‌ما بهتر از این بود. مبارزه با فراموشی شد صدور یک اطلاعیه علیه پرویز ثابتی؟

از فرخ نگهدار و مهدی فتاپور گرفته تا رهبران امروز و دیروز «اکثریت» وقتی به تفسیر گذشته می‌نشینند تلاش‌شان تخفیف و تحریف نقش سازمان «اکثریت» و خودشان در حمایت از رژیم در سیاه‌ترین سال‌های میهن‌ است؛ همان کاری که پرویز ثابتی در ارتباط با ساواک می‌کند.

پرویز ثابتی را مورد هجوم قرار داده‌اند که چرا شکنجه در دوران شاه را بطور ضمنی و تلویحی نفی کرده و یا مخالفت خود را با آن اعلام کرده است. یادشان رقته خودشان اطلاعیه‌ی رسمی داده و شکنجه در جمهوری اسلامی را نفی می‌کردند.

به شرکت پرویز ثابتی در مصاحبه‌های تلویزیونی خرده می‌گیرند که غالباً با کمترین فشار و دادن وعده و وعید و تخفیف در مجازات و آزادی از زندان اخذ می‌شد؛ یادشان رفته خودشان از مصاحبه‌های تلویزیونی که تحت‌فشارهای طاقت‌فرسای لاجوردی و اطلاعات سپاه گاه پیش از اعدام اخذ می‌شد حمایت کرده و آن‌ها را دلیل حقانیت رژیم و خودشان معرفی می‌کردند.

من هم اظهارات پرویز ثابتی در مورد ساواک و نظام پهلوی در صدای آمریکا هم ادعاهای بهزاد کریمی در مورد اقدامات «اکثریت» در بین سال‌های ۵۹ تا ۶۲ در بی بی سی و هم دروغ بزرگ بهروز خلیق در گفتگو با شالگونی در بی بی سی را دیده‌ام که مدعی بود «اکثریت» براي جلوگيري از گسترش خشونت در فضاي سياسي ايران در سال‌های اولیه دهه‌ی ۶۰ کوشيده است! هر سه متأسفانه بر یک سیاق عمل کردند. رطب خورده منع رطب نمی‌کند.

اگر قرار بر راستگویی است بایستی از خود شروع کنیم. بزرگترین دروغی که به مردم تحویل می‌دهند استفاده از نام «فدایی» و وجهه‌ی مثبت آن در اذهان است. متأسفانه خود را «فدایی» معرفی می‌کنند تا از ارث و میراث آن به ناحق بهره‌برداری کنند. در حالی که با تعاریفی که به دست می‌دهند خود این اسم «خشونت‌طلبانه»‌ است و مذموم!

یاد همه‌ی عزیزان فدایی که مظلومانه به دار شدند یا مقابل جوخه‌ها ایستادند یا بر تخت‌های شکنجه پرپر شدند به خیر. فرخ‌ نگهدار نمی‌رسد به ساختمان‌هایش در لندن رسیدگی کند و مهدی فتاپور حقوق ماهیانه‌ی ۶-۷ هزار یورویی حاصل از مدیریت پروژه در یک شرکت کامپیوتری «امپریالیستی»  (Tecon ) را ناچیز می‌داند و در مورد سفر تفریحی‌اش به سواحل جنوب فرانسه با سگ‌اش می‌نویسد که البته برای انسانی که ادعایی ندارد نه تنها عیب نیست بلکه حقی است که بایستی از آن بهره‌مند شود. همسران‌ رهبران «اکثریت» با وجود داشتن مسئولیت در «اتحاد جمهوری‌خواهان» و «اکثریت» در رفت و آمد بین تهران و پایتخت‌های اروپایی هستند و از نوستالژی مبارزه در خانه‌های تیمی در زمان شاه و مبارزه با ساواک می‌نویسند. آیا چنین کسانی هم و غم‌شان مبارزه با فراموشی است و «فدایی خلق ایران» هستند؟ آیا نباید راستگویی را از خود شروع کنیم؟

 

ایرج مصداقی

 

تیرماه ۱۳۹۱

 

www.irajmesdaghi.com

Irajmesdaghi@gmail.com

 

پانویس:

۱- کافیست نگاهی داشته باشید به تحقیقی که ‌اکبر شالگونی در این مورد داشت که تازه مشت نمونه‌ی خروار است تا با نقش این سازمان در حمایت از جنایات حکومت اسلامی آشنا شوید.

 

http://www.roshangari.net/as/ds.cgi?art=20070824093609.html

 

http://www.roshangari.net/as/ds.cgi?art=20071207041214.html

 

۲- نماینده ویژه در جریان سفر سوم خود به ایران که از ۸ تا ۱۴ دسامبر ۱۹۹۱ صورت گرفت، در گزارش ۲ ژانویه ۱۹۹۲ (٣۴/١٩٩۲/٤ E/CN.) به دیدار خود با تاب، معاون «سازمان کشف و تحقیق جرائم» اشاره کرده و می‌نویسد:

«نماینده ویژه چندین بار درخواست کرد از بازداشتگاه‌های واقع در به اصطلاح کمیته مرکزی تهران، که با عنوان کمیته مشترک یا زندان توحید نیز از آن یاد می‌شود، و در بسیاری از شهادت‌های دریافتی به آن اشاره شده، بازدید کند. به او گفته شد که چنین زندانی وجود ندارد و از واژه‌ی «کمیته مشترک»، برای بازداشتگاه ساواک، پلیس مخفی رژیم سابق، به کار می‌رفت. وقتی او، با این همه، بر بازدید از این محل اصرار ورزید، توسط آقای تاب، معاون کشف و تحقیق جرائم، به حضور پذیرفته شد. آقای تاب به وی اطلاع داد که طی انقلاب ساختمان قدیمی کمیته‌ مشترک خراب و ساختمان جدیدی به نام کلانتری شماره ۲ به جای آن بنا شد. این ساختمان بطور عمده به امور اداری پلیس اختصاص دارد و هیچ‌کس را برای بازرسی به آن نمی‌آورند، مگر در موارد بسیار خاص، از قبیل جعل گذرنامه یا اسکناس یا دستبردهای جزیی. ... در پاسخ به یک سؤال نماینده ویژه، وی گفت که واژه‌ی زندان توحید برایش ناآشناست و قاطعانه وجود هرگونه زندان در مرکز تهران را تکذیب کرد.»

 

۳- برای آشنایی با مواضع نگهدار در دو سه سال گذشته به مطالب زیر می‌توانید مراجعه کنید:

 

http://www.pezhvakeiran.com/maghaleh-18993.html

 

http://www.pezhvakeiran.com/maghaleh-12874.html

 

فرخ نگهدار مخالفت خودش را با شعار خامنه‌ای قاتله ولایتش باطله و... اعلام می‌کند

 

http://www.youtube.com/watch?v=K73lMpFMrdM

 

http://www.youtube.com/watch?v=rdSlgb-pXtw&feature=related

 

منبع:پژواک ایران


ایرج مصداقی

*دادخواهی در ایران: هنوز در ابتدای راه [2017 Nov] 
*محسن آرمین شکنجه‌گر دهه‌ی ۶۰ همچنان در باتلاق دروغ دست و پا می‌زند [2017 Nov] 
*انتری که لوطی‌‌اش نمرده است ( مهدی فلاحتی و روح‌الله زم) [2017 Oct] 
* داستان فراموش شده یک حاکم شرع در دهه ۶۰ [2017 Sep] 
*علی قدوسی دادستان کل انقلاب و ویرانگر «عدالت‌خانه» [2017 Sep] 
*نقش یزدی در تحمیل خمینی به ایران بی‌بدیل است  [2017 Aug] 
*از الهاشمی النجفی تا هاشمی‌‌شاهرودی [2017 Aug] 
*سایت توانا:‌ روحانیت انقلابی، متهم اصلی آتش‌سوزی سینما رکس آبادان [2017 Aug] 
*نعمت احمدی و انکار نقش آوایی در کشتار ۶۷ با استفاده از «توریه» ‏ [2017 Aug] 
*خلخالی حکم اعدام خودش را صادر می‌کند  [2017 Aug] 
*تلاش سپاه و حاکم شرع خوزستان برای مخدوش نشان دادن روایت آیت‌الله منتظری از کشتار ۶۷‏ [2017 Aug] 
*تعویض صندلی میان مسئولان کشتار − چه کسی قرار است بر مسند وزارت دادگستری بنشیند؟  [2017 Aug] 
*قاتل قاسملو میزبان مراسم تحلیف روحانی و خیرمقدم گو به میهمانان خارجی [2017 Aug] 
*آیا میرحسین موسوی شرمنده‌ی «عفو بین‌الملل» و نهاد‌های بین‌المللی می‌شود؟‌‏  [2017 Aug] 
* محمد محمدی‌گیلانی جنایتکاری در لباس «معلم اخلاق»  [2017 Aug] 
*اسدالله لاجوردی چشم و چراغ خمینی و خامنه‌ای [2017 Jul] 
*‏«نومسلمانان دو آتشه» در عرصه‌ی هنر [2017 Jul] 
*علی فلاحیان جنایتکاری که از پرده بیرون می‌آید  [2017 Jul] 
*پوزش به خاطر اشتباهم در مورد تاریخ مصاحبه‌ی تلویزیونی احسان طبری  [2017 Jul] 
*برگی از تاریخ؛ «قرارداد ۱۹۱۹»، نایبیان کاشان، پدربزرگم حاج‌محقق‌الدوله [2017 Jul] 
*محسنی‌اژه‌ای چرا خاوری را فراری داد ‏ [2017 Jun] 
*دکتر مسعود شیری «جاودانه‌ای» که غریبانه رفت  [2017 Jun] 
*پاسخی به ادعاهای محسن آرمین بازجو و شکنجه‌گر سابق و «اصلاح‌طلب» کنونی [2017 May] 
*سو‌ءاستفاده از نام و یاد جاودانه‌ها ممنوع (به یاد حسن جهان آرا) [2017 May] 
*آنچه از رئیسی در «کشتار ۶۷» دیدم [2017 May] 
*سعید کریمیان چه کسی بود و چه سابقه‌ای داشت؟ [2017 May] 
*«گلزارخاوران» مشهد، پیش پای «آیت‌الله قتل‌عام» ذبح می‌شود [2017 Apr] 
*شیوه‌های جدید مأموران وزارت اطلاعات در فضای مجازی [2017 Mar] 
*تقدیر هم‌زمان دعایی از یک چهره‌ی ملی و یک «جنایتکار علیه بشریت» [2017 Mar] 
*نگاهی به زندگی برادران ذاکر، مسئولان اطلاعاتی رژیم خمینی و فرقه‌ی رجوی [2017 Mar] 
*خطرات «عشق‌بازی» خامنه‌ای با «امام زمان» برای ایران و منطقه ‏ [2017 Feb] 
*شیخ محمد یزدی رئیس قوه قضاییه که چماقدار بسیج می‌کرد [2017 Feb] 
*هادی غفاری شکنجه‌‌گری در لباس «اصلاح‌طلبی» [2017 Feb] 
*تحلیل CIA از تسخیر سفارت آمریکا در تضاد کامل با ادعا‌های مضحک فخرآور [2017 Feb] 
*حسین طائب یکی از خطرناک‌ترین چهره‌های امنیتی [2017 Feb] 
*دست‌پخت سایت «همبستگی ملی» و خانم دشتی [2017 Jan] 
*هاشمی رفسنجانی و خامنه‌ای در نگاه آیت‌الله گلزاده غفوری [2017 Jan] 
*گزارش محرمانه‌ی CIA در مورد هراس اتحاد شوروی از انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی [2017 Jan] 
*گزارش محرمانه‌ی CIA در مورد مسئولیت مجاهدین در انفجار حزب جمهوری اسلامی [2017 Jan] 
*رپرتاژ آگهی «صدای آمریکا» برای مطرح کردن «بچه‌پررو» و «رفیق‌آیت‌‌الله» [2017 Jan] 
*هاشمی معمار سرکوب دهه ۶۰ بود و مانع کشتار در پس از ۸۸ [2017 Jan] 
*محمدی‌ری‌شهری جنایتکاری که به چپاول مشغول است [2017 Jan] 
*محمدعلی سرلک تیرخلاص‌زن دهه‌ی ۶۰ که روزگار خوشی ندارد [2017 Jan] 
*اسدالله «خالصی» هم پر کشید و رفت [2017 Jan] 
*رؤسای زندان اوین در دهه‌ی ۶۰ [2016 Dec] 
*سعید حسین‌زاده، زندانی سیاسی معترض، محمد حسین‌زاده مدیر داخلی اوین در دهه‌ی ۶۰ [2016 Dec] 
*نصیر نصیری و اسماعیل شاهردوی و «بی‌معرفتی» [2016 Dec] 
*محسن نادریان، لات با معرفت قربانی «قتل‌های زنجیره‌ای» [2016 Dec] 
*سعید امامی «سرباز راستین اسلام» که بود و چه کرد؟ [2016 Nov] 
*موسوی اردبیلی یکی از مسئولان کشتار دهه ۶۰ [2016 Nov] 
*پسر وزیر بهداری، زندانی سیاسی ۱۳ ساله و شهید ۱۵ ساله‌ «جبهه حق علیه باطل» [2016 Nov] 
*تیرخلاص‌زن‌های اوین در دهه‌ی ۶۰ که کشته شدند [2016 Nov] 
*«ارتجاع غالب» و «ارتجاع مغلوب»، دو تیغه یک قیچی  [2016 Nov] 
*شبیه سازی صفحه‌ی فیس بوک من توسط دستگاه اطلاعاتی رژیم  [2016 Nov] 
*تجاوز به کودکان و «حافظه تاریخی» ما ایرانیان  [2016 Nov] 
*توطئه‌ وزارت اطلاعات و بخش سایبری آن تحت پوشش دفاع از «چپ»‌ [2016 Nov] 
*«تیرخلاص‌زنی» که در ویلای شخصی‌اش بیلیارد بازی می‌کند [2016 Nov] 
*با چهره‌‌ی «حاج آقا حسینی» و شبکه‌ی اطلاعاتی رژیم آشنا شویم [2016 Nov] 
*سوءاستفاده جنسی از کودکان و نوجوانان در زندان [2016 Oct] 
*کپی کردن صفحه‌ی فیس بوکم توسط «از ما بهتران» [2016 Oct] 
*نامه‌ی شریرانه‌ی نماینده‌ی مریم رجوی به «کانون دوستداران فرهنگ ایران» در واشنگتن [2016 Oct] 
*خامنه‌ای‌ و قاری قرآن فاسد، خمینی و روحانیت فاسد [2016 Oct] 
*مسابقه‌ی فوتبال در روز تاسوعا، بمبگذاری در «حرم امام رضا» در روز عاشورا  [2016 Oct] 
*بیایید تصور کنیم.... [2016 Oct] 
*با نحوه‌ی کارکرد دستگاه اطلاعاتی و امنیتی در فضای مجازی آشنا شویم  [2016 Oct] 
*فیروز محوی یا «دزد ناشی» کمیسیون خارجه‌ شورای ملی مقاومت!  [2016 Oct] 
*مشارکت «فرقه‌ی رجوی» در زمینه‌سازی قتل «فراز» و «رها»  [2016 Oct] 
*«فراز» و «رها» جدیدترین قربانیان «قتل‌های زنجیره‌ای» [2016 Sep] 
*محسنی اژه‌ای همچنان محرمانه حکم قتل صادر می‌کند [2016 Sep] 
*رازینی قاتلی که به جنایاتش «افتخار» می‌کند [2016 Sep] 
*پورمحمدی جنایتکاری که شب‌ها راحت می‌خوابد [2016 Sep] 
*آمار واقعی زندانیان قتل‌عام‌شده در تابستان ۶۷ و جعلیات پیرامون گور دسته‌جمعی [2016 Sep] 
*فیلم کامل گفتگوی ایرج مصداقی با معاون مصطفی پورمحمدی در ژاپن [2016 Sep] 
*«حاجی علوی و حاجی فلاحی» یا «حاجی رجوی و حاجی خزایی» [2016 Sep] 
*توضیحی چند در مورد گفتگوی مهدی خزعلی با صدای آمریکا  [2016 Sep] 
*گفتگو با آوایی بازرس ویژه روحانی و خلف‌رضایی قاضی دیوان عالی‌ کشور، عاملان کشتار دهه‌ی ۶۰ ‏‏(بخش دوم) ‏  [2016 Sep] 
*گفتگوی اختصاصی با علیرضا آوایی یکی از مسئولان کشتار ۶۷ (قسمت اول) [2016 Aug] 
*نگاهی گذرا به ریشه‌های قتل‌عام زندانیان در سال‌های ۶۰ و ۶۷  [2016 Aug] 
*دلایل واقعی کشتار زندانیان سیاسی در سال ۶۷ [2016 Aug] 
*از زندان برای آیت الله منتظری گزارش فرستادم  [2016 Aug] 
*ادعای جدید فرقه «صاحب‌مرده» رجوی مبنی بر عضویت من در هیأت کشتار ۶۷! [2016 Aug] 
*گزارش کذب اعضای هیأت کشتار ۶۷ به آیت‌الله منتظری [2016 Aug] 
*خروج مأموران ساواک از کشور در دیماه ۵۷، سفر به اسرائیل و اخراج از این کشور(گفتگو با پرویز معتمد) [2016 Aug] 
*نگاهی دوباره به قاضی صلواتی و «برادر همسرش» [2016 Jul] 
*پاسخی به ادعاهای بهروز جلیلیان در مورد «نه زیستن نه مرگ» [2016 Jul] 
*بدون شرح!‌ آیا مسعود رجوی پاسخی برای این اسناد دارد؟ [2016 Jul] 
*آقای همنشین بهار! منظور وزیر کار امیر قاسم معینی است و نه هوشنگ انصاری [2016 Jun] 
*اگر بهشتی زنده می‌ماند چه می‌شد؟‌ [2016 Jun] 
*مهدی سامع سرباز «ولی فقیه» در غیبت و «ارتجاع مغلوب»  [2016 Jun] 
*گوشه‌هایی از زندگی سراسر فساد کامران دانشجو چشم‌وچراغ خامنه‌ای در دانشگاه‌ها  [2016 Jun] 
*آیا عقلانیتی در اشرف دهقانی هست؟ [2016 Jun] 
*تلاش دستگاه اطلاعاتی رژیم برای تماس با پرویز ثابتی، ایجاد رابطه با آمریکا، شکایت از مجاهدین در گفتگو با پرویز معتمد [2016 Jun] 
*نگاهی دوباره به نامه نگاری دبیر کنفدراسیون جهانی محصلین و مصطفی خمینی در دهه‌ی ۴۰ [2016 Jun] 
*مهدی سامع و «سه تفنگدار»ش [2016 May] 
*بازداشت و دوران «حصر» خمینی تا تبعید در گفتگو با پرویز معتمد  [2016 May] 
*حمید اسدیان «مدیحه سرای» دربار رجوی و «ارزش غایی کلمات» [2016 May] 
* جنگ و گریز ساواک با چریک «افسانه»‌ای حمید اشرف از نگاهی دیگر [2016 May] 
*نگاهی اجمالی به سناریوی رژیم در مورد «زن» دستگیر شده در آلبانی [2016 May] 
* مصطفی تاج زاده و «امام خمینی» و «دوران طلایی »  [2016 May] 
*دسته گل جدیدی که «تیرخلاص» زن اوین به آب داد [2016 May] 
*داستان «استاد ادبیات از خراسان سرفراز» و «دیپلمات اسکاندیناوی» [2016 May] 
*جنگ نیابتی شیعه و سنی و تعطیلی نهم ربیع‌الاول «آغاز امامت ولی عصر» و «عید‌الزهرا» [2016 May] 
*«پرچم سرخ» تکان دادن سعید سلطانپور در روایت مجاهدین [2016 May] 
*مروری بر «زخمی شدن قاسم سلیمانی» و «درب ضد انفجار اتمی» در تونل زیر زمینی سپاه در روایت مسعود رجوی [2016 Apr] 
*جاودانه‌های خانواده‌ی محمدرحیمی در شعر زنده یاد نصیر نصیری [2016 Apr] 
*شبکه‌ی نفوذی مجاهدین در رژیم، قربانی «خیانت» مسعود رجوی (بخشی از گزارش ۹۳) [2016 Apr] 
* فیروز الوندی و «لاله‌های سرنگونش» [2016 Apr] 
*«سرقت» شعرهای نصیر نصیری توسط مجاهدین و استفاده از آن در خاطرات محمود رویایی! [2016 Apr] 
*نصیر نصیری همچون «بادی سرگردان» در جستجوی آشیانه‌‌اش [2016 Apr] 
*آیا رژیم قصد آزادی رابرت لوینسون را دارد؟ [2016 Mar] 
*سید‌ابراهیم رئیسی جنایتکاری در مقام تولیت «آستان ضامن آهو» [2016 Mar] 
*نگاهی ایدئولوژیک به نامه‌‌‌های مسعود رجوی خطاب به خبرگان و خامنه‌ای [2016 Mar] 
*در رثای دکتر هادی اسماعیل‌زاده حقوقدان بزرگ میهن مان [2016 Mar] 
*بارز شدن دشمنی هیستریک فرقه رجوی با زندانیان سیاسی مقاوم و مبارز  [2016 Feb] 
*دزد ناشی به کاهدان می زند («جنون» مسعود رجوی) [2016 Feb] 
*«چه بی ثمر به در می‌کوبم» نگاهی به چند شعر نصیر نصیری [2016 Jan] 
*عباس رحیمی آن «جان شیفته» [2016 Jan] 
*کارزار غیرانسانی جماعت رجوی علیه بیماری عباس محمدرحیمی [2016 Jan] 
*نقش اخلاق در رفتارهای سیاسی [2016 Jan] 
*سرگیجه ی رجوی در برابر مظلومیت عباس محمدرحیمی [2016 Jan] 
*حمله کینه توزانه ی مسعود رجوی به عباس محمدرحیمی سمبل جوانمردی و راستی [2015 Dec] 
*مترجم نیروی دریایی آمریکا در زندان اوین؛ نماینده خمینی در نیروی دریایی، امام جماعت در آمریکا [2015 Nov] 
*پیش‌بینی خروج نیروهای آمریکایی از عراق و خطرات ناشی از آن [2015 Nov] 
*رجوی خواهان ادامه جنگ در لیبرتی، کمیساریای عالی پناهندگان خواهان انتقال فوری مجاهدین از عراق  [2015 Nov] 
*جنایت «لیبرتی» و مسئولیت مشترک خامنه‌ای و مسعود رجوی [2015 Oct] 
*محمدحسن راستگو «مبتکر شیوه خاصی از آموزش و تفریح برای کودکان» [2015 Oct] 
*پاسخ من به دستگاه اطلاعاتی و امنیتی رژیم برای مناظره در «دانشگاه هنر تهران» [2015 Oct] 
*متن کامل نامه آیت‌الله گلزاده غفوری به ‌آیت‌الله منتظری: «با آب دیگری وضو بسازید» [2015 Oct] 
*تلاش نافرجام فخرآور برای بدنام کردن اسماعیل خویی [2015 Sep] 
*گل ــ زاده، نخ «دانه‌های تسبیح» * (قسمت دوم)  [2015 Sep] 
*من و فرهاد و زندان و «یه شب مهتاب» * [2015 Sep] 
*«کشتار ۶۷» در شعر نصیر نصیری (شاعری که قربانی خمینی و رجوی شد) [2015 Sep] 
*گفتگوی گزارشگران با ایرج مصداقی بمناسبت یادبود کشتار زندانیان سیاسی در تابستان 1367 [2015 Aug] 
* جنایتکاران دهه ۶۰ پست دولتی دارند [2015 Aug] 
*نصیر نصیری شاعری که قربانی خمینی و رجوی شد [2015 Aug] 
*بقیه داستان «جیمزباند» و «رفیق آیت‌الله»  [2015 Aug] 
*روایت ایرج مصداقی از سیاه‌ترین دهه عمر جمهوری اسلامی - بخش نخست [2015 Aug] 
*کوتاه و گویا؛ «انترناسیونال بچه‌پرروها»  [2015 Aug] 
*سکوت مسعود رجوی در قبال پذیرش پناهندگی یکی از متهمان قتل‌ کشیش‌های مسیحی در سوئد [2015 Aug] 
*توطئه‌ی جدید دستگاه اطلاعاتی رژیم و مجاهدین علیه «نه زیستن، نه مرگ» و من  [2015 Aug] 
*«هوشنگ عیسی بیگلو» و «همنشین بهار» در روایت عرفان قانعی فرد پادوی دستگاه امنیتی  [2015 Aug] 
*رضا مصطفوی طباطبایی «خیر» حامی پرسپولیس یا یکی از عوامل گم‌شدن دکل نفتی  [2015 Jul] 
*به یاد مادر انسیه بخارایی کاشی (سید‌احمدی) که «لبخندش باغ ستاره‌ها بود»  [2015 Jun] 
*از جعل امضاهای ناشیانه پای بیانیه دلواپسان تا جعل امضا تحت نام «بیش از ۱۵۰۰نفر از دوستداران جنبش فدائی» [2015 Jun] 
*اوین؛ از جوخه‌‌ی اعدام لاجوردی تا پارک قالیباف و لاریجانی [2015 May] 
*چهل سال پس از ترور شریف واقفی؛ شباهت‌های رفتاری مسعود رجوی و تقی‌ شهرام  [2015 May] 
*چرا در مورد بیژن جزنی و حمید اشرف می‌نویسم؟ [2015 Apr] 
*من یا محسن درزی «تواب»، کدام یک بایستی پوزش بخواهیم؟ [2015 Apr] 
*سناریوی جدید دستگاه اطلاعاتی رژیم؛ مجاهدین عامل اسیدپاشی روی زنان [2015 Apr] 
*فرخ نگهدار و تاریخی سراسر جعلی: چگونه جنبش فدایی، بیژن جزنی و حمید اشرف قربانی شده‌اند [2015 Apr] 
*سازمان چریک‌های فدایی خلق و پذیرش رهبری خمینی در دوران انقلاب ضد‌سلطنتی [2015 Apr] 
*«ایران اینترلینک» صدای دستگاه اطلاعاتی رژیم  [2015 Mar] 
*مسعود رجوی بیش از رژیم جمهوری اسلامی از نمایش جهانی فیلم «آن‌ها که گفتند نه» در هراس است [2015 Mar] 
*کشتار وحشیانه با استناد به آیات قرآن و سنت [2015 Mar] 
*پیش‌بینی هشت سال پیش نتایج تحریم اقتصادی رژیم و خروج نیروهای آمریکایی از عراق [2015 Feb] 
*قاضی حسن تردست قاتل ریحانه جباری مرتکب جنایت دیگری شد [2015 Feb] 
*دست‌خط‌های ارائه شده از سوی مجاهدین خلق به ایرج مصداقی [2014 Dec] 
*واکنش رهبری عقیدتی مجاهدین به مقاله‌ی «مسعود رجوی سه دهه «فرار» از «جانبازی» و به خطر انداختن جان مجاهدین» [2014 Dec] 
*تروریست سیدنی کیست و کتاب شعرش را چه کسی انتشار داد؟ [2014 Dec] 
*فراخوان «ستاد اجتماعی مجاهدین در داخل کشور» طنز یا فاجعه [2014 Dec] 
*مسعود رجوی سه دهه «فرار» از «جانبازی» و به خطر انداختن جان مجاهدین [2014 Dec] 
*پروژه‌ی «شهید‌سازی» از مرتضی سربندی مأمور اطلاعاتی و مسئول آموزش گارد پرواز سپاه پاسداران  [2014 Oct] 
*عملیات مروراید مجاهدین در بهار ۱۳۷۰ کردکشی یا دخالت سپاه‌پاسداران در عراق؟ [2014 Oct] 
*مجاهدین خلق، داعش، «انقلابیون عراقی»، «عشایر انقلابی»، بدون شرح  [2014 Oct] 
*تشابه احکام «داعش»‌گونه‌ی خمینی برای کشتار نظامیان و زندان سیاسی در مرداد ۶۷ [2014 Oct] 
*نگاهی دوباره به دیدگاه‌ه‌ای هفت سال پیش ایرج مصداقی پیرامون احتمال حمله‌‌نظامی، تحریم اقتصادی، بحران‌هسته‌ای و ... [2014 Sep] 
*به مناسبت درگذشت امام جمعه شمیرانات: حجت‌الاسلام محسن دعاگو، امام جمعه، بازجو، شکنجه‌گر و فرمانده کمیته [2014 Sep] 
*اعدام‌های ۶۷ از یک سال قبلش برنامه‌ریزی شده بود [2014 Sep] 
*آزادی متهمان ترور «متخصصان هسته‌‌ای» یک رسوایی دیگر برای خامنه‌ای [2014 Sep] 
*طرح یک پرسشنامه (مجاهدین در برابر پرسش‌های مردم) بخشی از «گزارش ۹۳» [2014 Aug] 
*دخالت مجاهدین در امور داخلی عراق و حمایت از نیروهای تحت هژمونی «داعش» (بخشی از گزارش ۹۳) [2014 Aug] 
*روحانیت انقلابی، متهم اصلی آتش‌سوزی سینما رکس آبادان [2014 Aug] 
*مظفر الوندی پاسدار زندان یا مسئول دفتر «حقوق بشر» و دبیر مرجع «حقوق کودک» [2014 Aug] 
* گورستان «خاوران» [2014 Aug] 
*اعدام، یک پارامتر مهم در حیات سیاسی نظام جمهوری اسلامی است [2014 Aug] 
*شبکه‌ی نفوذی مجاهدین در رژیم، قربانی «خیانت» مسعود رجوی (بخشی از گزارش ۹۳) [2014 Aug] 
*قاضی محمد مقیسه و سه دهه جنایت علیه بشریت [2014 Aug] 
*«فرد خوشنام» مجاهدین چه کسی است ؟ [2014 Jul] 
*سرنوشت مسعود دلیلی، یادآور سرنوشت سعید امامی (بخشی از گزارش ۹۳) [2014 Jul] 
*توضیحی مختصر در مورد فرار مسعود رجوی از عراق و ترک صحنه‌ی جنگ  [2014 Jul] 
*دریافت «جایزه یواشکی» توسط خانم رجوی [2014 Jul] 
*تصحیح یک اشتباه در ارتباط با گزارش ۹۳ و پوزش از آقای سعید جمالی  [2014 Jul] 
*گزارش 93 / واکاوی و بررسی فرهنگ و رفتار توتالیتاریستی مسعود رجوی [2014 Jul] 
*ای کاش نه تیم ملی فوتبال، که جامعه‌ی ایران «کارلوس کی‌روشی» می‌داشت  [2014 Jun] 
*تصحیح یک روایت در مورد زنده یاد غلامحسین (شاپور) قناعتی [2014 May] 
*«لعبتی هزار ماشالا»، نامه سرگشاده به عماد‌الدین باقی [2014 Apr] 
*نگاه متفاوت من، محمد مصطفایی و وحید پوراستاد به علیرضا آوایی [2014 Apr] 
*من و «حق» بیژن جزنی و کشتار ۳۰ فروردین ۱۳۵۴ [2014 Apr] 
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (بخش پایانی) نقش وابستگان فدراسیون فوتبال و تربیت‌بدنی در فساد  [2014 Apr] 
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۱۶) لومپنیسم در حاکمیت، لومپنیسم در فوتبال و ...  [2014 Apr] 
*«عشق» و نسل برآمده از انقلاب ضد سلطنتی [2014 Apr] 
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۱۵) روحانیت و دلالان در فوتبال [2014 Mar] 
*مسعود رجوی و «پرفسور راج بالدو» و جایزه «خدمات بشردوستانه بین‌المللی»  [2014 Mar] 
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۱۴) نقش رمالان، جادوگران و مداحان در فوتبال [2014 Mar] 
*نوروز در زندان‌های دهه‌ی ۶۰ [2014 Mar] 
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۱۳) غوغای اعتیاد و دوپینگ [2014 Mar] 
*انتخاب مریم رجوی به عنوان «پرافتخار زن سال ۲۰۱۳ » و پروفسور «راج بالدو» [2014 Mar] 
*نگذارید دست‌های خونین خمینی را پاک کنند  [2014 Mar] 
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۱۲) سرمایه‌داران نوکیسه در فوتبال [2014 Mar] 
*مرتضی فهیم کرمانی صادر کننده‌ی اولین حکم ترور، سنگسار و قطع دست  [2014 Mar] 
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۱۱) سرمایه‌داران نوکیسه و فوتبال [2014 Feb] 
*سیدحسین موسوی تبریزی خشن‌ترین قاضی نظام، مدعی «اسلام رحمانی» [2014 Feb] 
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته، سرمایه‌داران نوکیسه و فوتبال (۱۰) [2014 Feb] 
*ادامه‌ی دشمنی دستگاه ولایت با زنده‌یاد فرخ‌رو پارسای [2014 Feb] 
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۹) (سرمایه‌داران نوکیسه در فوتبال) [2014 Feb] 
*علی یونسی و تکذیب محاکمه و اعدام نظامیان حزب توده [2014 Feb] 
*ناصر میناچی مشمول «فامیل الدنگ»‌ نشد [2014 Feb] 
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۸) هجوم سرمایه‌داران نوکیسه به بازار فوتبال [2014 Jan] 
*مقوله‌ی حجت‌الاسلام «جعفر نیری» و مستند‌سازی کشتار ۶۷ [2014 Jan] 
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (بخش ۷) تحولات باشگاه پرسپولیس، استقلال و ...  [2014 Jan] 
*حسینعلی نیری رئیس دادگاه انتظامی قضات «رژیم کشتار » [2014 Jan] 
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۶) دخالت سپاه پاسداران در فوتبال [2014 Jan] 
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۵) [2014 Jan] 
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۴) [2013 Dec] 
*نگاهی دوباره به دستگاه اطلاعاتی نظام و قربانیان «انجمن پادشاهی» [2013 Dec] 
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۳) [2013 Dec] 
*طه طاهری (مسعود صدر‌الاسلام) و وزارت اطلاعات مسئول ربودن رابرت لوینسون [2013 Dec] 
*سخنی با مریم رجوی؛ به یاد «گوهر» و «گوهر»ها [2013 Dec] 
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۲) [2013 Dec] 
*چند نفر در زندان قزلحصار اعتصاب غذا کرده‌اند؟ نگاهی به اطلاعیه دبیرخانه شورای ملی مقاومت [2013 Dec] 
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۱) [2013 Dec] 
*پاسخ مجاهدین به مقاله‌ی فریبا هادیخانلو «اشرف نشان» یا «تواب اتاق آزادی اوین»  [2013 Nov] 
*فریبا هادیخانلو «اشرف نشان» یا «تواب اتاق آزادی اوین» [2013 Oct] 
*خطر اعدام متهمان ترور‌های هسته‌ای و «جاسوسی» برای موساد  [2013 Oct] 
*نهاد نمایندگی خامنه‌ای و تائید قتل‌عام‌های ۶۰ و ۶۷ [2013 Oct] 
*انشعاب و ایجاد تشکل؛ پاسخ به نامه‌ی سرگشاده‌ی آقای ریحانی [2013 Oct] 
*حق تیر و شکنجه در قوانین جمهوری اسلامی  [2013 Sep] 
*رادیو بی بی سی و گزارش بیطرفانه‌اش از عراق [2013 Sep] 
*پس از قتل‌عام در اشرف، کشتار بزرگتری در چشم‌انداز است [2013 Sep] 
*علیرضا یعقوبی «اشرفی» امروز و همکار سعید امامی و فلاحیان دیروز [2013 Aug] 
*لزوم مبارزه با شخصیت‌سازی و شخصیت پرستی و پرهیز از مطلق‌کردن افراد  [2013 Aug] 
*قاضی صلواتی یکی از اضلاع مثلت «جنایت علیه بشریت» [2013 Aug] 
*نامه سرگشاده به شیرین عبادی، «اسلام رحمانی» چاره‌ی کار نیست [2013 Aug] 
*آیت‌الله گلزاده غفوری و پذیرش وکالت عباس امیرانتظام  [2013 Aug] 
*چه چیز خشم «‌اهل حق» در ایران را برانگیخت و خودسوزی‌ها چرا آغاز شد؟ [2013 Jul] 
*واکنش مشابه‌ مجلس شورای اسلامی و «شورای ملی مقاومت» به «استعفا» [2013 Jul] 
*نگاهی ایدئولوژیک به نامه‌‌‌های مسعود رجوی خطاب به خبرگان و خامنه‌ای [2013 Jul] 
*محمد‌علی امانی رئیس اوین و عضوی از خانواده‌ی جنایتکار و غارتگر امانی  [2013 Jul] 
*انفجار حرم عسگرین و اعتراف ژنرال جورج کیسی [2013 Jun] 
*بخش منتشر نشده‌ی گزارش ۹۲، نامه‌ی سرگشاده به مسعود رجوی  [2013 Jun] 
*مکاتبات من با ابوالقاسم رضایی یکی از مسئولان مجاهدین در دیماه ۱۳۸۸ [2013 May] 
*سنگ بنای نابسامانی‌های کشور را هاشمی گذاشته- [2013 May] 
* محمد مهرآیین، مظهر جنایت و فساد [2013 May] 
*گزارش ۹۲، نامه‌ی سرگشاده به مسعود رجوی [2013 May] 
*سیدحسین موسویان و شیخ حسن روحانی دو مدعی تحصیل در بریتانیا [2013 Apr] 
*نگاهی به پرونده‌ی کهریزک و سوابق جنایتکارانه «قاضی حداد» [2013 Apr] 
*حجت‌الاسلام محسن دعاگو، امام جمعه، بازجو، شکنجه‌گر و فرمانده کمیته [2013 Mar] 
*نگاهی به زندگی جلیل بنده یکی از تیرخلاص‌زن‌های اوین [2013 Mar] 
*سفر مصطفی محمد نجار به وین شلیک به لیست جدید اتحادیه‌‌ اروپا [2013 Mar] 
*نقش مجید قدوسی یکی از عوامل کشتار ۶۷ در فوتبال  [2013 Mar] 
*سیدعباس ابطحی یکی از جنایتکاران علیه بشریت [2013 Feb] 
*دستگیری یک شهروند اسلواکی اقدامی شکست‌خورده در راه تکمیل سناریوی ترورهای هسته‌ای [2013 Feb] 
*حمله‌ی موشکی به لیبرتی آخرین اقدام تروریستی رژیم نخواهد بود [2013 Feb] 
*«هوشنگ عیسی بیگلو» و «همنشین بهار» در روایت عرفان قانعی فرد پادوی دستگاه امنیتی [2013 Jan] 
*آقای واحدی، بشارتی نه «خدا ترس است و نه با شرف» [2013 Jan] 
*طه طاهری (مسعود صدر‌الاسلام) و وزارت اطلاعات مسئول ربودن رابرت لوینسون [2013 Jan] 
*تلاش برای نجات تروریست‌های‌ سپاه قدس در تایلند [2012 Dec] 
*نشریه‌ی پیکار، قاسم عابدینی و ترور آمریکایی‌ها [2012 Dec] 
*رو در رو با فائزه هاشمی و «عبرت روزگار» [2012 Dec] 
*آیا خامنه‌ای مخالف اعدام مارکسیست‌‌ها بود؟ [2012 Dec] 
* بدون شرح!  [2012 Dec] 
*«گفتگوهای زندان» و سندروم «دایی جان ناپلئون» [2012 Dec] 
*مازیار بهاری و «اعترافات اجباری» [2012 Nov] 
*حکم تاریخی دادگاه لاهه و واکنش ناگزیر «هیأت اجرایی راه کارگر» [2012 Nov] 
*تاکسی زرد رنگ پژو ۴۰۵ و ترور پاسدار فریدون عباسی [2012 Nov] 
*آیا مجاهدین و دشمنانشان فرهنگی مشابه دارند؟ [2012 Oct] 
*چه کسانی مستشاران آمریکایی در ایران را ترور کردند؟  [2012 Oct] 
*متهم کردن بازرسان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به مشارکت در ترور‌های هسته‌ای  [2012 Oct] 
*وزیر فتحی هوادار دکتر شریعتی چرا و چگونه «رفیق» شد؟ [2012 Oct] 
*«جهانبخش سرخوش» و «شرکا» همسو و همگام با رژیم [2012 Oct] 
*من و «حق» بیژن جزنی و کشتار ۳۰ فروردین ۱۳۵۴ [2012 Oct] 
*آیا محمدی گیلانی حکم اعدام فرزندانش را داد؟ [2012 Sep] 
*نگاهی به جعلیات انتشار یافته از سوی ساموئیل کرماشانی در مورد مولود آفند و متهمان دستگیر شده در ایران  [2012 Sep] 
*ربودن مولود آفند، ارتباط آن با «ترورهای هسته‌ای»، اقلیم کردستان و موساد [2012 Sep] 
* نگاهی دوباره به سناریوی «سربازان گمنام امام زمان» و قربانیان آن [2012 Sep] 
*دلایل اتخاذ اقدامات امنیتی اجلاس «غیرمتعهدها» در تهران [2012 Aug] 
*به فریاد متهمان بیگناه ترور «متخصصان هسته‌ای» برسید [2012 Aug] 
*علیرضا آوایی، غلامرضا خلف رضایی زارع و چند جنایتکار علیه بشریت [2012 Aug] 
*«حاج رضا» و کتایون ‌آذرلی و یک پروژه‌ی امنیتی  [2012 Jul] 
*چشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید؛ پرسش‌هایی از سوی مخالفین ایران تریبونال [2012 Jul] 
*دروغپردازی «حاج‌رضا» در مورد نحوه‌ی سفر به اروپا [2012 Jul] 
*پرده‌‌ی دیگری از «داستان‌های هزار و یک شب» صاحب‌منصب قضایی رژیم  [2012 Jul] 
*«دو پیمانه آب و یک چمچه دوغ»، نگاهی به روایت‌های جعلی صاحب‌منصب قضایی رژیم [2012 Jul] 
*پاسخ به چند سؤال در ارتباط با خاطرات و مصاحبه‌ی‌ تلویزیونی ثابتی و واکنش‌های پیرامون آن [2012 Jun] 
*حاج احمد قدیریان مسئول گروه ضربت و جوخه‌های اعدام اوین  [2012 Jun] 
*«فرقان» در آیینه‌ی تاریخ [2012 Apr] 
*مایک والاس و هاشمی رفسنجانی [2012 Apr] 
*حمید رضا نقاشیان تجسم عینی حاکمیت فاسد [2012 Mar] 
*چه کسی خامنه‌ای را در تیرماه ۶۰ ترور کرد؟ [2012 Mar] 
*تروریسم افسار گسیخته‌ی رژیم و مماشات بین‌المللی [2012 Feb] 
*فراز و نشیب حزب توده در دهه‌ی ۶۰ [2012 Feb] 
*«اپوزیسیون» کی و چگونه کوک می‌شود؟ [2012 Feb] 
*سانسور بخش مهیج خبر «ان بی سی» در مورد نقش مجاهدین در ترور‌های تهران [2012 Feb] 
*پرونده‌ی لیلا فتحی نمادی از ظلم و بی‌عدالتی دستگاه قضایی ولایت فقیه  [2012 Feb] 
*چه کسانی پشت بیانیه‌‌ی «کرکس‌ها متحد می‌شوند» هستند [2012 Jan] 
*نقش رژیم در «قتل‌های زنجیره‌ای متخصصان» ایرانی  [2012 Jan] 
*نامه سرگشاده به آقای محمد نوری زاد [2011 Dec] 
*نامه‌ی تیرماه ۱۳۶۶ آیت‌الله گلزاده غفوری به ‌آیت‌الله منتظری * [2011 Dec] 
*نامه آیت‌الله گلزاده غفوری به ‌آیت‌الله منتظری: «با آب دیگری وضو بسازید» [2011 Nov] 
*پاسخ به پرسش‌هایی چند در مورد بیانیه‌های ضد جنگ و تلاش‌های اکبر گنجی [2011 Nov] 
*پاسخ به سؤالاتی چند در مورد گزارش آژانس بین‌المللی اتمی و امکان حمله نظامی غرب به ایران [2011 Nov] 
*چند پرسش و پاسخ در مورد طرح ترور سفیر عربستان در آمریکا [2011 Oct] 
*جاسوسی وابسته‌ی فرهنگی سفارت جمهوری اسلامی در لندن علیه دانشجویان ایرانی [2011 Oct] 
*«باغ‌ها آنگاه که شکفته‌ترند کوله‌ی پاییز را پربار می‌کنند» [2011 Sep] 
*«از اوج و موج نگاهت عشق پیدا بود»  [2011 Sep] 
*به یاد شهلا و فریده و همه‌ی جاودانگان  [2011 Sep] 
*به یاد مادر جهان‌آرا و جاودانه‌اش «حسن» [2011 Sep] 
*رقص ققنوس‌ها و آواز خاکستر [2011 Sep] 
*به روز کردن لیست تروریستی و واکنش‌‌های رژیم [2011 Aug] 
*محمد سلیمی یکی از جنایت‌کاران علیه بشریت و دست‌اندرکاران قتل‌عام ۶۷ [2011 Aug] 
*راه بهبود حقوق بشر در ایران از رسیدگی به قتل های ۶٧ می گذرد [2011 Aug] 
*معامله‌ بر سر آزادی دو کوهنورد آمریکایی و باقی ماندن نام مجاهدین در لیست تروریستی [2011 Aug] 
*گفتگو در مورد گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر [2011 Aug] 
*نوری‌زاده و زنده‌یاد شاپور بختیار [2011 Aug] 
*مروری بر روایت هاشمی رفسنجانی از پایان قتل‌عام ۶۷ و اطلاعات ارائه شده از سوی دادستانی [2011 Aug] 
*با آب هفت دریا نیز ننگ کشتار ۶۷ را نمی‌توان شست [2011 Jul] 
*لیست تروریستی آمریکا و رابطه آن با نجات جان ساکنان اشرف  [2011 Jul] 
*مادر هنوز غصه‌ی عطیه را دارد [2011 Jul] 
*مادر امامی و آغوش پر از عشق‌اش  [2011 Jul] 
*آیا مجید انصاری راست می‌گوید؟ [2011 Jun] 
*محمدرضا صدر عاملی و رخت‌‌ دامادی‌اش [2011 Jun] 
*نحوه برخورد دولت موسوی با کشتار ۶۷ و موارد نقض حقوق بشر در مجامع بین‌المللی  [2011 Jun] 
*تصحیح اطلاعات ارائه شده نادرست در مورد گزارشگر ویژه و ... [2011 Jun] 
*انتخاب گزارشگر ویژه مردِ مسلمانِ غیرعرب و تصحیح چند اشتباه  [2011 Jun] 
*هوشنگ اسدی بدون هیچ پروایی همچنان دروغ می‌گوید [2011 Jun] 
*از بهناز شرقی نمین تا هاله سحابی [2011 Jun] 
*با چهره‌ی مجید قدوسی یکی از مسئولان کشتار ۶۷ آشنا شویم [2011 May] 
*توضیحی در ارتباط با نقد کتاب هوشنگ اسدی [2011 Apr] 
*نقدی بر «نامه‌هایی به شکنجه‌گرم»، چرا هوشنگ اسدی دروغ می‌گوید؟ [2011 Apr] 
*کدیور و روایت کشتار ۶۷  [2011 Apr] 
*کشتار در اشرف و منادیان «اسلام رحمانی»  [2011 Apr] 
*طه طاهری (مسعود صدر الاسلام) و مفقودشدن رابرت لوینسون [2011 Mar] 
*۱۹ بهمن شکوه یک مقاومت؛ غم و اندوه غریبانه‌ی زندانیان  [2011 Feb] 
*با چهره‌ی داوود روزبهانی فرمانده حمله به پایگاه موسی خیابانی آشنا شویم [2011 Feb] 
*برای مظلومیت و تنهایی محمدعلی حاج‌آقایی  [2011 Jan] 
*با چهره‌ی مرتضی اشراقی عضو هیئت کشتار ۶۷ آشنا شویم [2011 Jan] 
*«خبر کوتاه‌ بود اعدام‌ شان‌ کردند!»* [2011 Jan] 
*مهدی نادری‌فرد یکی از عوامل اصلی کشتار ۶۷ در زندان گوهردشت [2011 Jan] 
*یادی از آیت‌الله منتظری و نکاتی چند در ارتباط با میزگرد سیاسی ۳۰ آذر ۸۸ سیمای آزادی  [2010 Dec] 
*نامه سرگشاده به خانم زهرا رهنورد  [2010 Nov] 
*تاریخ گفت‌وگوهای درونی بخش مارکسیست لنینیست مجاهدین خلق و چریک‌های فدایی خلق  [2010 Nov] 
*فردا را چگونه باید ساخت؟ [2010 Nov] 
*برای آن‌هایی که خواهان حقیقت‌اند [2010 Nov] 
*از به کارگیری شیوه‌های غیراخلاقی بپرهیزیم حتی در رابطه با دشمنانمان  [2010 Nov] 
*ايرج مصداقي و «غزل اميد»  [2010 Sep] 
*انتشار اخبار جعلی از سوی «پیک نت» در ارتباط با مهاجمان به خانه کروبی  [2010 Sep] 
*گرچه ما می‌گذریم راه می‌‌ماند ( در رثای جاوادنه‌های رضایی‌ جهرمی) [2010 Aug] 
*معرفی عاملان و آمران و افراد مطلع از اعدام‌های مرداد ۶۷ [2010 Jul] 
*قتل‌عام ۶۷ در پاسخ‌های رسمی دولت جمهوری اسلامی  [2010 Jul] 
*ايرج مصداقي: غرب عاملان کشتار را مي‌شناسد [2010 Jul] 
*نامه سرگشاده به میرحسین موسوی  [2010 Jul] 
*مادر امامی و آغوش پر از عشق‌اش  [2010 Jun] 
*«محمد نبودی ببینی»، برادرت را کشتند! [2010 Jun] 
*گفت‌وگو با ايرج مصداقی درباره قاضی مقيسه: شريرترين چهره زندان‌های جمهوری اسلامی در دهه ۶۰ [2010 May] 
*«آیا زندگی باز به آن‌ها خواهد خندید»  [2010 May] 
*حق با شادی صدر است یا داریوش برادری [2010 May] 
*برای مظلومیت و تنهایی محمدعلی حاج‌آقایی  [2010 May] 
*شورای حقوق بشر سازمان ملل و همسر سعید امامی! [2010 Apr] 
*با چهره‌ی سید حسین مرتضوی یکی از جنایتکاران علیه بشریت آشنا شویم! [2010 Apr] 
*بهار با بچه‌ها، بهار بی‌بچه‌ها (یادی از دلاوران خانواده‌‌ی مدائن) [2010 Mar] 
*گفتگوی اشتراک با ایرج مصداقی در رابطه با کمپین دو میلیون امضا بر علیه مجازات اعدام  [2010 Mar] 
*داستان دستبوسی جنتی ! [2010 Mar] 
*«شرفیابی و درخواست عفو و انابه در حضور رهبری» [2010 Mar] 
*اعدام توابان، تراژدی مضاعف [2010 Feb] 
*سوءقصد به تواب نظام یا سناریوی جدید کودتاچیان [2010 Feb] 
*احسان نراقی همچنان در خدمت قدرت [2010 Feb] 
*نامه‌های علیرضا حاج صمدی به همسرش مریم گلزاده غفوری  [2010 Feb] 
*«کاظم» تبلور خشم و عصیان نسل برآمده از انقلاب ضد‌سلطنتی [2010 Feb] 
*صدای «صادق» نسلی که در سکوت پرپر شد [2010 Feb] 
*فرمانده حمله به پایگاه موسی خیابانی چه کسی بود؟  [2010 Feb] 
*کتاب «نگاهی به سازمان بین‌المللی کار، نقض حقوق بنیادین کار در ایران» - ایرج مصداقی [2010 Feb] 
*وصیت نامه مریم گلزاده غفوری  [2010 Feb] 
*«سلامم غریبانه در هر خانه را خواهد زد» [2010 Feb] 
*عبرت‌های روزگار  [2010 Feb] 
*گل- زادگان ( محمد کاظم)  [2010 Jan] 
*گل‌- زادگان ( محمدصادق)  [2010 Jan] 
*گل ــ زاده، نخ «دانه‌های تسبیح» * (قسمت دوم) [2010 Jan] 
*مسعود علی‌محمدی آخرین قربانی دستگاه امنیتی ولایت فقیه [2010 Jan] 
*دکتر گلزاده غفوری مدافع بزرگ حقوق مردم (قسمت اول) [2010 Jan] 
*فرخ نگهدار و درد «فروپاشی» نظام [2010 Jan] 
*شب لعنتی و فانوس (به یاد فاطمه کزازی) [2009 Dec] 
*در رثای کسی که به جای حکومت بر سرهای بالای دار، بر قلب‌های مردم حکومت کرد [2009 Dec] 
*پرسش و پاسخ در مورد فعل‌انفعالات عراق و وضعیت مجاهدین و ... (بخش دوم)  [2009 Dec] 
*پرسش و پاسخ در مورد فعل‌انفعالات عراق و وضعیت مجاهدین و ... (قسمت اول) [2009 Dec] 
*آن کس که وابستگی‌های سیاسی و ایدئولوژیکش را نفی کند خود را نفی می‌کند  [2009 Nov] 
*امیر فرشاد ابراهیمی بازیچه‌ دستگاه اطلاعاتی جمهوری اسلامی [2009 Nov] 
*گزارش‌های نادرست به ما خدمت نمی‌کنند- بخش سوم  [2009 Nov] 
*نقد فرهنگ سیاسی - حذف و سانسور در خاطرات زندان!- بخش دوم  [2009 Nov] 
*نقدی بر «آفتابکاران» نوشته‌ی محمود رویایی – بخش نخست [2009 Nov] 
*به یاد آن که «عاشقانه زیست» [2009 Oct] 
*همکاری یکی از فعالان اصلی لابی رژیم در انگلستان با فرماندهان سپاه پاسداران [2009 Oct] 
*مسعود صدر‌الاسلام (طه طاهری)، همان صالح بازجوی معروف ۲۰۹ اوین نیست! [2009 Sep] 
*گفت گو با ايرج مصداقي، نويسنده چهار جلد خاطرات زندان  [2009 Sep] 
*مذهب در خدمت شکنجه و کشتار [2009 Sep] 
*احمد توکلی و قتل فجیع نرگس جباری  [2009 Sep] 
*آقای کروبی جنایات دیگر خامنه ای را هم افشا کنید  [2009 Aug] 
*کندوکاوی در وقایع پس از انتخابات 22 خرداد 1388 [2009 Aug] 
*همخوانی یک سیاست [2009 Aug] 
*سخنی در باب فرصت طلبی گردانندگان سایت «اخبار روز» [2009 Aug] 
*یگان ویژه پاسداران نیروی انتظامی و «نوپو» [2009 Aug] 
*بازوهای نظام برای سرکوب جنبش های اعتراضی [2009 Aug] 
*نامه سرگشاده به آقای مهدی کروبی  [2009 Aug] 
*فرهاد جعفری مدافع سینه چاک احمدی نژاد یا سهی سیفی وبگرد «روزآنلاین» [2009 Aug] 
*آشنایی با چند تن از عوامل کشتار و جنایت در دهه‌ی ۶۰ [2009 Aug] 
*محمدرضا شریفی نیا تواب دو آتشه اوین و حامی احمدی نژاد [2009 Aug] 
*نگاهی به سابقه‌ی چندتن از رهبران کودتای ۲۲ خرداد  [2009 Aug] 
*جعلیات جدید امیرفرشاد ابراهیمی در نامه سرگشاده به مجتبی خامنه ای  [2009 Aug] 
*پاسخ به سؤالات سایت گزارشگر در ارتباط با خیزش مردم ایران  [2009 Jul] 
*نگاهی به چهره‌ی چند جنایتکار  [2009 Jul] 
*مجید پورسیف کیست؟ [2009 Jul] 
*فاضل بازجوی بیرحم شعبه هفت اوین  [2009 Jul] 
*مجتبی حلوایی عسگر یکی از عاملان اصلی کشتار ۶۷ [2009 Jul] 
*تحلیلی بر نماز جمعه رفسنجانی  [2009 Jul] 
*فکور، بازجوی شعبه‌ی هفت اوین و تروریست بین‌المللی  [2009 Jul] 
*نقدی بر کتاب «آفتابکاران» نوشته محمود رویایی (مجموعه کامل) [2009 Jul] 
*«فرهنگ» ناهنجار یک عضو شورای هماهنگی اتحاد جمهوری‌خواهان  [2009 Jul] 
*سخنی با اعضا و هواداران اکثریت و اتحاد جمهوریخواهان [2009 Jul] 
*حجاریان و شقاوت یک نظام ضدبشری [2009 Jul] 
*متن سخنرانی ایرج مصداقی در جلسه ایران، انتخاب دمکراتیک [2009 Jul] 
*از ۳۰ خرداد ۶۰ تا ۳۰‌خرداد ۸۸ [2009 Jun] 
*آن کس که باید برود خامنه ای است  [2009 Jun] 
*کودتای جدید در رژیم کودتا [2009 Jun] 
*با وزیر کشور کابینه‌ی احتمالی کروبی آشنا شویم [2009 Jun] 
*سید ابراهیم نبوی و پرده پوشی یک دهه جنایت و سرکوب [2009 Jun] 
*کندوکاوی در ارتباط با دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری  [2009 May] 
*میرحسین موسوی و «برکات سازنده اسلام»  [2009 May] 
*اظهارات مصطفی تاج‌زاده در توجیه کشتار ۶۷ [2009 May] 
*متجاوز را «انتخاب» نمی‌کنند! [2009 May] 
*مهدی کروبی و میرحسین موسوی و کشتار ۶۷ [2009 May] 
*نگاهی به تاریخچه‌‌ی شکایت علیه نقض حقوق سندیکایی و آزادی انجمن‌ها توسط دولت‌های ایران (بخش دوم) [2009 Apr] 
*نگاهی به تاریخچه‌‌ی شکایت علیه نقض حقوق سندیکایی و آزادی انجمن‌ها توسط دولت‌های ایران (بخش اول) [2009 Apr] 
*ناصر منصوری را روی برانکارد به قتل‌گاه بردند [2009 Apr] 
*نام واقعی مجید قدوسی چیست؟  [2009 Apr] 
*سرهنگ سید لطف‌الله اتابکی کیست؟ [2009 Apr] 
*گفتگوی پژواک ایران با ایرج مصداقی در ارتباط با نقش‌گروه‌های چپ و مجاهدین در استقرار جمهوری اسلامی، حمایت از خمینی و... [2009 Mar] 
*ادعاهای نادرست راجع به عکس‌های جنایتکاران [2009 Mar] 
*ماشین جعل و دروغپردازی راه توده و پیک نت  [2009 Mar] 
*سرگذشت من و سرگذشت یک ترانه [2009 Mar] 
*به یاد آن که «بهنام» بود  [2009 Feb] 
*تجربه‌اندوزی از تاریخ [2009 Feb] 
*در خلوت پرشکوه عاشقان آزادی جاری‌ست... [2009 Feb] 
*خاوران و مادران [2009 Jan] 
*نقدی بر گزارش دیده‌بان حقوق بشر در مورد آزادی بیان و تجمع در مناطق کردنشین  [2009 Jan] 
*اقتدار مادران  [2009 Jan] 
*حسین مهرپور و تعهدات بین‌المللی جمهوری اسلامی [2009 Jan] 
*میان ماه من تا ماه گردون! [2008 Dec] 
*انتقام‌جویی نظام «عدل اسلامی» از خانواده‌ها (بخش دوم)  [2008 Dec] 
*چند نکته در ارتباط با مهر و موم کردن کانون مدافعان حقوق بشر  [2008 Dec] 
*انتقام‌جویی نظام «عدل اسلامی» از خانواده‌ها (بخش اول) [2008 Dec] 
*برخورد گزینشی با حقوق زنان [2008 Dec] 
*آرامگاه مادر ! [2008 Dec] 
*پرویز زند شیرازی نیز به ابدیت پیوست [2008 Dec] 
*مادر، «افسانه است، اما دروغ نیست» [2008 Dec] 
*دادگاه یا سرپوشی بر جنایت باندهای رژیم در شیراز  [2008 Dec] 
*رفیق‌دوست و حکم مهدورالدم [2008 Nov] 
*مأموریت «یک اسکادران هموسکسوئل منحرف آمریکایی»! [2008 Nov] 
*به پاس مقاومت و ایستادگی علی صارمی  [2008 Nov] 
*هشدارهای امنیتی سایت تابناک را جدی تلقی کنیم [2008 Nov] 
*نوری زاده و دسته گل تازه به آب داده  [2008 Nov] 
*غلامرضا جلال و روایت‌های غیرواقعی زندان [2008 Nov] 
*به یاد آن که «عاشقانه زیست» [2008 Oct] 
*انتخاب اوباما شرایط را برای رژیم سخت‌تر می‌کند [2008 Oct] 
*همنامی جنایتکاران و معضل اپوزیسیون- بخش دوم  [2008 Oct] 
*هویت اصلی داوود لشگری یکی از مسئولان کشتار ۶۷  [2008 Oct] 
*اپوزیسیون و معضل همنامی جنایتکاران  [2008 Sep] 
*آیا سانسور شاخ و دم دارد؟  [2008 Sep] 
*هیئت کشتار زندانیان سیاسی در روایت گروه‌ها و فعالان سیاسی! [2008 Aug] 
*کشتار ۶۷، سعید شاهسوندی و پروژه‌ی جعل تاریخ [2008 Aug] 
*بیستمین سالگرد کشتار ۶۷ و انتشار خاطرات جعلی  [2008 Aug] 
*گفتگو با ایرج مصداقی در مورد در مورد جناح‌های رژیم، خطر جنگ، خطرات اتمی شدن رژیم، وضعیت اپوزیسیون، جنبش‌های مردمی و .... [2008 Jul] 
*سانسور زنان در انتخابات کانون نویسندگان ایران ! [2008 Jul] 
*«غنی سازی» دروغ و «توسعه» جعل در دستگاه رژیم  [2008 Jun] 
*پاسخ به «فراخوان» فریدون گیلانی و ذکر چند خاطره [2008 Jun] 
*روایت وارونه‌ی مسعود بهنود و محسن سازگارا از ۳۰ خرداد  [2008 Jun] 
*سازگاران با جنایتکاران، ناسازگارا با قربانیان [2008 Jun] 
*پاسخ به پرسش‌هایی چند در رابطه با کتاب «برساقه تابیده کنف»  [2008 Jun] 
*دست های خونین باندهای رژیم در انفجار شیراز  [2008 May] 
*داستان زنی که «هفت شوهر» دارد و حافظه‌ی تاریخی [2008 Apr] 
*علی‌محمد بشارتی یکی از بنیانگذاران دستگاه سرکوب و جنایت رژیم  [2008 Apr] 
*امیرفرشاد ابراهیمی درس آموخته‌ی مکتب ولایت [2008 Apr] 
*سید کاظم کاظمی، از بنیانگذاران سیستم اطلاعاتی، شکنجه‌گر و جلاد اصلی فعالین چپ ایران  [2008 Mar] 
*عید ۶۲ در زندان گوهردشت [2008 Mar] 
*نوری‌زاده، بانک مرکزی جعلیات و عصاره ژورنالیسم بی‌اعتبار  [2008 Mar] 
*بخشی از نقشه‌‌های زندان‌های اوین، قزل‌حصار، گوهردشت و نیز محل‌های قتل‌عام تابستان۶۷ برگرفته شده از کتاب «نه‌زیستن، نه‌مرگ»(چاپ دوم) [2008 Feb] 
*حاج احمد قدیریان مسئول گروه ضربت و جوخه‌های اعدام اوین [2008 Feb] 
*دلایل واقعی کشتار زندانیان سیاسی در سال ۶۷ [2008 Feb] 
*بهنود پدیده‌ای که از نو باید شناخت [2008 Feb] 
*محمد مهرآیین یکی از مهم‌ترین دژخیمان اوین [2008 Feb] 
*نقش های گوناگون هوشنگ اسدی تواب فعال زندان [2008 Feb] 
*کبوتر با کبوتر، باز با باز، کند همجنس با همجنس پرواز [2008 Feb] 
*برگشتگان ازدیار مردگان [2008 Feb] 
*ILO - پیشرفت دولت جمهوری اسلامی در سال های گذشته در سازمان ‌بین‌المللی کار (بخش هشتم - پاياني)  [2008 Feb] 
*ILO - نگاهی به کنفرانس بین‌المللی کار و سیاست های به کار گرفته شده از سوی رژیم در این کنفرانس‌(بخش هفتم)  [2008 Feb] 
*ILO - تشکل‌های کارگری رژیم از نگاه سازمان بین‌المللی کار (بخش ششم)  [2008 Feb] 
*ILO - خانه کارگر جمهوری اسلامی (بخش پنجم)  [2008 Feb] 
*ILO - تشکل‌های کارگری در جمهوری اسلامی و مغایرت آن ها با کنوانسیون‌های بین‌‌المللی (بخش چهارم [2008 Feb] 
*ILO - گزارش کمیته متخصصین در ارتباط با اجرای کنوانسیون ها و توصیه نامه ها به نود و سومین کنفرانس بین‌المللی کار و کمبودهای آن (بخش سوم)  [2008 Feb] 
*ILO - کنوانسیون های بین‌المللی که مورد تصویب دولت‌های ایران قرار گرفته‌‌‌اند (بخش دوم)  [2008 Feb] 
*ILO - کنوانسیون‌های بین‌المللی، ترفند‌های رژیم (بخش اول)  [2008 Feb] 
*برای مادرهایمان، «دل‌پاکان» و «دل‌سوختگان» روزگار [2008 Jan] 
*کشتار ۶۷ در شعر زندان  [2008 Jan] 
*نگاهی گذرا به نمایشنامه‌های زندان [2008 Jan] 
*اعلامیه جهانی حقوق‌بشر دستاورد بزرگ بشریت [2008 Jan] 
*یقه واقعیت را نمی‌توان گرفت؛ (در مورد کتاب نه زیستن نه مرگ) [2007 Dec] 
*آقای زرافشان به کجا می‌روید؟ [2007 Dec] 
*احکام خمینی و خامنه‌ای به حسینعلی نیری رئیس هیئت قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۶۷  [2007 Dec] 
*نظرات «استاد» عبدالله شهبازی و چگونگی برخورد بقایای حزب توده با او [2007 Dec] 
*روزشمارقتل‌عام ۱۳۶۷ [2007 Oct] 
*مسئولان قتل‌عام زندانیان سیاسی [2007 Aug] 
*بخشی از نقشه‌‌های زندان‌های اوین، قزل‌حصار، گوهردشت و نیز محل‌های قتل‌عام تابستان۶۷ برگرفته شده از کتاب «نه‌زیستن، نه‌مرگ»(چاپ دوم) [2007 Jan]