نگذارید دست‌های خونین خمینی را پاک کنند
ایرج مصداقی

مقدمه:
 
همانطور که پیشتر بارها تأکید کرده‌ام سایت‌های «جماران»، «کلمه» و «جرس» در راستای منافع‌‌‌شان برای مطرح کردن جنایتکاران دهه‌ی ۶۰ از هیچ دروغ‌پردازی و تحریف تاریخی فروگذار نمی‌کنند. این واقعیت وقتی به خمینی این جلاد بزرگ قرن می‌رسد ابعادی باورنکردنی به خود می‌گیرد.
 
در هفته‌ی گذشته سایت‌ »جماران» که توسط «مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی» و «بیت امام» اداره می‌شود (۱) به گفتگو با سیدمحمد موسوی بجنوردی (۲) یکی از اعضای ذی‌نفوذ شورای عالی قضایی در دهه‌ی سیاه ۶۰ و دوران کشتار ۶۷ پرداخت تا دستان خونین خمینی را پاک جلوه داده و مسئولیت یک دهه کشتار و جنایت را به دوش لاجوردی و آیت‌الله منتظری بیاندازد که تلاش بسیاری برای بهبود وضعیت زندان‌ها به خرج داد و عاقبت به خاطر دفاع از خون بیگناهان در کشتار ۶۷ و حقوق زندانیان سیاسی در توطئه‌ی مشترک احمد خمینی، «بیت‌ امام»، «مجمع روحانیون مبارز»، وزارت اطلاعات و ... از قائم‌مقامی برکنار شد و دوران سختی را پشت سرگذاشت.
 
مسئولیت بازپخش این مصاحبه‌‌ی شریرانه‌ در خارج از کشور به عهده‌ی سایت «کلمه» گذاشته شد که مدافع «دوران طلایی امام»‌ است و سایت «جرس» که خود را حامی آیت‌الله منتظری جلوه می‌دهد در این رابطه سکوت کرد چرا که برهم‌زدن دیگی که موسوی بجنوردی و «سایت جماران» بارگذاشته‌اند به صلاح آن‌ها و «امام»‌شان نیست.
از طرف دیگر سایت «پیک‌نت» متعلق به «توده‌ای»‌ها که همچنان در «خط امام» و حسرت «دوران طلایی امام» سیر می‌کنند نیز وظیفه‌ی تفسیر این جعلیات را به عهده گرفت و نوشت:
 
«گفته‌های موسوی بجنوردی در این مصاحبه جنبه‌های بسیار مهم تاریخی دارد و نفی کننده بسیاری از ادعاها درباره قتل و زندان و اعدام در زمان آیت الله خمینی از یکسو و جنایاتی است که جناح راست جمهوری اسلامی توسط اسدالله لاجوردی مرتکب شد. از جمله قتل عام زندانیان سیاسی.»
 
 
سایت «پیک نت» سخنگوی بخشی از «توده‌‌ای»‌ها که هیچ حرمتی برای تاریخ و واقعیت قائل نیست در توطئه‌ی دیگری علیه آیت‌الله منتظری به انتشار ادعاهای خلاف واقع سیدحسین موسوی تبریزی در گفتگو با مجله‌ی «یادآور» همت گماشت که با واکنش احمد منتظری روبرو شد و پرده‌ از خلاف‌گویی‌ آن‌ها برداشت.
 
 
«سایت جماران» مدعی شده است که گفتگویی «صریح و چالشی با آیت‌الله سیدمحمد موسوی بجنوردی» داشته که «یکی از بزرگ مردان قضایی ایران در دوران امام خمینی» است.
سیدمحمد موسوی بجنوردی پدر زن سیدحسن خمینی و از بنیانگذاران «مجمع روحانیون مبارز» و از نزدیکان «بیت‌امام» و «یادگار امام» است که توسط «بیت ‌خامنه‌ای» به «ملکوت اعلی» فرستاده شد. او به مدت یک دهه در رأس دادگاه عالی قم، حکم اعدام هزاران نفر را تأیید کرد و امروز افتخار او و همراهانش در این است که که وی و «دادگاه عالی قم» که به ابتکار آیت‌الله منتظری تأسیس شد مانع اجرای احکام اعدام بیشتری شده است.
در این گفتگوی سفارشی و طراحی‌شده، گردانندگان «سایت جماران» زمینه‌‌ی لازم را برای سید‌محمد موسوی بجنوردی فراهم می‌کنند تا او به نیابت از «بیت‌‌امام» حملات تنظیم‌شده‌ای را علیه آیت‌الله منتظری سازمان دهد و ضمن مبرا جلوه دادن خمینی این مظهر خشونت از جنایات صورت گرفته در دهه‌ی اول انقلاب، آیت‌الله منتظری را مسئول این همه بی‌قانونی و جنایت و قساوت و شرارت نشان دهد. حال آن‌که همه‌ی ما شاهد بودیم آیت‌الله منتظری به یک اشاره‌ی خمینی از جانشینی کنار گذاشته شد و به دستور میرحسین موسوی عکس‌هایش از ادارات دولتی پایین کشیده شد و به فرمان عبدالله ‌نوری دیوار خانه‌اش خراب شد. او دارای موقعیتی نبود که بتواند برخلاف میل و اراده‌ی خمینی کاری کند.
 
من می‌توانم از جنبه‌ی شخصی ظلمی که به من شده، بگذرم؛ از بازجو و شکنجه‌گر و پاسداری که از هیچ آزاری در حقم فروگذار نکرده بگذرم اما از چنین جانیانی که تاریخ میهن‌مان را واژگونه جلوه داده و جنایت‌کار بزرگ قرن را مصلحی دلسوز مردم معرفی می‌کنند نمی‌توانم بگذرم و نمی‌گذرم.
به همین دلیل به سهم خودم تلاش می‌کنم صدای نسل پرپر شده در «انقلاب اسلامی» را فریاد کنم و اجازه ندهم صدایی که در راهروهای مرگ خاموش شد به فراموشی سپرده شود.
افزون بر این نمی‌توانم بر ظلمی که پس از مرگ هم بر آیت‌الله منتظری می‌شود چشم‌ ببندم. اویی که به گردن من و ما حق داشت، و مرگش مرا عمیقاً متأسف کرد. اگر همه‌ی شاگردان او و همه‌ی کسانی که به گردنشان حق داشت سکوت کنند هم بر من روا نیست که خاموشی گزینم.
 
دفاع من از حق آیت‌الله منتظری مطلقاً چشم‌بستن بر مسئولیت او در جنایات صورت گرفته در کشور از بهمن ۵۷ تا سال ۱۳۶۳ نیست.
به خوبی واقف هستم که بسیاری از حکام شرع با حکم و تأیید آیت‌الله منتظری به سبعانه‌ترین جنایات دست می‌زدند. نمایندگان مستقیم او همچون محمدی‌گیلانی یکی از بزرگترین جنایتکاران علیه بشریت در تاریخ معاصر بوده‌اند. به گوش خودم در سال ۱۳۶۱ شنیدم که لاجوردی می‌گفت به لحاظ شرعی هرکجا امام «احتیاط» کرده‌اند ما به آیت‌الله منتظری رجوع می‌کنیم. می‌دانم در سال ۶۰ و ۶۱ لاجوردی، بازجویان و شکنجه‌گران را برای روحیه گرفتن نزد آیت‌الله منتظری می‌فرستاد.
می‌دانم آیت‌الله منتظری نقش مستقیم در تحمیل ولایت فقیه و بسیاری از اصول ضد‌مردمی قانون اساسی داشت و برخلاف وکالتی که مردم به او و دیگر نمایندگان داده بودند که پیش‌نویس قانون اساسی را بررسی کنند مسئولیت تدوین یک قانون جدید را به عهده گرفت و در حق موکلین‌اش جفا کرد.  
به نظر من رساله‌ی عملیه‌ و فقهی که او معرفی می‌کند در تضاد با حقوق بشر و زندگی  مدرن است. با این حال فراموش نمی‌کنم او هرجا که به اشتباهش پی‌برد بدون مسامحه بازگشت و به انتقاد از خود دست زد و حتی خمینی را به «توبه» فراخواند. او در حالی که خود را در یک قدمی تصدی پست ولایت فقیه می‌دید سکوت را جایز نشمرد و در برابر امام و مقتدایش ایستاد تا از حق دشمنانش دفاع کند. خصوصیات بی‌بدیل او در میان دولتمردان کشورمان در اعصار گوناگون کمتر دیده شده است. او به همان سادگی بود که می‌نمود. صداقت و یکرنگی و صمیمیت او بی‌بدیل بود. قدرت او را نفریفت و شخصیت او را تغییر نداد. هیچ‌کس از بیان حقیقت در برابر او ترسی به دل راه نمی‌داد. در مقابل ظلم و تعدی به مردم مماشات نکرد. با شهامت در مقابل خمینی ایستاد و گفت : «شنیده شد فرموده‌اید: "فلانی [یعنی منتظری] مرا [یعنی خمینی] شاه و اطلاعات مرا ساواک شاه فرض می‌کند" البته حضرتعالی را شاه فرض نمی‌کنم ولی جنایات اطلاعات شما و زندان‌های شما روی شاه و ساواک شاه را سفید کرده است، من این جمله را با اطلاع عمیق می‌گویم.
 
رابطه‌ی من با آیت‌الله منتظری به مهرماه ۱۳۶۳ باز می‌گردد. در دورانی که او را دشمن می‌پنداشتم و به سهم خود می‌کوشیدم او را که به نظرم فرد صادقی می‌رسید از آن‌چه در زندان‌ها می‌گذشت آگاه کرده و از خمینی جدا کنم. چرا که چنین روندی را به نفع جنبش و مقاومت برعلیه استبداد می‌دانستم.
زنده‌یاد حجت‌الاسلام انصاری نجف‌آبادی (ناصری داماد) نماینده‌ی آیت‌الله منتظری در زندان‌ها در بازدید از بهداری زندان قزلحصار گفتگوی کوتاهی با من داشت و سپس در دیداری چند ساعته و در حالی که به شدت تحت‌تأثیر قرار گرفته بود از من خواست گزارشی از آن‌چه بر سر خودم آمده و یا در زندان شاهدش بودم برای تحویل به ‌آیت‌الله منتظری بنویسم. پس از چند روز کلنجار رفتن با خودم، عاقبت راضی شدم در یک دفترچه‌ی ۴۰ برگی و بدون پرداختن به حواشی، شرح ۳ سال جنایتی را که در زندان‌های اوین، گوهردشت و قزلحصار شاهدش بودم خطاب به آیت‌الله منتظری بنویسم و جز حقیقت کلمه‌ای دروغ بر قلمم جاری نشد و یا حتی بزرگنمایی نکردم چرا که حدس می‌زدم چه بسا مجبور شوم از محتوای نوشته‌ام دفاع کنم.
هرچند سایت‌های وابسته به رژیم مرا «نمونه مستند از تأثیرگذاری هدفمند منافقین بر ذهن آقای منتظری» معرفی کرده‌اند و در نمایشگاه‌هایی که ترتیب می‌دهند نیز با گذاشتن تصویرم در غرفه‌ها، این خط را دنبال می‌کنند اما واقعیت این گونه نبود، نمایندگان مورد اعتماد آیت‌الله منتظری همه چیز را به چشم خود دیده بودند و نوشته‌ی من تأییدی بود بر دیده‌‌های آنان.
 
 
 
گفتگوی سایت جماران با سیدمحمد موسوی بجنوری عضو شورای عالی قضایی دهه‌ی ۶۰
 
مسئولان سایت جماران بخشی را به «صحیفه‌خوانی» اختصاص داده و در توضیح آن می‌نویسند:
«نشست‌های صحیفه خوانی در پایگاه اطلاع رسانی جماران به مسئولین و شخصیت های فرهنگی ـ سیاسی اختصاص دارد که نام آنها در صحیفه امام آمده است و نقطه آغاز هر نشست، بررسی متنی از صحیفه است که نام فرد در آن ذکر شده است، گرچه دیگر خاطرات این شخصیت‌ها از امام خمینی نیز در این نشست‌ها مورد بررسی قرار می‌گیرد.»
 
آن‌ها سپس به متن حکم خمینی خطاب به «هیئت عفو» اشاره کرده و زمینه را برای شروع پروژه‌ی تحریف تاریخ آماده می‌کنند.
 
«بسمه تعالى‏
با تشکر از زحمات ارزشمند حضرات حجج اسلام آقایان: محمد محمدى گیلانى، محمد موسوى بجنوردى، سید محمد ابطحى و مهدى قاضى به اطلاع می‌‌رسانم که هیأت عفو کمافى‌السابق داراى همان اختیارات می‌‌باشد. تنها فرق این است که از این پس [درخواست‌ها] از طریق ریاست محترم دیوان عالى کشور به این جانب می‌‌رسد.
خداوند انشاء الله توفیق بیشتر عنایت فرماید تا خدمات بیشترى بنمایید.
و السلام علیکم و رحمة الله.
۱۵/ ۲/ ۶۸ روح اللَّه الموسوی الخمینى‏»
 
این حکم پس از برکناری آیت‌الله منتظری از قائم‌مقامی رهبری توسط خمینی و سلب اختیارات ایشان در ارتباط با «هیئت عفو» و در حالی که هزاران زندانی سیاسی با فتوای جنایتکارانه‌ی وی از دم تیغ‌گذرانده شده‌اند صادر شده است. 
 
موسوی بجنوردی در پاسخ می‌گوید:
 
«هیئت عفو یک بار ۴۰۰ نفر را آزاد کرد. یکی از مسئولان به امام گفته بود، هیأت عفو، زندانیان را آزاد می‌کند و زندانیان هم به مسعود رجوی ملحق می‌شوند. این شد که ما، درخواست ملاقات با امام با حضور خود آن شخص را دادیم. خدمت امام عرض کردیم، به ایشان بفرمایید چهار نفر از این ۴۰۰ نفر را اسم بیاورد که به آقای رجوی ملحق شده‌اند. آن شخص گفت، یک نفر به خارج از کشور رفته است. امام گفتند، اگر چهار نفر هم به آقای رجوی ملحق شده باشند ما نباید به خاطر آن چهار نفر، ۴۰۰ نفر را در زندان نگه داریم، امام در ادامه به پشت گردن شان زدند و گفتند، بروید آزاد کنید، به گردن من.»
 
موسوی بجنوردی و سایت جماران هیچ ‌اشاره‌ای به چگونگی تشکیل هیأت عفو که به ابتکار و اصرار آیت‌الله منتظری تشکیل شد نمی‌کنند. آیت‌الله منتظری در این رابطه می‌گوید:

« مشكلات زندانها هم یكی از مشكلات ما در اوایل انقلاب بود و سرو صداهایی را ایجاد كرده بود، مرحوم امام چند نفر را فرستاده بودند كه بروند راجع به امور زندانیان تحقیقاتی را انجام بدهند از جمله آنها آیت‌الله سید جعفر كریمی بود، یك روز ایشان آمد به من گفت: «ما رفته‌ایم در زندان حصارك (یا قزل حصار) نزدیك مردآباد در آنجا دیدیم جلوی یك اطاق یك گلیم و پتوی سیاه زده‌اند و داخل آن به قدری تاریك است كه روز و شب تشخیص داده نمی‌شود و حدود ده نفر را در آن زندانی كرده‌اند»، بعد گفت: «رفتیم به یك دختر برخورد كردیم كه نجاست خودش را می‎خورد، از بس اذیتش كرده بودند دیوانه شده بود و باز او را در زندان نگه داشته بودند!». من از این قضایا خیلی متاثر شدم، رفتم خدمت امام به ایشان عرض كردم: «آقا امروز آمده‌ام برخلاف روزهای دیگر حضرتعالی را ناراحت كنم و مطالب ناراحت كننده‌ای را بگویم! در زندان‌های ما دختر دیوانه را به عنوان زندانی سیاسی نگه داشته‌اند؛ یك فكری برای این مسائل بكنید آخر این چه جور زندان‌هایی است در جمهوری اسلامی!»
 
 http://www.rahesabz.net/story/34119
 
این روایت مربوط به سال ۶۳ است و فرد مورد اشاره‌ی آیت‌الله منتظری، فرزانه‌ عمویی است که تا سال ۶۹ با وضعیت رقت‌باری همچنان در زندان بود و زندانبانان از او برای آزار و اذیت دیگر زندانیان استفاده می‌کردند.
 
خمینی در وصیت‌نامه‌ خود به صراحت می‌گوید:‌
 
«اکنون که من حاضرم بعضی نسبت‌های بی‌واقعیت به من داده می‌شود و ممکن است پس از من در حجم آن افزود شود، لذا عرض می‌کنم آنچه به من نسبت داده شده یا می‌شود مورد تصدیق نیست مگر آنکه صدای من یا دستخط من و امضای من باشد آن هم با تصدیق کارشناسانی که خط‌شناس باشند.»
 
برخلاف ادعای موسوی بجنوردی، خمینی مسئولیت کشتار بیرحمانه‌ی ۶۷ را به گردن گرفته و سند آن هم موجود است و تأکید کرده است که جانیان بدون رحم و مروت و تا آن‌جا که می‌توانند زندانیان را از دم تیغ بگذرانند.
 
«..رحم بر محاربین ساده‌اندیشی است. قاطعیت اسلام در برابر دشمنان خدا از اصول تردید‌ناپدیر نظام اسلامی است. امیدوارم با خشم و کینه انقلابی خود نسبت به دشمنان اسلام، رضایت خداوند متعال را جلب نمایید. آقایانی که تشخیص موضوع به عهده آنان است، وسوسه و شک و تردید نکنند و سعی کنند "اشدا علی‌الکفار" باشند. تردید در مسائل اسلام انقلابی، نادیده گرفتن خون پاک و مطهر شهدا می‌باشد.» (خاطرات آیت‌الله منتظری- ص ۵۲۰)
 
خمینی همان موقع در ذیل نامه‌ی دیگری در پاسخ به پرسش‌های موسوی اردیبلی در رابطه با چگونگی اجرای فرمان او برای قتل‌عام زندانیان سیاسی، می‌نویسد:
 
«... هرکس در هر مرحله اگر بر سر نفاق باشد حمکش اعدام است، سریعاً‌ دشمنان اسلام را نابود کنید، در مورد رسیدگی به وضع پرونده‌‌ها در هر صورت که حکم سریعتر انجام گردد همان مورد نظر است.»
 
او به این ترتیب فرمان قتل کسانی را که زیربازجویی بوده و هنوز به دادگاه نرفته بودند و کسانی را که سال‌ها از پایان محکومیت‌شان می‌گذشت صادر کرد.
 
و در پاسخ به نگرانی آیت‌الله منتظری در مورد کشتار بیرحمانه‌ی زندانیان تأکید کرد:‌
 
«مسئولیت شرعی حکم مورد بحث با من است. جنابعالی نگران نباشید. خداوند شر منافقین را از سر همه کوتاه کند.» (خاطرات آیت‌الله منتظری- ص ۵۲۱)
 
برخلاف آن‌چه بجنوردی می‌گوید اسناد نشان می‌دهند که خمینی مسئولیت خون‌های به ناحق‌ ریخته و قتل‌عام بیرحمانه‌ی زندانیان سیاسی را به گردن گرفته و نه «عفو»‌ آنان را.
 
خمینی پس از مشاهده‌ی بیرحمی و قساوت حسینعلی نیری و ابراهیم رئیسی در جریان کشتار ۶۷ این دو را ارتقای مقام داد و رسیدگی به پرونده‌های قضایی در شهرهای مختلف را به آن‌ها سپرد که موجب دلخوری شورای عالی قضایی هم شد.
 
http://www.irajmesdaghi.com/maghaleh-126.html
 
اما در مورد سند ارائه شده از سوی سایت جماران بایستی توضیح دهم پس از کشتار ۶۷ کلیه‌ی «عفو»‌هایی که در دوران آیت‌الله منتظری داده شده بود ملغی و حکم قبلی زندانیان به آن‌ها ابلاغ شد. در بند ما ده‌ها نفر به چنین وضعیتی دچار شدند. مسئولان دادیاری هم از آن به عنوان «عفو منتظری» یاد می‌کردند که ملغی شده است. این تصمیم حتی بیماران روانی که وضعیت بغرنجی داشتند را نیز شامل می‌شد.
در جریان کشتار ۶۷ در زندان گوهردشت تعدادی از کسانی که در اسفند ۶۶ مشمول «عفو» شده و حتی برای آزادی از زندان سند و وثیقه قرار داده و مصاحبه هم کرده بودند اعدام شدند.
 
خیلی‌ها که شرایط دهه‌ی ۶۰ را نمی‌دانند تصور می‌کنند احتمالاً عده‌ای مرتکب جرائم سنگین شده و سپس جمهوری اسلامی با تشکیل «هیئت عفو» و ... با سعه‌ی صدر نسبت به آن‌ها برخورد کرده است. در حالی که درست برعکس پس از سی خرداد ۱۳۶۰ده‌ها هزار نفر به خاطر فعالیت‌های سیاسی در دوران پس از انقلاب در شهرها و روستاهای مختلف دستگیر و در دادگاه‌های چند دقیقه‌ای به حبس‌های طویل‌المدت محکوم شدند. شقی‌ترین مسئولان قضایی نظام از جمله شیخ محمد مقیسه (ناصریان) به صراحت از احکام مزبور به عنوان «احکام کیلویی» نام می‌برد.
 
از سال ۶۳ به بعد و پس از سرکوب کامل نیروهای سیاسی و عقب‌نشینی آخرین بقایای گروه‌های سیاسی از کردستان ایران، رژیم برای گشایش در جنگ و مشکلات اقتصادی که گریبانگرش بود نگاه به غرب را در پیش گرفت و به این منظور شروع به «عفو» و تقلیل حکم تعداد زیادی از زندانیان که از سال‌ها قبل در زندان‌ها تلنبار شده بودند کرد، چرا که دیگر نگهداری آن‌ها در زندان را به نفع خود نمی‌دید.    
خمینی پس از پیروزی انقلاب در حالی که هیچ خطری نظام را تهدید نمی‌کرد به خاطر کینه‌ورزی‌هایی که داشت حاضر نشد توصیه‌ی آیت‌الله طالقانی، مهندس بازرگان و برخی دیگر از افراد مبنی بر اعلام عفو عمومی را بپذیرد. در حالی که در گفتگوی دیگری عبدالواحد موسوی لاری یکی از اعضای «دفتر امام» و «مجمع روحانیون مبارز» در گفتگوی با «سایت جماران» به دروغ مدعی شده بود که خمینی پس از پیروزی انقلاب فرمان «عفو عمومی» داد.
 
http://www.entekhab.ir/fa/news/85163
 
دیدگاه و ایدئولوژی‌ای که خمینی مبشرش بود با «عفو» و گذشت بیگانه بود. به همین خاطر بود که قطب‌زاده را که در اثر توطئه‌ی مشترک حزب توده، احمد خمینی و محمدی‌ری‌شهری به دام افتاده بود «عفو» نکرد. و یا سیدمهدی هاشمی و فتح‌‌الله امیدنجف‌آبادی (۳) را به خاطر نزدیکی به آیت‌الله منتظری و افشای سفر مک‌فارلین به کشور به جوخه‌ی اعدام سپرد و تلاش آیت‌الله منتظری برای عفو این دو فایده نداشت. 
 
خمینی حتی در ارتباط با روحانیون منتقد هم بیرحمی را از حد گذراند. به گونه‌ای که رفتار او جانشین‌اش خامنه‌ای با مراجع تقلید شیعه در تاریخ ایران سابقه نداشته است. (۴)
خمینی در دیدار با اعضای مجلس خبرگان، ائمه جمعه سراسر كشور و میهمانان خارجی شركت كننده در سومین كنفرانس اندیشه اسلامی و گرامی‌داشت «دهه فجر»، در پاسخ به کسانی که با اشاره به قرآن او را به «عفو» و «رحمت»‌ می‌خواندند می‌گوید:
 
«نروید سراغ احكام فقط نماز و روزه، آن‌ها را هم باید بگویید، اما احكام اسلام كه منحصر در این نیست ... شما آیات قتال را چرا نمی‌خوانید؟ هی آیات رحمت را می‌خوانید! آن قتال هم رحمت است برای این كه می‌خواهد آدم درست كند.» (صحیفه‌ جلد نوزدهم، ص ۱۳۸ اینترنتی)
رحمتی که او می‌گوید نیز با خون و خونریزی همراه است:
او در سخنرانی مورخ ۲۰ آذر ۱۳۶۳ خود به مناسبت میلاد پیامبر اسلام و ولادت امام جعفر صادق در حضور سران قوای سه گانه و مسئولان کشوری و لشگری جمهوری اسلامی، می‌گوید:‌
... از باطن خود - ذات انسان- آتش طلوع می‌كند. اساس جهنم، انسان است، و هر عملی كه از انسان صادر می‌شود بر شدت و مدت عمل، بر شدت و مدت عذاب می‌افزاید. اگر یك كافری را سر خود بگذارند تا آخر عمر فساد بكند، آن شدت [و] آن عذابی كه برای او پیدا می‌كند، بسیار بالاتر است از آن كسی كه جلویش را بگیرند و همین حال بكشندش. اگر یك نفر فاسد‌ [را] كه مشغول فساد است بگیرند و بكشند، به صلاح خودش است‌، برای این كه این اگر زنده بماند فساد زیادتر می‌كند و فساد كه زیادتر كرد، عمل چون ریشه عذاب است‌، عذابش در آن جا زیادتر می‌شود. این یك جراحی است برای اصلاح . حتا اصلاح آن كسی كه كشته می‌شود، یك كسی كه دارد یك زهر كشنده را به خیال این كه یك شربت است‌، می‌خواهد بخورد. اگر چنانچه جلویش را شما بگیرید و با فشار و زور و كتك از دستش بگیرید، یك رحمتی بر او كردید ولو او خیال می‌كند كه طعمه او را از دستش گرفتید و یك زحمتی برایش ایجادكردید؛ لكن خیر، این جور نیست. اگر امروز، این سران استكباری بمیرند، برای خودشان بهتر است از این كه ده سال دیگر بمیرند. اگر امروز، یك كسی كه فساد در ارض می‌كند كشته بشود، برای خودش رحمتی است، به خیال این كه به صورت یك تأدیب، نه این است كه این یك چیزی باشد كه برخلاف رحمت باشد.»
 
او در ادامه همین سخنرانی می‌گوید:
«این كه می‌فرماید كه: «وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى لَا تَكُونَ فِتْنَةٌ» [بکشید آن‌ها را تا رفع فتنه در جهان] بزرگترین رحمت است بر بشر. آن‌هایی كه خیال می‌كنند كه این آسایش دنیایی، رحمت است و بودن در دنیا و خوردن و خوابیدن حیوانی رحمت است‌، آن‌ها می‌گویند كه اسلام چون رحمت است‌، نباید حدود داشته باشد، نباید قصاص داشته باشد، نباید آدمكشی بكند. آن‌هایی كه ریشه عذاب را می‌دانند، آن‌هایی كه معرفت دارند كه مسائل عذاب آخرت وضعش چی است‌، آن‌ها می‌دانند كه حتا برای این آدمی كه دستش را می‌برند برای این كاری كه كرده است‌، این یك رحمتی است‌. رحمتش در آن طرف [روز رستاخیر] ظاهر می‌شود. برای آن كسی كه فساد كن است‌، اگر او را از بین ببرند یك رحمتی است بر او.» ( صحیفه‌ جلد نوزدهم، صص ۱۱۲، ۱۱۳ اینترنتی)
 
دور خیز «سایت جماران» و موسوی بجنوردی برای انداختن مسئولیت یک دهه‌ جنایت به دوش آیت‌الله منتظری به صورت زیر کلید می‌خورد. پرسشگر ضمن اشاره به سؤال موسوی اردیبلی و پاسخ خمینی می‌‌پرسد:‌
 
«در جلد ۲۰ صحیفه امام ، صفحه ۳۹۷ آیت الله موسوی اردبیلی در سال ۶۶ استفتایی از امام خمینی می‌کنند؛ مبنتی بر این که با توجه به این که نظر فقهی امام خمینی اعدام شخص مفسد نیست؛ شورای عالی قضایی اجازه عمل بر اساس نظر آیت الله منتظری را داشته باشد که اعدام مفسدفی‌الارض را جایز می‌دانند.
 
متن استفتا به این شرح است:
[بسمه تعالى. حضرت آیت الله العظمى امام خمینى- دام عزه‏
اعدام شخص مفسد که در نظر مبارک مورد احتیاط است به نظر آیت اللَّه منتظرى جایز است و این مسأله در محاکم قضایى مورد احتیاج است. اگر اجازه می‏‌فرمایید در مراجع قضایى طبق نظر ایشان عمل شود. ادام اللَّه عمرکم الشریف.
۹/ ۷/ ۶۶- عبدالکریم موسوى‏].
 
در ادامه پاسخ امام خمینی نیز به شرح زیر آمده است:
بسمه تعالى
‏مجازید بر طبق نظر شریف ایشان عمل نمایید.
۹/ ۷/ ۶۶ روح اللَّه الموسوی الخمینى‏
 
در آن دوران شما رئیس دادگاه عالی و عضو شورای عالی قضایی بودید؛ از این منظر بر احکام اعدام در زمان حیات امام خمینی نظارت داشتید؛ در دادگاه عالی، بر اساس کدام رأی فقهی عمل می کردید؟ آقای منتظری یا امام خمینی؟»
 
و موسوی بجنوردی در پاسخ می‌گوید:
 
«اصلاً امام حکم اعدام برای مفسدفی‌الارض را قبول نداشت. نظر ایشان در این باره این بود که عنوان مفسدفی‌الارض به خودی خود، عنوان مجرمانه‌ای که مستحق اعدام باشد نیست. در کتاب «تحریر الوسیله»، ایشان می‌نویسند که: «المحارب: هو کلّ من جرّد سلاحه او جهّزه لاخافة الناّس و ارادة الافساد فی‌الارض؛ فی برٍّ کان او فی بحر، فی مصر او غیره، لیلاً او نهاراً»؛ (تحریر الوسیله «دو جلد در یک جلد»، ص۸۸۹، مسأله ۱) در این جمله «و» عطف آمده، یعنی در این جا موضوع مرکب از حمل اسلحه، شرارت و فساد است و نفس افساد فی الارض، موضوع نیست. من شخصا از ایشان برای دادگاه عالی قضات استفتاء کردم که آیا قاچاقچیان مواد مخدر مستحق اعدام هستند یا خیر؟ که ایشان فرمودند: «چنان چه حمل اسلحه، شرارت و فساد کنند.» یعنی ایشان، نفس مفسد را به تنهایی به عنوان یک جرم مستقل [با مجازات اعدام] قبول نداشتند.»
 
هیچ دین و آیینی این گونه که مراجع شیعه و به ویژه خمینی از خود در برابر جنایت و قتل و غارت سلب مسئولیت می‌کنند حکم نمی‌کند. خمینی ولی فقیه و حاکم اسلامی است، آنوقت فتوا می‌دهد که بر اساس نظر شاگردش می‌توانند جان هزاران نفر را بگیرند.
 
تاریخ پرسش و موافقت خمینی با آن ۹ مهرماه ۱۳۶۶ است. از ۲۲ بهمن ۵۷ تا تاریخ فوق نزدیک به ۹ سال جنایات صورت گرفته بر اساس کدام قانون و دستور‌العمل بوده است؟ آیا خمینی کر و کور بود و نمی‌دید چه اتفاقی در کشور می‌افتد؟ آیا احکام صادره از سوی خلخالی در ستاد مبارزه با مواد مخدر را ندیده بود؟
 
 
«پری‌بلنده»، «اشرف چهارچشم» و «ثریا ترکه» از گردانندگان «شهرنو» آیا سلاح دست گرفته بودند؟ آیا کسانی که به جرم وارد کردن مجله سکسی و ... اشاعه‌ی فساد به حکم دادگاه‌‌های انقلاب اعدام شدند حمل اسلحه داشتند؟ چگونه است من یک جوان ۱۹ ساله که دستم به هیچ‌جا بند نبود از این امور خبر داشتم اما «امام امت» با آن همه ید و بیضا بی‌خبر بود؟
موسوی بجنوردی و دیگر اعضای شورای عالی قضایی و دادگاه عالی قم که نظر «امام» را می‌دانستند چرا اجازه‌ی جنایت می‌دادند؟
عوامفریبی موسوی بجنوردی و همه‌ی کسانی که با «سیره امام خمینی» و خصوصیات او آشنایی دارند این‌جاست که به نوشته‌ یا نظر خمینی در تحریر‌الوسیله و قبل از رسیدن او به حاکمیت اشاره می‌کنند. در حالی او به عنوان یک بازیگر حرفه‌ای دنیای سیاست حتی تا آخرین روزهای به قدرت رسیدن از بیان اهداف‌اش سرباز می‌زد.
 
« آقای منتظری در پاسخ به سئوال آقای حسن رضائی در باره نحوه توجیه فقهی اعدام هایی که حتی در قلمرو فقه سنتی هم نمی‌گنجند و به ویژه بحث توسعه قلمرو افسادفی‌الارض و کاربرد آن در باره مخالفان سیاسی مسلمان، ما را از «فریب فقهی» بس حیرت انگیزی آگاه می‌کند: آقای منتظری در پاسخ خود توضیح می‌دهد که، در آن سالها، او بدون توجه به اینکه دادگاه‌های انقلاب چه نقشه‌ای در سر دارند نظر فقهی‌اش این بوده است که عنوان افساد در آیه محاربه (مائده آیه 33) عنوان مستقلی است. معنای این نظر فقهی این است که علاوه بر جرم سنتی محاربه، عنوان جزایی دیگری هم به نام مفسدفی‌الارض وجود دارد که بنابراین می‌توان برایش مجازات محارب را تعیین کرد. وی در این پاسخ تصریح می‌کند که او  نظرش را اصلاح کرد و قول خود را پس گرفت، اما آقای خمینی در همان حال که خود حاضر نبود در پاسخ به رئیس قوه قضاییه وقت چنین فتوایی را بدهد،  در جواب رئیس قوه نوشت: "مجازید به نظر آقای منتظری عمل کنید". و پس از صدور این جواز بود که شمار اعدامی‌ها تحت عنوان مفسدفی الارض روز افزون شد .
آقای منتظری متوجه امر می‌شود و توسط آقای احمد خمینی به آقای خمینی اعتراض می‌کند و اظهار می‌کند اجازه نمی‌دهم به استناد فتوای من افراد را اعدام کنند. ولی آقای خمینی به این اعتراض وقعی نمی‌نهد و به قضات پیام می‌دهد: "در عمل به فتوای کسی اجازه و رضایت او شرط نیست" و قاضی ُمی‌تواند به فتوای پیشین وی عمل کند! »
 
www.banisadr.com.fr/Books/Mafia_ghasai/doc/Mafia_ghasai.doc
 
احمد منتظری نیز ضمن رد ادعاهای موسوی بجنوردی توضیحاتی در این مورد می‌دهد.
 
 
موسوی بجنوردی و «سایت جماران» که شاهد نفرت عمومی از خمینی هستند نمی‌توانند شاهد اقبال عمومی آیت‌الله منتظری و محبوبیت ایشان در نزد مردم باشند. آن‌ها با ترفندی که به کار می‌برند می‌کوشند  از آیت‌الله منتظری انتقام بگیرند و با خدعه و فریب حساسیت خمینی نسبت به جان افراد را بیش از آیت‌الله منتظری نشان دهند.
 
موسوی بجنوردی در پاسخ پرسشگر که می‌پرسد:
 
«خاطره‌ای از امام به خاطر دارید که با ایشان در مورد یک مصداق مشخص مفسدفی‌الارض صحبت کرده باشید؟»
 
می‌گوید:‌
 
«[در زمان حضور حضرت امام در نوفل لوشاتو ] من شب‌ها در پاریس می‌خوابیدم. آن‌جا روزنامه‌ای عربی با عنوان «السفیر» به چاپ می‌رسید. یک روز دیدم مصاحبه‌ای با امام انجام داده و این پرسش را مطرح کرده بود که در صورت پیروزی، شما با شاه چه می‌کنید؟ امام در پاسخ فرموده بودند که اقل عقوبتش حبس ابد است. من همیشه صبح‌ها بعد از نماز از پاریس می‌رفتم نوفل لوشاتو خدمت امام. بعد از خواندن آن روزنامه، همان اول صبح رفتم خدمت امام. ایشان پرسیدند، خبری شده؟ من هم گفتم، بله. در روزنامه صبح امروز خواندم که شما اقل عقوبت شاه را حبس ابد عنوان کردید. ایشان فرمود: «ما به چشم‌مان ندیدیم که کسی را کشته باشد. ایشان آمر به قتل است.» خب اگر قرار است کسی مفسد باشد، شاه که دیگر فرد اکمل و اتم آن است. ببینید، مذاق امام این بود. »
 
خمینی ۶ روز بعد از سقوط رژیم  پهلوی سخنان دیگری در تضاد با گفته‌ی بجنوردی می‌گوید که سندش هم موجود است:
«این محمدرضا در رباط است! حالا نمی‌دانم کجاست. کسی راهش نمی‌دهد! ممالک یکی یکی می‌آیند می‌گویند ما نمی‌توانیم تو را حفظت کنیم! به اینجا رسید که راهش نمی‌دهند! انشاء الله راهش ندهند. ما خودمان راهش می‌دهیم! بگذار بیاید و در یک محکمه عدلی محاکمه بشود و اموال مردم را بدهد. اول هم که آمد نباید بکشند او را، باید اموال را از او بگیرند؛ اموال مردم را بدهد. بعد هم اگر مجازاتْ قتل است، مجازاتش کنید. و هست حتماً!»
 
(صحیفه جلد ۶ صفحه‌ی۱۷۶ ) http://www.jamaran.ir/fa/NewsContent-id_36270.aspx
 
موسوی بجنوردی به شیادی‌ خمینی اشاره کرده و آن را به عنوان «مذاق امام» مبنا قرار می‌دهد. در حالی که خمینی پس از اعدام بیرحمانه‌‌ی امیرعباس هویدا که قطعاً مسئولیت‌های شاه را نداشت گفت:‌
 
«اشخاصی مانند هویدا محاكمه لازم ندارند، شناسایی و احراز هویت آنها برای مجازاتشان كافی است.»
 
 
بر اساس این گفته‌ی خمینی چه جنایت‌ها که حتی در سال‌های بعد نکردند.
 
کیفرخواست هویدا در ۱۵ بند تنظیم شده بود. جزو جرائم او مطلقاً دستور تیراندازی و کشتار و ... هم نبود چه برسد به این که حضرات یا «امام امت» به چشم مبارک‌شان دیده باشند که کسی را کشته باشد.
 
 
 آیا خانم فرخ‌رو پارسا یا عاملی تهرانی فرمان قتل کسی را داده بودند؟ آیا این جنایات تحت نظارت «امام امت» و توسط حکام شرع منسوب از طرف وی انجام نمی‌گرفت؟‌
 
موسوی بجنوردی در ادامه همچنان بر توسن دروغ و تزویر می‌تازد و می‌‌گوید:‌
 
«مبنای فقهی آن هم همان طور که خدمتتان عرض کردم و در«تحریر الوسیله» آمده این گونه است که فردی اسلحه بکشد، در جامعه ایجاد رعب و وحشت کند و در زمین فساد کند. در قرآن هم که از همه مهم تر است این گونه آمده: «إنما جزاء الذین یحاربون الله ورسوله ویسعون فی الأرض فسادا» در این جا هم «و» واو عطف است. «یحاربون الله و رسوله» را فقها همان «جرّد سلاحه او جهّزه لاخافة الناّس»، معنا می‌کنند. بنابراین حضرت امام، حکم اعدام برای مفسد را قبول نداشت و در این ۹ سالی که من در شورای عالی قضایی بودم، احکام اعدام را هم بعد از این که مراحل آن در دادگستری انجام می شد، نظارت می کردم تا ببینم با اصول مطابقت دارد یا خیر که در خیلی از موارد هم می شد، ایراد می گرفتم و به دیوان عالی کشور بر می گرداندم تا مجددا رسیدگی کنند. در آنجا هیچ وقت یادم نمی آید که حکمی را که به عنوان مفسدفی‌الارض باشد، امضاء کرده باشیم. چون دادگاه‌ها موظف بودند طبق «تحریر الوسیله» عمل کنند. اما چون اصرار برخی از بزرگان این بود که برخی که مستحق اعدام هستند، اعدام شوند، امام به فتوای آقای منتظری ارجاع می‌دادند.»
 
طبق سند مورد ادعا، خمینی در سال ۶۶ برای اعدام زندانیان به «فتوای آقای منتظری ارجاع می‌داد»، شورای عالی قضایی از سال ۵۹ تا ۶۶ به مدت هفت سال بر اساس کدام قانون با احکام اعدام قاچاقچیان و مفسدین موافقت می‌کرد؟
در ۹ سالی که موسوی بجنوردی در شورای عالی قضایی بوده و بر «احکام اعدام» نظارت می‌کرده ده‌ها هزار نفر در سراسر کشور بر اساس حکم دادگاه‌های انقلاب اسلامی و محاکم عادی اعدام شدند، آیا همه‌ی آن‌ها اسلحه به دست  گرفته و با حکومت می‌جنگیدند؟
آیا دختربچگانی که در تیرماه ۱۳۶۰ در روزنامه اطلاعات تصاویرشان انتشار پیدا کرد و مقامات دادستانی از خانواده‌هایشان خواستند که برای شناسایی اجساد آن‌ها به اوین مراجعه کنند اسلحه به دست گرفته بودند؟ آیا کسی که حتی هویت‌اش احراز نشده می‌توان گفت از دادرسی برخوردار بوده؟
دختر بچه‌ی ۱۳ ساله (فاطمه مصباح) را به حکم محمدی گیلانی عضو «هیأت عفو امام خمینی» مقابل جوخه‌ی اعدام قرار دادند آیا او اسلحه به دست گرفته و باعث وحشت و ارعاب مردم شده بود؟
صدها نمونه مشابه می‌توان آورد.
آیا بیراهه رفته‌ام اگر نتیجه‌ بگیرم کلیه‌ی اعدام‌هایی که در دوران ۹ ساله‌ی نظارت ایشان بر دادگاه‌ها و احکام صورت گرفته با تأیید و نظر ایشان بوده است؟‌
 
پرسشگر در ادامه برای آن که موضوع را داغتر کند می‌پرسد:
 
«نظر مرحوم صاحب جواهر که امام خمینی از نظر فقهی از ایشان متأثر هستند؛ درباره مفسد فی الارض و محارب چیست؟»
 
و موسوی بجنوردی از فرصت به دست آمده استفاده کرده می‌گوید:‌
 
«مرحوم آیت الله فاضل لنکرانی، شرح «تحریر الوسیله» می‌کرد. به بحث «حدود» که رسیدند به من گفتند، امام مفسدفی‌الارض را قبول ندارند. به اتفاق ایشان جواهر را بررسی کردیم که در آن سارقان مسلح، محارب خوانده شده بودند. اما در بین آنان دو نفر با عنوان های «بلیع» و «ردع» وجود دارد که کار اولی، ایستادن سر چهارراه و خبررسانی است و کار دومی نیز، کمک‌رسانی به سارقان برای فرار. آن جا صاحب جواهر گرچه این دو را مفسد فی‌الارض می‌خواند، اما می‌پرسد، آیا این دو هم محارب به شمار می‌روند یا خیر و ادامه می‌دهد، اجماع فقها بر این است که مفسدفی‌الارض زمانی می‌تواند حکم اعدام داشته باشد که در وجه محاربه باشد. بدان معنا که حمله اسلحه، شرارت، ایجاد رعب و وحشت و فساد کند، آنجاست که محارب خوانده می‌شود.
مسئله بسیار روشن و واضح است. همانطور که امام برای بنده نوشتند، چنانچه فردی، حمل اسلحه، شرارت و فساد کند، آنجاست که قاضی نه الزاما بلکه می‌تواند حکم اعدام بدهد. چرا که قرآن به صراحت علاوه بر به دار زدن به موارد دیگر یعنی، بریدن یک دست و یک پا بر خلاف یکدیگر و تبعید فرد محارب هم اشاره می‌کند.»
 
این شطح و طامات را بگذارید در کنار آن‌چه در زندان‌های دهه‌ی ۶۰ انجام دادند و تنها نوک کوه یخ آن در اظهارات بیرونی‌شان نمود پیدا کرد.
 
موسوی تبریزی دادستان انقلاب اسلامی مرکز می‌گوید:
«اگر این‌ها را دستگیر کردند، دیگر معطل این نخواهند شد که چندین ماه این‌ها بخورند و بخوابند و بیت‌المال مصرف کنند. این‌ها محاکمه شان توی خیابان است. کشتن این‌ها واجب است نه جایز... هرکس را که در خیابان، در درگیری و تظاهرات مسلحانه و آن‌ها که پشت این اشرار مسلح قائم می‌شوند و این‌ها را تقویت و راهنمایی می‌کنند و موتور می‌دهند و یا می‌خواهند ماشین بدهند و دستگیر می‌شوند، بدون معطلی، همان شب که دو نفر پاسدار و یا مردم شهادت بدهند که آن‌ها در درگیری بودند و مسلحانه یا پشت سر افراد مسلح و علیه نظام جمهوری اسالمی قیام  کرده‌اند، کافی است و همان شب اعدام خواهند شد... هر کس در برابر این نظام و امام عادل مسلمین بایستد، کشتن او واجب است. اسیرش را باید کشت و زخمیش را زخمی‌تر کرد که کشته شود. هرکس از اطاعت امام عادل خارج شود و در برابر نظام بایستد حکمش اعدام است.»  (کیهان ۲۹ شهریور ۱۳۶۰)
 
موسوی تبریزی دادستان انقلاب اسلامی مرکز که با حکم مستقیم خمینی به این پست گمارده شده به صراحت از کشتن زخمی‌ها و مجروحان می‌گوید و همچنین کسانی که هیچ‌کاری به جز دادن «موتور» و یا قصد دادن «ماشین» به تظاهر‌کنندگان و یا هواداران مجاهدین می‌کنند نیز تنها اعدام‌شان جایز است بلکه واجب هم هست.
خمینی نمونه‌ی مجسم فریب و نیرنگ و حقه‌بازی بود. او در سخنرانی خود در بهشت زهرا خطاب به فرماندهان ارتش بدون آن که از پیگیری و یا مجازات آن‌ها سخنی برزبان آورد گفت:‌
«ما می‌خواهیم ارتش مستقل باشد ... ما می‌خواهیم ارتش مطیع مستشاران آمریكایی و اجنبی نباشد. آقای ارتشبد، آقای سرلشگر تو نمی‌خواهی مستقل باشی؟ می‌خواهی نوكر باشی؟.»
و هنگامی که فرماندهان ارتش با صدور اطلاعیه‌ای اعلام بیطرفی کردند و رژیم سلطنتی واژگون شد، خمینی بلافاصله دستور دستگیری و سپس اعدام فرماندهان ارتش را داد.
 
در فرهنگ خمینی، به هنگام تزویر و ریا و فریب مردم، در حرف شاه به حبس ابد محکوم می‌شود اما در  عمل نوجوانی که از «اطاعت» امام خارج شده به مرگ محکوم می‌شود. این است عدالت مورد ادعای حضرات.
 
محمدی گیلانی هم عیناً‌ موارد گفته شده از سوی موسوی تبریزی را تکرار می‌کند تا نشان دهد نظر شخصی نیست بلکه راهنمای عمل حاکمیت است:‌
 
«... محارب بعد از دستگیری توبه‌‌اش پذیرفته نیست. کیفر همان کیفری است که قرآن تعیین می‌کند؛ کشتن به شدیدترین وجه، حلق‌آویز کردن به فضاحت‌بار ترین حالت ممکن و دست‌راست و پای چپ آن‌ها بریده شود. اسلام اجازه می‌دهد که این‌ها را که در خیابان تظاهرات مسلحانه می‌کنند، دستگیر شوند، در کنار دیوار همان‌جا آن‌ها را با گلوله بزنند. از نظر فقهی لازم نیست به محاکم صالحه بیاورند. برای این که محارب بوده‌اند. اسلام اجازه نمی‌دهد که بدن مجروح این‌گونه افراد باغی به بیمارستان برده شود بلکه باید تمام کش شوند. »
 
بیش از ۹۵ درصد کسانی که در ارتباط با تظاهرات‌های مسلحانه دستگیر و بیرحمانه در مقابل جوخه‌ی اعدام قرار گرفتند، مطلقاً مسلح نبودند و در هیچ اقدام نظامی هم شرکت نداشتند. من شخصاً در ۴ رشته تظاهرات شهریور ۱۳۶۰ در خیابان‌های مطهری (تخت‌طاووس)، خیابان نامجو (گرگان)، تهران‌ نو سر سی‌متری، تهران نو سر وحیدیه و تظاهرات ۵ مهر در خیابان انقلاب، ویلا و حافظ که به «تظاهرات مسلحانه» معروف شد حضور داشتم و از نزدیک قضایا را دنبال کرده‌ام.
از این‌ها گذشته دادگاه‌های انقلاب حتی برای ریختن چسب در قفل مغازه‌ی یک حزب‌اللهی را نیز حکم اعدام صادر کرده بودند. و این برمبنای دیدگاه خمینی بود . روح‌الله حسینیان که به مدت سه دهه یکی از قضات شرع رژیم بود می‌گوید:‌
 
در سال 1360 که منافقین فاز سیاسی را به فاز نظامی تبدیل کردند، آیت الله قدوسی در سمیناری که برای قضات اسلامی در تهران برگزار کردند، رسماً از قول امام (ره) گفتند «اگر کسی سنگ هم انداخت حکمش محارب است و سزایش قتل، چون فرقی نمی‌کند»
 
موسوی تبریزی که داعیه ضد‌خشونت و مدارا دارد در تأیید گفته‌های حسینیان می‌گوید:‌
«همان طور که آقای حسینیان خود اذعان دارد هر آن چه که دراین باره آیت الله قدوسی از امام خمینی نقل کرده باشند؛ پس از اعلام جنگ مسلحانه توسط منافقین و تنها ویژه گروهک‌های محارب بوده‌است. روشن است؛ احکامی که ویژه گروه‌های محارب است را نمی‌توان به دیگر گروه‌های جامعه سرایت داد.»
 
البته جنایاتی که در دهه‌ی ۶۰ صورت گرفت عمل به وعده‌ا‌ی بود که خمینی ۶ ماه پس از آغاز «انقلاب اسلامی» در ۲۶ مرداد ۱۳۵۸ در سخنرانی عمومی خود داد:
 
«اگر ما از اول که رژیم فاسد را شکستیم و این سد بسیار فاسد را خراب کردیم، به طور انقلابی عمل کرده بودیم، قلم تمام مطبوعات را شکسته بودیم و تمام مجلات فاسد و مطبوعات فاسد را تعطیل کرده بودیم و روسای آنها را به محاکمه کشیده بودیم و حزب‌های فاسد را ممنوع اعلام کرده بودیم و روسای آنها را به سزای خودشان رسانده بودیم و چوبه‌های دار را در میدان‌های بزرگ برپا کرده بودیم و مفسدین و فاسدین را درو کرده بودیم، این زحمت‌ها پیش نمی‌آمد. من از پیشگاه خدای متعال و از پیشگاه ملت عزیز عذر می‌خواهم. ما مردم انقلابی نبودیم … اگر ما انقلابی بودیم، اجازه نمی‌دادیم اینها اظهار وجود کنند. تمام احزاب را ممنوع اعلام می‌کردیم، تمام جبهه‌ها را ممنوع اعلام می‌کردیم، یک حزب! و آن حزب الله، حزب مستضعفین و من توبه می‌کنم از این اشتباهی که کردم. و من اعلام می‌کنم به این قشرهای فاسد در سرتاسر ایران که اگر سر جای خودشان ننشینند ما به طور انقلابی با آنها عمل می‌کنیم»
 
 
او یک روز بعد در معارفه با نمایندگان مجلس خبرگان در قم گفت:‌
 
«اگر بنا بود از اول مثل سایر انقلاباتی در دنیا واقع می شود چند هزار نفر از این فاسدها را در مراکز عام دار می‌زنند و آتش می‌زدند، تا قضیه تمام شود، اشکال بر طرف می‌شد… ما یک حزب را یا چند حزب را که صحیح عمل می‌کنند می‌گذاریم عمل کنند و باقی را ممنوع اعلام می‌کنیم. و همه نوشتجاتی که این‌ها کردند و بر خلاف مسیر اسلام و مسلمین است ما همه‌ی این‌ها را از بین خواهیم برد. .... ما با این حیوانات درنده نمی‌توانیم با ملایمت رفتار کنیم…»
 
او همچنین اضافه کرد:‌
«آنهایی که به اسم دموکراسی می‌خواهند مملکت ما را به فساد و تباهی بکشند باید سرکوب شوند. اینها از یهود بنی قریظه نیز بدترند و باید اعدام شوند. ما به اذن خدا و امر خدا آنها را سرکوب می کنیم.» (فیضیه قم، ۲۷ مرداد ۱۳۵۸)
 
خمینی برخلاف آیت‌الله منتظری که به خاطر خون‌های ریخته شده اظهار پشیمانی می‌کرد از این که بلافاصله پس از انقلاب جوخه‌‌های اعدام را در میدان‌های بزرگ برپا نکرده بود و مفسدین و فاسدین را درو نکرده بود توبه می‌کرد .
 
او هنگامی که خود را در یک قدمی قدرت می‌دید در فرمانی که برای نخست‌وزیری مهندس بازرگان صادر کرد با ظرافت روی مجازات بیرحمانه‌ی مخالفت با فرمانش تأکید کرده بود. منتهی گروه‌های سیاسی آن را نادیده گرفتند:
 
«من باید یک تنبه دیگری هم بدهم و آن این که من که ایشان را حاکم کردم، یک نفر آدمی هستم که به واسطه‌ی ولایتی که از طرف شارع مقدس دارم، ایشان را قرار دادم. ایشان را که من قرار دادم واجب‌الاتباع است، ملت باید از او اتباع کند. یک حکومت عادی نیست، یک حکومت شرعی است؛ باید از او اتباع کنند. مخالفت با این حکومت مخالفت با شرع است، قیام بر علیه شرع است. قیام بر علیه حکومت شرع جزایش در قانون ما هست، در فقه ما هست؛ جزای آن بسیار زیاد است»
 
خمینی دائم از کشتار می‌گفت و قتل‌عام‌های تاریخی را به یاد می‌آورد:
 
«این ریشه‌های گندیده که الان درکار هستند سرکوب می‌شوند و در نتیجه مملکت پاکسازی می‌شود. حضرت امیرالمومنین وقتی که مواجه شد با لشکر معاویه که از کفار هم بدتر بودند و همچنین با خوارج که آنها هم همین طور بودند با شدت تمام رفتار نمودند و خوارج را چنان سرکوب کردند که از آنها فقط چند نفری توانستند فرار کنند.» (قم، 11 شهریور ۱۳۵۸)
 
خمینی اگر فرمان قتل‌عام ۶۷ را نمی‌داد به لحاظ تاریخی به وعده‌‌‌ی خود عمل نکرده بود. او وحشی‌گری را با این حکم تکمیل کرد. کمیت دین و ایدئولوژی خمینی بدون آن می‌لنگید. با آن حکم، دین او تکمیل شد. «الیوم اکملت لکم دینکم».
 
حتی همه‌ی آن‌چه امروز در حمله و هجوم خودسرانه به افراد، مطبوعات، رسانه‌ها، محافل فرهنگی و ... صورت می‌گیرد با تجویز او بر اساس وصیتنامه‌ی «الهی- سیاسی » وی صورت می‌گیرد:
 
«از آزادی‌های مخرب باید جلوگیری شود[...] و مردم و جوانان حزب اللهی اگر برخورد به یکی از امور مذکور نمودند، به دستگاه‌های مربوط رجوع کنند، و اگر آنان کوتاهی نمودند خودشان مکلف به جلوگیری هستند.»
 
البته این را بایستی در نظر گرفت که در گفته‌های خمینی به سادگی می‌توان موردی را پیدا کرد که خلاف این وصیت سخن گفته باشد چرا که او بر اساس منافع و اقتضای روز و مخاطب صحبت می‌کرد. (۵)
 
پرسشگر برای توجیه اعدام‌‌های گسترده در زمینه مواد مخدر پرسشی را مطرح می‌کند تا موسوی بجنوردی هرچه دل تنگش می‌خواهد بگوید:‌
 
«اعدام هایی که در زمان شما در زمینه حمل مواد مخدر انجام می‌شد، هیچ کدام صرفاً به دلیل حمل مواد انجام نمی‌گرفت؟
ما به صرف حمل مواد مخدر، فردی را اعدام نمی‌کردیم. کسانی اعدام می‌شدند که اسلحه داشتند و با ماموران درگیر می شدند، آن جا بود که جزء محاربون قرار می گرفتند. البته حمل مواد مخدر هم جرم است و کیفر دارد اما مجازات آن اعدام نیست. ببینید، اعدام در اسلام حساب دارد و این طور نیست که هر فردی را که دلمان خواست همین طور بگیریم و بکشیم. در واقع موارد اعدام در اسلام معین است. بنده و آقایان، محمدی گیلانی، ابطحی کاشانی و قاضی خرم‌آبادی جزء هیئت عفو امام بودیم که اتفاقا بسیاری از افراد را هم عفو می‌کردیم. یادم هست در یک سالی به مناسبت ۲۲ بهمن، ۱۵ هزار نفر را آزاد کردیم که به ما گفتند، خب یکباره در زندان‌ها را باز کنید دیگر.»
 
موسوی بجنوردی دروغ می‌گوید. هزاران نفر در دورانی که وی از گردانندگان دستگاه قضایی بود به جرم مواد مخدر مقابل جوخه‌ی اعدام قرار گرفتند بدون آن که اسلحه‌ای داشته باشند.
 
خمینی در ۳۰ اردیبهشت ۱۳۵۹ گفت:‌
«این‌ها که به فروش هروئین اقدام می‌کنند، اینها که با قاچاق و فروش مواد مخدر جوانان ما را معتاد می‌کنند باید اعدام شوند. هیچ ترحمی در مورد آنها جایز نیست.» و خلخالی را به جان آن‌ها انداخت.
 
 
«بنابر اطلاعاتی که محققان بنیاد برومند جمع آوری کرده اند، شمار اعدام های گزارش شده در رابطه با مواد مخدر از ۶۰ مورد در سال ۱۳۵۸ به نزدیک ۴۰۰ مورد در سال ۱۳۵۹ و نزدیک به ۶۰۰ مورد در سال ۱۳۶۳ افزایش یافته است.»
http://www.iranrights.org/blog/fa/377
 
«قانون اصلاح قانون مبارزه با مواد مخدر و الحاق موادی به آن» مصوب سوم آبان ۱۳۶۷«مجمع تشخیص مصلحت نظام» بر آن دلالت دارد. بر اساس این قانون هزاران نفر به مرگ محکوم شدند:
‌»ماده ۴- هرکس بنگ، چرس، تریاک، شیره، سوخته و یا تفاله تریاک را به هر نحوی به کشور وارد و یا به هر طریقی صادر و ارسال نماید یا مبادرت به‌تولید، ساخت، توزیع یا فروش کند یا در معرض فروش قرار دهد با رعایت تناسب و با توجه به مقدار مواد مذکور به مجازاتهای زیر محکوم می‌شود:

۴- بیش از پنج کیلوگرم، اعدام و مصادره اموال به استثناء هزینه تأمین زندگی متعارف برای خانواده محکوم.
‌تبصره - هرگاه محرز شود مرتکبین جرائم موضوع بند ۴ این ماده برای بار اول مرتکب این جرم شده و موفق به توزیع یا فروش آنها هم نشده و مواد،‌بیست کیلو یا کمتر باشد دادگاه با جمع شروط مذکور آنها را به حبس ابد و هفتاد و چهار ضربه شلاق و مصادره اموال به استثناء هزینه تأمین زندگی‌متعارف برای خانواده آنها محکوم می‌نماید. در اوزان بالای بیست کیلوگرم مرتکبین تحت هر شرایطی اعدام می‌شوند. ...
 
‌ماده ۸- هرکس هروئین، مرفین، کوکائین، و دیگر مشتقات شیمیائی مرفین و کوکائین را وارد کشور کند، یا مبادرت به ساخت، تولید، توزیع، صدور،‌ارسال، خرید و فروش نماید و یا در معرض فروش قرار دهد و یا نگهداری، مخفی یا حمل کند با رعایت تناسب و با توجه به میزان مواد به شرح زیر‌ مجازات خواهد شد:
۶- بیش از سی گرم، اعدام و مصادره اموال به استثناء هزینه تأمین زندگی متعارف برای خانواده محکوم.
‌ماده ۹- ... چنانچه در مرتبه چهارم مجموع مواد مخدر در اثر تکرار به سی گرم برسد مرتکب در حکم مفسد فی الارض است و به مجازات اعدام محکوم می‌شود.‌حکم اعدام در صورت مصلحت در محل زندگی محکوم و در ملاء عام اجرا خواهد شد.»
 
بر اساس این قانون، کسانی که بیش ۳۰ گرم هروئین و ۵ کیلو تریاک قاچاق کرده باشند به اعدام و مصادره‌ی اموال محکوم می‌شوند. بحثی هم از داشتن سلاح و درگیری و ... نیست.
موسوی خوئینی‌ها دیگر عضو شورای عالی قضایی در ۲۰ دیماه ۱۳۶۷ به صراحت گفت «ما از بالارفتن اعدام‌ها واهمه‌ای نداریم. » و تا توانستند خون ریختند.
 
موضوعاتی به مجمع تشخیص مصلحت نظام ارجاع می‌شد که با مخالفت شورای نگهبان روبرو می‌شد. پر واضح است که اصرار شورای عالی قضایی موضوع را به مجمع تشخیص مصلحت کشانده است.
 
بنیاد برومند در این رابطه گزارش می‌دهد:‌
در خرداد ماه (۱۳۶۸) سازمان عفو بین الملل به برنامه ای در رادیوی تهران اشاره کرد که روز ۱۶ فروردین (۱۳۶۸) پخش شد و طی آن دادستان کل، محمد موسوی خوئینی ها، درباره موفقیت قانون جدید علیه مواد مخدر مباهات می کند و بر قاطعیت نیروهای امنیتی و عزم راسخ برای ادامه اعدامها تا محو آخرین قاچاقچی تاکید میکند.
«آنچه که منظور دادستان کل از عمل قاطعانه می باشد، اعدام ۳۱۳ قاچاقچی ظرف چند ماه و حلق آویز کردن ۶۵ نفر دیگر در روز بعد می باشد.»
 
http://blog.iranrights.org/blog/fa/377
 
موسوی بجنوردی و مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام ماشین جعل و فریب خود را به کار می‌گیرند تا مواضع خمینی در کتاب «حکومت اسلامی» و مخالفت او با اعدام قاچاقچیان مواد مخدر در زمان شاه را توجیه کنند و چاره‌ای برای آن بیابند:
«اگر برای چند گرم هروئین چندین نفر را بکشند می‌گویند قانون است، این قوانین خلاف انسانی جعل می‌شود به نام این که می‌خواهند جلو فساد را بگیرند، من نمی‌گویم هروئین بفروشند، لیکن مجازاتش اعدام نیست.» (حکومت اسلامی، چاپ سوم، ۱۹۷۱ میلادی، ص ۱۵)
پرسشگر در ادامه به مسئله‌ی سلول انفرادی می‌پردازد و موسوی بجنوردی از آن‌جایی که دستگاه قضایی در اختیار رقیب است آن‌ها را مورد حمله قرار می‌دهد و وضعیت زندان‌ها را اسلامی نمی‌‌داند:‌
 
«نگاه اسلام به سلول های انفرادی چیست؟
من با وجود سلول‌های انفرادی مخالفم. به قول دکتر کاتوزیان، سلول انفرادی از مصادیق شکنجه است. نظام ما یک نظام اسلامی است. انقلاب هم برای احیای اسلام و قوانین اسلامی در این مملکت صورت گرفت. هدف ما هم چیزی جز این نیست از این رو نباید فعل سابقین را مرتکب شویم. مثلا در زمان شاه از این کار ها می‌کردند و برادر خود بنده، سید کاظم، ۱۴ سال در زندان بود و برای من از وضعیت آن جا تعریف می کرد. ببینید ما از شاه که ادعای اسلام هم نمی کرد و آدم فاسدی بود توقع بیش از این نداشتیم؛ اما امروز، حکومت ما یک حکومت اسلامی است و ما باید به قوانین اسلام عمل کنیم. قوه قضائیه باید بداند که زندان برای تادیب است از این رو نباید همین طور، اصرار به پر کردن زندان‌ها داشته باشیم و برای هر مسئله ای افراد را به زندان بیندازیم....»
 
در طول دوران زندانم ده‌ها زندانی با گرایشات سیاسی و عقیدتی گوناگون دیدم که تجربه‌ی زندان‌های شاه و خمینی را داشتند با این وجود همگی آن‌ها معتقد بودند که یک روز زندان زمان خمینی برابر است با یک سال زندان زمان شاه. و اساساً‌ این دو قابل مقایسه نیستند. حتی روحانیونی که زندان‌های دو نظام را تجربه کرده بودند چنین نظری داشتند.
 
در مهرماه ۶۳ طی دیداری که با زنده‌یاد حجت‌الاسلام انصاری نجف‌آبادی نماینده‌ی آیت‌الله منتظری در زندان‌ها داشتم وقتی به اصرار از من خواست احساسم را در سلول انفرادی برایش توضیح دهم، گفتم:
در یکی از روزهای جمعه ناگهان بلندگوی راهروی بند روشن شد، رفسنجانی خطبه‌های نماز جمعه را ایراد می‌کرد. در میان صحبت‌هایش از ظلم‌های رژیم شاه گفت و دوران یکی دو ماهه‌ای که زیر بازجویی در سلول انفرادی گذرانده بود، من به خودم نگاه کردم شش ماه بود به صورت تنبیهی و بدون هیچ جرمی در سلول انفرادی به سر می‌بردم و مدت‌ها بود به دستور لاجوردی جیره‌ کتک و بازجویی هم داشتم. در سلول کناری‌ام بودند بچه‌هایی که ماه نهم حبس خود در سلول انفرادی را پشت سر گذاشته بودند و این دوران همچنان ادامه یافت. آن‌وقت بود که از ته دلم هرچه از دهنم در می‌آمد نثار رفسنجانی کردم. او در حالی که از تأسف سرش را تکان می‌داد گفت حق داشتی، حق داشتی. وقتی شرایطم را برایش توضیح دادم چند بار با افسوس گفت حق داشتی، حق داشتی. وای بر ما، وای برما و اضافه کرد من دست‌ شما را می‌بوسم. به شما ظلم شده است. پس از آن نیز تا روزی که در زندان بودم بارها به سلول انفرادی منتقل شدم و مورد ضرب و شتم و آزار و اذیت قرار گرفتم.
 
و موضوع چنین ادامه می‌یابد:‌
 
«یعنی در زمان تصدی شما زندان انفرادی نداشتیم؟
یک بار بی خبر به اوین سر زدم و چند تایی سلول انفرادی دیدم که بعد از اعتراض من سلول‌های انفرادی را جمع کردند. بعد از آن هم موضوع را با امام در میان گذاشتم که ایشان هم فرمودند، کار خوبی کردی. توجه داشته باشید که اگر نظام ما اسلامی نبود، هر کاری می توانستیم انجام دهیم اما چون ما مقید به اسلام هستیم باید به مرّ اسلام عمل کنیم. در اسلام از زندان برای اصلاح و تادیب متهم و مجرم استفاده می شود. تحت هیچ شرایطی نباید زندان مصداق شکنجه تلقی شود، از آن رو که شکنجه در اسلام، حرام است. ما باید پایبند این مهم باشیم. مردم نیز باید مقید به اسلام باشند و البته بیش از مردم نیز حاکمیت و نظام باید به مرّ اسلام عمل کند.»
 
فرهنگ آخوندی بر «توریه» یا دروغگویی شرعی استوار است. او صراحتاً نمی‌گوید سلول انفرادی بوده یا نبوده و یا چه تعداد سلول انفرادی بوده تنها به این نکته اکتفا می‌کند که «چندتایی سلول انفرادی دیدم». کسانی که با شرایط آن دوره آشنا نیستند به غلط تصور می‌کنند که گویا «چندتایی سلول انفرادی» بوده که بعد از «اعتراض» وی جمع شده است. در حالی که در تاریخ معاصر ایران از قاجار به این طرف هیچ دوره‌ای به اندازه‌ی دورانی که وی مصدر قوه‌ی قضاییه بود زندان‌ها دارای سلول انفرادی نبوده‌ و افراد برای دوران‌های طولانی به صورت تنبیهی اسیر این سلول‌ها نبوده‌اند.
من تعداد زیادی را می‌شناسم که بین سال‌های ۶۱ تا ۶۴ بیش از ۳ سال در زندان گوهردشت اسیر سلول انفرادی بودند.
در دوران مسئولیت موسوی بجنوردی علاوه بر سلول‌های انفرادی ۲۰۹ و ۳۲۵ و ۳۱۱ زندان اوین که در دوران شاه ساخته شده بود ۴۰۰ سلول انفرادی در زندان اوین ساخته شد و زندان گوهردشت با ۷۹۸ سلول انفرادی راه‌اندازی شد. در تمامی استان‌ها و شهرها نیز از سلول انفرادی برای شکنجه‌ی مضاعف زندانی استفاده می‌شد. امروز که اداره‌ی زندان‌ها و دستگاه قضایی با جناح رقیب است موسوی بجنوردی شرایط زندان‌ها را غیراسلامی و سلول انفرادی را مصداق شکنجه می‌داند در حالی که استفاده از سلول انفرادی نسبت به دوران فوق به مراتب کمتر شده است.
 
«شما توضیح دادید که امام خمینی حکم شاه را هم اعدام‌نمی دانستند؛ از طرفی هزاران زندانی رژیم شاه با دستور امام خمینی، مشمول عفو واقع می‌شوند و حتی بسیاری از افسران عالی رتبه ساواک بخشیده می‌شوند؛ جای سوال این است که آیا در اعدام‌های سال‌های نخست انقلاب اسلامی افراد از امام خمینی حکمی داشتند؟
 
خیر. من نمی‌خواهم اسم بیاورم اما بدانید که از امام حکمی نداشتند. شورای عالی قضایی هم هنوز شکل نگرفته بود. اول هر انقلابی با هرج و مرج همراه است و این طبیعی هم به نظر می‌رسد. اما وقتی که انقلاب نظم گرفت و شورای عالی قضا درست شد، تمام دستگاه قضات بدون ابلاغ جمع شد. از آن زمان به بعد را شما بپرسید که آیا دادگاه‌ها برخلاف اسلام عمل می‌کردند یا نه.»
 
خلخالی در همان اقامتگاه خمینی دادگاه انقلاب را برگزار کرده و در پشت‌بام مدرسه احکام اعدام را اجرا کرده با این حال موسوی بجنوردی می‌گوید «از امام حکمی نداشتند.»
 
حکم خمینی مبنی بر انتخاب صادق خلخالی به عنوان حاکم شرع دادگاه انقلاب در سایت مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام هم آمده است.
 
 http://www.imam-khomeini.ir/fa/c14_13062
 
شیخ صادق خلخالی در خاطراتش می‌نویسد دکتر یزدی و برخی از روحانیون مانع وی در برگزاری دادگاه‌ها می‌شدند و مدعی بودند وی حکمی از خمینی ندارد. وی به اعتراض پیش خمینی می‌رود و می‌گوید شما به دکتر یزدی گفته‌اید که مانع انجام محاکمات توسط من شود، خمینی در پاسخ می‌گوید:  «نه» و توصیه می‌کند «وقتی ابراهیم یزدی آمد، یقه او را بگیر و از اتاق بیندازش بیرون و بگو این امور به تو ربطی ندارد و بفرستش پیش من .»
او همچنین تأکید می‌کند:
«آقا با شناختی که از روحیه انقلابی من داشتند عصر روز ۲۴ بهمن ۷۵ مرا به دفترشان احضار کردند و فرمودند: این حکم را به نام شما نوشته‌ام. حقیر پس از دیدن حکم به حضورشان عرض کردم: آقا این حکم سنگین است. فرمودند: برای شما سنگین نیست. گفتم مخالفین و وابستگان به طاغوتیان علیه من تبلیغ می‌کنند. آقا فرمود: من پشتیبان شما هستم و بالاخره این حکم را به کسی بدهم که به او اطمینان داشته باشم.»
 
 
البته خمینی مجبور به برکناری خلخالی شد. آن‌هم به خاطر اعتراض روحانیون جناح راست همان‌هایی که از انجام هیچ جنایتی فروگذار نکردند. اعتراض آن‌ها هم نه به خاطر دفاع از خون مظلومان و ... بلکه درگیری‌های درونی بود:
«... آقایان ابوالقاسم خزعلی، شیخ محمد یزدی، محمدرضا مهدوی کنی، محمد امامی کاشانی در اعتراض به رویه شیخ صادق خلخالی در مقام حاکم شرع و رئیس دادگاه انقلاب محرمانه به دیدن امام خمینی می‌روند و خواستار عزل خلخالی از سمت حاکم شرع می‌شوند. این جمع قبل از دیدار با امام خمینی تعهد می‌کنند که اگر خلخالی برکنار نشد، بطور علنی اعتراض کنند و حتی از مناصب حکومتی خود استعفا دهند، با شنیدن توضیحات این افراد، امام خمینی دستور برکناری آیت الله خلخالی را می‌دهد و حتی دستور می‌دهند که تصاویر خلخالی با ایشان هم از صداوسیما پخش نشود.»
 
 
موسوی تبریزی با حکم خمینی آن همه جنایت در آذربایجان شرقی و غربی مرتکب شد، محمدی ‌گیلانی حکم مستقیم از سوی خمینی داشت، آذری قمی، علی قدوسی، شیخ محمد یزدی، احمد جنتی و بسیاری از جانیان مستقیماً‌ حکم قضاوت از سوی خمینی داشتند با این حال وی همچنان می‌گوید آن‌ها «از امام حکمی نداشتند». احتمالاً آن‌ها سر خود و یا توسط «ضد‌انقلاب» به این پست‌ها گمارده شده بودند.
البته در آن‌سال‌ها آیت‌الله منتظری نقش اساسی در تعیین قضات داشت و این هم از زرنگی‌ خمینی بود که جنایت‌های صورت گرفته را مشاهده می‌کرد، افراد را مورد تفقد قرار می‌داد اما از آیت‌الله منتظری می‌خواست که احکام آن‌ها را صادر کند و او نیز متوجه‌ی دامی که خمینی برای او می‌گسترد نبود. چنانچه خود موسوی بجنوردی و بقیه اعضای شورای عالی قضایی نیز پس از انتخاب و تأیید از سوی آیت‌الله منتظری به خمینی معرفی می‌شدند. اشاره‌ی موسوی بجنوردی هم به همین مسئله است.
وی سپس با خیره‌سری می‌گوید از وقتی «شورای عالی قضایی درست شد، ... بپرسید که آیا دادگاه‌ها برخلاف اسلام عمل می‌کردند یا نه» و سپس با زرنگی و حیله‌گری آخوندی سؤال را بی پاسخ می‌گذارد و پرسشگر نیز از روی آن می‌گذرد. در صورتی که بزرگترین جنایات در تاریخ میهن‌مان نه پس از پیروزی انقلاب و در هرج و مرج اولیه بلکه از هنگامی که «انقلاب نظم گرفت و شورای عالی قضایی درست شد» و به ویژه پس از ۳۰ خرداد ۶۰ صورت گرفت. تا پیش از تشکیل شورای عالی قضایی شکنجه در زندان‌ها کم و بیش بود و سیستماتیک اعمال نمی‌شد اما بعد از تشکیل این شورا بود که شکنجه‌ی سیستماتیک و بی حد و حصر در زندان‌ها اعمال شد که «شکنجه تا مرگ» یا «ضرب حتی‌الموت» یکی از موارد آن است.
 
«شما چه نظارتی بر امور و نوع فعالیت آقای لاجوردی داشتید؟
آقای لاجوردی اصلا حرف گوش نمی‌کرد. برخی از افرادی که در همان دهه ۶۰ زندان بودند، مثل آقای دکتر ملکی رئیس دانشگاه تهران، نامه ای را منتشر کرده اند و گزارشی داده از شکنجه هایی که در مورد شخص خودش صورت می‌گرفته داده‌اند. در گفتگویی که بنده با آقای موسوی تبریزی داشتم. ایشان صحبت از نقد شورای عالی قضایی نسبت به عملکرد آقای لاجوردی می‌کردند و می‌گفتند، یک بار امام به خود من گفتند، ایشان (لاجوردی) را عزل کنید؛ که مخالفت شد و عملی نشد و نهایتا شورای عالی قضایی ایشان را برکنار کرد.»
 
همانطور که قبلاً‌ نیز توضیح دادم موسوی تبریزی خود یکی از بزرگترین و بی‌رحم‌ترین قضات رژیم بود و جنایاتی که او در دهه‌ی ۶۰ و حتی پیش از ۳۰ خرداد انجام داده بی‌نظیر است و به خاطر همین جنایات بود که خمینی به او دستخوش داد و به دادستانی کل انقلاب اسلامی کشور رساند.
 
 
موسوی تبریزی می‌خواست با برداشتن لاجوردی، علی فلاحیان یکی از اعضای باند خودش را به جای او در دادستانی بگذارد. فکر نمی‌کنم با روشنگری‌هایی که در سال‌های گذشته در مورد خوی جنایتکارانه‌‌ی او شده نیاز به توضیح راجع به او باشد. اما ذکر یک نکته ضروری است که یکی از جنایات حاشیه‌ای‌ او حذف «یادگار امام» به اشاره‌ی «بیت‌ امام خامنه‌ای» است. سعید امامی در بازجویی‌هایش می‌نویسد:‌
 
«متأسفانه حاج احمد آقا به راه یک طرفه بدی وارد شده بود که برگشت نداشت. وقتی دستور حذف حاج احمد آقا را فلاحیان (وزیر وقت اطلاعات و عضو فعلی خبرگان) به من ابلاغ کرد مضطرب شدم و حتی به تردید فرو رفتم. دو روز بعد همراه با فلاحیان به دیدار آیت‌الله مصباح رفتیم، آقایان محسنی اژه‌ای و بادامچیان هم آنجا بودند البته بعدا” حاج آقا خوشوقت هم از بیت آمدند آنجا و نظر جمع بر این بود که نباید به کسانی که با ولی امر مسلمین خصومت می‌کنند، رحم کرد.»
 
 
ری‌شهری و فلاحیان گردانندگان وزارت اطلاعات در دوران خمینی بودند و او پس از آن‌‌که نظر آیت‌الله منتظری مبنی‌ بر این که «وزارت اطلاعات روی ساواک را سفید کرده» شنید در موضعی عکس‌العملی این دو را به ریاست و دادستانی دادگاه ویژه روحانیت رساند تا با دست باز به سرکوب روحانیون مخالف و منتقد بپردازند. و از قضا حکم سربه نیست کردن «احمد» را علی فلاحیان ابلاغ کرد.
 
واقعیت این است که لاجوردی مورد تأیید شخص خمینی، احمد خمینی و بیت‌‌امام بود و به همین دلیل زور کسی به او نمی‌رسید. تناقض گفته‌های موسوی بجنوردی این‌جاست که به درستی مشخص نمی‌کند لاجوردی به پشتوانه‌ی چه کسی حرف کسی را گوش نمی‌کرد؟ و چگونه می‌توان خمینی حامی بدون گفتگوی‌‌ او را از جنایت مبرا دانست؟
 
خمینی خود در رابطه با لاجوردی و احمد خمینی می‌گوید:‌
 
«در امور سیاسی مدتی تهمت زده می‌شد که احمد طرفدار منافقین است و من در طول مدت انقلاب، مخالفت هایی از او می دیدم که دیگران بر آن شدت و قاطعیت نبود و در این آخر که قضیه زندان اوین پیش آمد و شکایاتی از آقای لاجوردی می‌شد، غیر از احمد کسی را ندیدم که بیشتر از آقای لاجوردی طرفداری کند و دفاع نماید و وجود او را برای زندان اوین لازم و برکناری او را تقریباً فاجعه می‌دانست.» (صحیفه جلد 7 صفحه 90)
 
«من یک روز رفتم برخی اتفاقات مثل آسیب دیدگی دست فردی بخاطر شکنجه را دیدم و بخاطر همین، لفظا با آقای لاجوردی برخورد کردم و آمدم شورا گفتم یا این را عزل می‌کنید یا من استعفا می‌دهم. فردای آن روز نزد امام رفتیم. خدمت ایشان گفتم، آقا من یک چیزهایی دیدم که دیگر مجوز شرعی برای ماندن در این پست نمی‌بینم. یا ایشان برود یا اگر ایشان می‌ماند بنده بروم. شرح ماجرا را به امام گفتم، امام هم خطاب به حاج احمد آقا گفتند، احمد اگر این‌ها خواستند لاجوردی را بردارند، شما هیچ گونه مداخله‌ای نکنید و امام فرمودند، چه افرادی بهتر از شما ها. من برخی از شما ها را بزرگ کرده‌ام. فردای آن روز هم خطاب به آقای لاجوردی گفتیم بیا خودت استعفا بده، خوب نیست ما برکنارت کنیم. ایشان هم همان موقع استعفا دادند. آقای رازینی جایگزین ایشان و دادستان انقلاب شدند.»
 
اگر روایت موسوی بجنوردی را بپذیریم با وجه دیگری از شخصیت مزور و حیله‌گر خمینی روبرو می‌شویم چرا که
هاشمی رفسنجانی در خاطرات خود از ۱۷ بهمن ۱۳۶۳ می‌گوید:‌
 
«پیش از ظهر، احمد آقا آمد، درباره مسائل روز مذاکره شد، از جمله اظهار نارضایتی آیت الله منتظری از سخنان امام، گرچه همه (سخنان ایشان) پخش نشده و گفتند امام از عزل آقای اسدالله لاجوردی (دادستان انقلاب تهران) بی اطلاع بوده و راضی نیستند.»
 
این در حالی بود که حجت‌الاسلام انصاری نجف‌آبادی نماینده آیت‌الله منتظری در مهرماه ۱۳۶۳ به من گفت در اوین یک عده‌ امامشان شده است لاجوردی، این قصاب فاشیست، جنایتکار.
 
در شریعت خمینی، «یوم‌الله»، روز مرگ و نیستی و عذاب بود و لاجوردی بهتر از هرکس آن را در عمل پیاده می‌کرد.
خمینی در سخنرانی‌اش به مناسبت اولین سالگرد هفده شهریور ، خطوط نظام مورد نظر خود را به روشنی ترسیم کرده و از جمله برای آن‌ که فرمان کشتار مخالفان سیاسی را مشروع جلوه دهد، با یک شبیه سازی تاریخی - مذهبی، چنین می‌گوید:
 
«یوم خوارج، روزی كه امیرالمومنین -سلام الله علیه - شمشیر را كشید و این فاسدها را، این غده‌های سرطانی را درو كرد، این هم «یوم الله» بود ... امام - علیه السلام - دید كه اگر این‌ها باقی باشند فاسد می‌كنند ملت را، تمامشان را كشت‌، الا بعضی كه فرار كردند؛ این «یوم الله» بود. »
 
و سپس تأکید می‌کند:
«روزهایی كه خدای تبارك و تعالی برای تنبیه ملت‌ها یك چیزهایی را وارد می‌كند، یك زلزله‌ای وارد می كند، یك سیلی وارد می‌كند، یك توفانی وارد می‌كند، كه شلاق بزند به این مردم كه آدم بشوید، این‌ها هم "یوم الله" است.» (صحیفه جلد نهم، ص ۴۶۵ اینترنتی)
 
و در بخشی دیگر از سخنانش تصریح می‌کند:
«ما خلیفه می‌خواهیم که دست ببرد، حد بزند، رجم کند! همان‌طور که رسول‌الله دست می‌برید، حد می‌زد، رجم می‌کرد!» (سخنرانی خمینی به مناسبت هفته‌ی وحدت)
 
«در مراجعاتی که نمایندگانتان شما به زندان‌ها داشتند، خبر از شکنجه نمی‌دادند؟
خیر. کسی گزارش شکنجه به ما نداد. فقط آقای مجید انصاری که نماینده ما بود گفت، مسئول زندان رجایی شهر، چشمان ۲۰۰ نفر را می‌بندد تا ساعت‌ها فکر بکنند. ما مسوول زندان را خواستیم و سریعا عزلش کردیم.»
 
تردیدی نیست که حضرات و نمایندگان‌شان وحشیانه‌ترین شکنجه‌ها را تعزیر می‌دانند و شکنجه محسوب نمی‌کنند. هم پرسشگر و هم موسوی بجنوردی می‌دانند چه می‌‌کنند. لاجوردی هم می‌توانست سوگند یاد کند در زندان شکنجه رایج نبود و هرچه صورت می‌گرفت عیناً تعزیر بود.
 
محمدی گیلانی به صراحت می‌گوید: «حتی اگر زیر تعزیر، آن‌ها جان بدهند کسی ضامن نیست که عین فتوای امام است.»
وی در تعریف تعزیر می‌گفت:‌
 
«تعزیرباید پوسترا بدرد، از گوشت عبور کند و استخوان را در هم شکند».
 
رفسنجانی در مورد خاطرات ۲۴ دیماه ۶۰ خود می‌گوید:‌
«امام همه مسئولان را با مسئولان قضایی دعوت کرده بودند برای مطلب مهمی همراه آقای موسوی اردبیلی به بیت امام آمدیم رئیس جمهور، نخست وزیر میرحسین موسوی، اعضای شورای عالی قضایی، دادستان کل انقلاب و اسدالله لاجوردی، بازرسی کل کشور، فهیم و احمد آقا هم بودند ... امام مسأله‌ی شایعه اخبار مربوط به شکنجه زندانیان را مطرح کردند. آقای فهیم و اعضای بازرسی مواردی را ذکر کردند. امام از آقای [اسدالله] لاجوردی توضیح خواستند. ایشان گفت: تعزیر می‌کنیم و تعزیر با اجازه‌ی حکام شرع است.»
 
به این ترتیب مسئله شکنجه‌ در زندان‌ها با یک پرسش و پاسخ حل و فصل شد و جواز ادامه‌ی آن نیز دریافت گردید. وی در مورد عدم گزارش شکنجه نیز دروغ می‌گوید. در دیدار شهریورماه ۱۳۶۱ هادی خامنه‌ای، محمود دعایی و محمدعلی هادی‌نجف‌آبادی از زندان اوین، هادی خامنه‌ای در اتاق ۲۴ آموزشگاه اوین که من در آن‌جا حضور داشتم گفت: «تنها از موارد تعزیر که منجر به نقص عضو شده بگویید» بقیه موارد از جمله شلاق‌زدن، قپانی، آویزان کردن، جوجه کباب و ... را من خود دیده‌ام. پیش از آن نمایندگان سازمان بازرسی کل کشور در پاییز ۶۰ آن‌چه در اوین می‌گذشت را مصداق شکنجه دانسته بودند که گزارشش به خمینی هم رسیده بود. چگونه است گزارش‌ شکنجه‌ها به آیت‌الله منتظری می‌رسید و به شورای عالی قضایی نه؟ چه تفاوتی میان نمایندگان آیت‌الله منتظری و شورای عالی قضایی بود؟
 
احمد خمینی در «رنج‌نامه‌» اش علیه آیت‌الله منتظری و خطاب به ایشان که از «خشونت‌» اعمال شده انتقاد کرده و گفته بودند «ما تا به حال از خشونت‌ها نتیجه‌ای نگرفته‌ایم»، نوشت: «حضرت آیت‌الله: ما اصولاً خشونتی به خرج نداده‌ایم».
منظور موسوی بجنوردی از گزارش مجید انصاری مبنی بر این که «مسئول زندان رجایی شهر، چشمان ۲۰۰ نفر را می‌بندد تا ساعت‌ها فکر بکنند»، شکنجه‌گاه مخوف واحد مسکونی، قبر و قیامت و تابوت در زندان قزلحصار است که در تاریخ معاصر ایران بی‌سابقه بوده است. در زندان شیراز هم به طور قطع در ارتباط با زندانیان زن شرایط مشابهی بوده است.
او با حیله‌گری و فریبکاری آخوندی موضوع را به این شکل تقلیل می‌دهد که گویا چشمان ۲۰۰ نفر را بسته بودند تا ساعت‌ها فکر کنند. 
شرح واحد مسکونی، قبر و قیامت را در جلد دوم «نه زیستن نه مرگ» که با نام «اندوه ققنوس‌ها» انتشار یافت داده‌ام و در این رابطه کتابی نیز تحت عنوان «دوزخ روی زمین» انتشار داده‌ام.
زبان از بیان آنچه که در این شکنجه‌گاه‌ها گذشت قاصر است. به مدت ۹ ماه زنان زندانی را در جعبه‌هایی به شکل تابوت با چشم‌بند به بند کشیده‌ بودند، در این شکنجه‌گاه مردان را نیز به مدت ۵ ماه به بند کشیدند. تمام مدت با چشم‌بند می‌بایستی درون تابوت تهیه شده می‌نشستی و به صدای قرآن، نوحه‌های گوش‌خراش، صدای زندانیانی که زیر فشار شکسته بودند گوش می‌دادی. تنها شب‌ها اجازه داشتی با چشم‌بند بخوابی، هرگونه صدایی، اعم از سرفه، بالاکشیدن آب بینی، عطسه، جویدن نان خشک و ... ممنوع بود و با خاطی به شدت برخورد می‌شد. ضرب و شتم، بیخوابی‌دادن‌های طولانی‌مدت و انواع و اقسام فشارهایی که غیرقابل تشریح است به زندانی وارد می‌شد.
 
واحد مسکونی از آن هم وحشتناک‌تر بود. زنان ۱۴ ماه با بازجوهای خود در شرایط فاجعه‌باری زندگی می‌کردند، بازجویی، شکنجه، بی‌خوابی‌های طولانی‌مدت، ضرب‌و شتم‌های گاه و بیگاه و ... جهنمی ساخته بود که هیچ‌کس قادر به توصیف آن نیست.
 
نماینده‌ی آیت‌الله منتظری با آه و افسوس به من گفت که شخصاً ۸۰ زندانی زن را که به خاطر فشارهای فوق دچار بیماری‌های روانی شدید شده‌ بودند ملاقات کرده است.
 
شما خودتان به زندان اوین سرزده نمی‌رفتید؟
«من یک بار دیگر هم بی خبر رفتم و دیدم که محکومیت ۲۰۰ نفر تمام شده و این‌ها را نگه داشته‌اند. به ایشان گفتم که اگر این ۲۰۰ نفر را تا فردا آزاد نکنید، دستور می‌دهم تا دستگیرتان کنند. آقای موسوی اردبیلی به من گفتند این چه برخورد تندی است که با ایشان می‌کنید؟ لاجوردی حرف شهید بهشتی را نمی‌خواند. من هم گفتم معنا ندارد افرادی که محکومیت شان به پایان رسیده است را در زندان نگه داریم. انجام نداد؛ عزلش می‌کنیم. این شد که آنان را آزاد کردند. بعد از آن هم آقای لاجوردی ماندند تا این که به این نتیجه رسیدیم که ایشان باید بروند.»
 
اسدالله‌ لاجوردی در این رابطه در مراسم تودیعش می‌گوید: «..... شما را بخدا ببینید، می‌گویند خلاف قانون بوده، نمی‌دانم چنین و چنان، اول یك دانه خلاف قانون ما را بگوئید، گفت این زندانی‌ها حكمشون تمام شده آزاد نكردی، گفتم برادر ما رفتیم خدمت امام، در حضور همه حكام شرع و دادستان كل آقای موسوی تبریزی خود امام گفتند كه توبه نكرده آزادش نكن، دادستان كل هم بخشنامه كرد، خب یك دفعه می‌خواستی بخشنامه اش را باطل كنی، كدام كاری خلاف قانون بوده؟ ....»
 
 
با این حال ده‌ها زندانی مجاهد که حکمشان تمام شده بود همچنان تا سال ۶۷ در زندان ماندند و بیش از ۷۰ نفر از آن‌ها در جریان کشتار ۶۷ به در زندان گوهردشت به دار آویخته شدند.
 
تردیدی نیست که نظر خمینی و احمد خمینی به دیدگاه‌ و عملکرد لاجوردی نزدیکتر بود و پذیرش برکناری او همچون پذیرش قطعنامه‌ی ۵۹۸ از روی اجبار بود و نه از روی میل و اراده. خمینی بارها در سخنرانی‌هایش قبل و بعد از برکناری لاجوردی روی دیدگاه‌های لاجوردی تأکید می‌کرد:
 
«من باز به اینها نصیحت می‌کنم، که شما بیایید و حسابتان را از بین منافقان که قیام بر ضد اسلام کردند، حسابتان را جدا کنید، نه اینگونه بگویید که خشونت نکنید، آن وقت به من هم بگویید که شما هم خشونت نکنید، این معنایش این است که ما و آنها مثل هم هستیم ....... و شما می‌دانید که کسی که مسلحانه در خیابان بریزد و مردم را ارعاب کند، لازم نیست بکشد مردم را، ارعاب کند، اسلام تکلیفش را معین کرده است و شما هم مسئله اش را می دانید.» (صحیفه جلد 15- صفحه 30 و 31)
 
«اینجانب از دادگاه های انقلاب می‌خواهم با مراعات جانب عدل اسلامی با قاطعیت انقلابی با این مفسدان و تباه کنندگان حرث و نسل رفتار و احکام قرآن مجید را درباره آنان اجرا نمایند. و به یاوه گویی همان کسانی که به حدود اسلامی پایبند نیستند گوش فرا ندهند که اجرای حدود و قصاص و تعزیر اسلامی بیمه کننده حیات و نظام کشور است و سستی و سهل انگاری در این امر ترحم بر پلنگ تیز دندان است.» (صحیفه جلد 15 صفحه 38)
 
خمینی دو هفته بعد از عزل لاجوردی در سخنرانی مورخ ۱۴ بهمن ۱۳۶۳ خود به مناسبت دهه فجر در حضور سران قوای سه گانه و مسئولان کشوری و لشکری جمهوری اسلامی گفت:
 
«منتها آقایان بعضی خیال می‌کنند که همان رحمت این است که به آنها مهلت بدهند تا بکشد آدمها را، این رحمت است؟ از حبس‌ها بیرونشان کنید تا بریزند مردم را بکشند، این رحمت است؟ شما روی قرآن عمل کنید. قرآن با اشخاصی که مسلمند و ایمان به خدا دارند، به برادری رفتار می‌کند. با اشخاصی که بر خلاف این هستند، آنها را می‌گوید بکشید، بزنید، حبس کنید، اشداء علی الکفار. شما همان طرفش را گرفته‌اید و زمین می‌خورید. ما اگر بنا باشد اسلام را یک طرفش را قبول داشته باشیم، همان جنبه به اصطلاح شما رحمت، من همه جنبه‌هایش را رحمت می‌دانم. اما آنکه شما خیال می‌کنید آن جنبه اش رحمت است که دزدها را بیرونشان کنیم، مفسدها را بیرون کنیم، آدم کشها را بیرون کنیم، دست بردارید از این طور رحمت‌هایی که شما توهم می‌کنید- اینها رحمت نیست، اینها مخالفت با خداست. » (صحیفه جلد  صفحه‌ی ۱۳۸ اینترنتی)
 
او همچنین تأکید کرد:
«آدم گاهی درست نمی‌شود، مرض گاهی صحیح نمی‌شود، الابالكی؛ باید ببرند، داغ كنند تا درست بشود جامعه. باید آن‌هایی كه فاسد هستند، از آن بیرون ریخته بشوند؛ جنبه رحمت است همه‌اش. »
 
بعد از هر فرمان «عفو» خمینی و به ویژه سخنرانی او به مناسبت ۲۲ بهمن ۱۳۶۰ که تأکید کرد تا می‌توانید کاری کنید زندانیان به میان خانواده‌هایشان برگردند لاجوردی به درستی اظهار داشت که نظر امام مادون «گروهک‌» هاست و این صحبت‌‌ها مشمول شما نمی‌شود و تنها تبلیغات تلویزیونی است.
 
خمینی خود در این رابطه می‌گوید:‌
«من در آن نوشته‌ای هم که نوشتم راجع به ضد انقلاب را استثناء کردم .............. و من راجع به دادگاه انقلاب و راجع به کارهایی که مربوط به دادگاه انقلاب است من نمی‌گویم اینجا باید سستی شود، اینجا باید با جدیت جلویش گرفته شود.» (صحیفه جلد 17 صفحه 284 و 285 ) مورخ 18/11/1361
 
وی در فرمانه هشت‌ماده‌ای هم موضوع نحوه‌ی برخورد با زندانیان سیاسی را که از آن‌ها به عنوان «گروهک‌های مخالف اسلام و نظام جمهوری اسلامی» نام می‌برد مستثنی کرده بود:
 
«آنچه ذکر شد و ممنوع اعلام شد در غیر مواردی است که در رابطه با توطئه ها و گروهکهای مخالف اسلام و نظام جمهوری اسلامی است که در خانه های امن تیمی برای براندازی نظام جمهوری اسلامی و ترور شخصیت های مجاهد و مردم بی گناه کوچه و بازار و برای نقشه های خرابکاری و افساد فی الارض اجتماع می‌کنند و محارب خدا و رسول می باشند.» (صحیفه جلد 17 صفحه 141) مورخ 24/9/1361
 
خمینی از سال‌ها قبل پیش‌بینی قتل‌عام و «پاکسازی» زندان‌ها را کرده بود:
«آن‌هایی كه تهذیب بردارند باید تهذیب بشوند، آن‌هایی كه مانع از تهذیب ملت‌ها هستند باید از سر راه برداشته بشوند. این یك رحمتی است، صورتش را انسان خیال می‌كند كه كشتار است، لكن واقعش بیرون كردن یك موانعی از سر راه انسانیت است. و در ایران هم این مسئله كه می‌بینید كه در همه جا برای ما هی طرح می‌شود كه این‌ها آدم می‌كشند، آن‌ها خیال می‌كنند كه ایران آدم می‌كشد، ایران تا امروز یك دانه آدم را نكشته است، ایران یك سباعی را كه حمله كردند بر همه چیز اسلام، ملت، انسانیت، آن‌ها را اگر بتواند تهذیب می‌كند و اگر بتواند با حبس آن‌ها را نگه می‌دارد تا تهذیب بشوند، اگر نتواند تصفیه می‌كند. این همان كاری است كه همه انبیا از اول خلقت تا حالا كرده‌اند و آن اشخاصی را كه دیگر قابل اصلاح نبوده‌اند، آن اشخاص را یا غرق كرده‌اند و یا از بین برده‌اند.» (صحیفه‌ جلد پانزدهم، ص ۴۹۳ اینترنتی)
 
خشونت بخش جدایی ناپذیر از شخصیت خمینی حتی قبل از به قدرت رسیدن بود. او در یکی از درس هایش در حوزه علمیه نجف پیرامون ولایت فقیه قریب به مضمون می‌گوید :
 
«من متعجبم از این جوان‌های مذهبی با غیرت، چرا در برابر آخوند‌های درباری ساکت هستند. آنها را از منبر پایین بکشند، کتک بزنند. فقط آنها را نکشند. آنها ارزش کشته شدن را ندارند»
بر اساس همین رهنمود بود که چند جوان قهدریجانی با هدایت سیدمهدی هاشمی قصد داشتند آیت‌الله شمس‌آبادی را گوشمالی دهند که باعث مرگ او شدند. خمینی بعدها که با سیدمهدی هاشمی درافتاد او را به همین بهانه‌ به جوخه‌ی اعدام سپرد.
 
«اگر می گویید اختلافاتی میان شورای عالی قضایی و آقای لاجوردی وجود داشت که برخی از آن ها به نظر شما تخلفات اوست؛ چرا شورای عالی قضایی، زودتر ایشان را عزل نکرد؟
 
ببینید شما الآن با خیال آسوده در اینجا نشستید و نمی توانید آن روزها را به خوبی درک کنید. آن زمان منافقین افراد را مثل برگ خزان ترور می کردند. بعضا ترور کور انجام می‌دادند. یعنی، نه شخص خاص بلکه کافی بود طرف حزب‌اللهی باشد تا ترورش کنند. مردم عادی را ترور می‌کردند. کاسبی که ریش داشت و عکس امام را پشت شیشه مغازه‌اش نصب کرده بود را ترور می‌کردند. در مراکز عمومی بمب‌گذاری می‌کردند؛ بیش از ده هزار غیرنظامی را ترور کردند و به شهادت رساندند. اصلا معرکه‌ای به پا بود و منافقین وضعیت عجیبی درست کرده بودند. منافقین به عنوان جنایت کار شناخته می‌شدند و واقعا هم خیلی جنایت کردند.»
 
آن‌چه وی در مورد آمار ترورها می‌گوید دروغ بزرگی است که برای توجیه کشتارهای وحشیانه تولید‌ کرده‌اند و رهبری مجاهدین نیز که با دروغ و بزرگنمایی آمار و ارقام و ادعاهای توخالی و ... به حیات خود ادامه می‌دهد از آن استقبال کرده و تلاشی برای تصحیح آمار فوق به خرج نمی‌دهد.  
در حالی که آمار ترورها از صدها تن بیشتر نبود. موسوی تبریزی در مورد آمار ترورهای شهریور ماه ۶۰ به عدد ۶۰۰ نفر اشاره می‌کند که از نظر من مطلقاً واقعی نیست و برای توجیه‌ سیاستی که پیش گرفته بودند تولید شده است. من در دوران یاد شده خود در تشکیلات مجاهدین فعال بودم و از نزدیک اوضاع را مد نظر داشتم. پس از واقعه‌ی ۸ شهریور تمامی هم و غم تشکیلات مجاهدین برگزاری تظاهرات‌ در نقاط مختلف تهران بود و عملاً تیم‌های نظامی فعالیت چندانی که منجر به ترور ۶۰۰ نفر شود نداشتند. مجاهدین اولین عملیات‌های نظامی خود در تهران را پس از خروج مسعود رجوی و ابوالحسن بنی‌صدر انجام دادند و تا پیش از آن، بخش اعظم نیروی تشکیلات، مصروف خروج سلامت این دو از کشور شده بود. نشریات «مجاهد» آن دوران موجود است، اکثر عملیات‌‌های نظامی به ویژه ترور با آب و تاب در نشریه «مجاهد» انعکاس می‌یافت. از این گذشته پس از ۵ مهر ۱۳۶۰ عملاً تیم‌های نظامی سازمان مجاهدین متحمل ضربات اساسی شدند و به حداقل رسیدند و آخرین این تیم‌ها در خردادماه ۶۱ منهدم شدند. در اواسط تابستان ۶۱ چند تیم مرکب از کسانی که تازه به تشکیلات پیوسته بودند دست به عملیات‌های محدود زدند و پس از آن تا سال ۶۴ تقریباً عملیات مسلحانه‌ای در تهران صورت نگرفت. در این فاصله سه عملیات انتحاری نیز در شهرهای یزد و کرمانشاه و رشت در تابستان و پاییز صورت گرفت و در شهرستان‌ها هم عملیات‌های پراکنده‌ای گاه و بیگاه صورت می‌گرفت. در سال‌های ۶۴ و ۶۵ چند تیم مجاهدین که از عراق به ایران آمده بودند درگیری‌هایی با نیروهای رژیم  داشتند و چند عملیات موفق نیز در تهران و شهرستان‌ها داشتند.
در خاطرات رفسنجانی نیز به نقل از گزارش نیروهای دادستانی و سپاه آمده است که آن‌ها در پاییز سال ۶۰ بر اوضاع مسلط شده بودند. آمار ۱۰ هزار ترور مطلقاً با واقعیت‌ نمی‌خواند و با اهداف خاصی مطرح می‌شود. مجاهدین مطلقاً «در مراکز عمومی بمب‌گذاری» نکردند و رژیم نیز هیچ‌یک از وابستگان مجاهدین را به این اتهام دستگیر و یا مجازات نکرد.
 
البته ارائه‌ی ارقامی کیلویی یکی از ویژگیهای حاکمیت هم هست. سایت قابیلیان (خانواده شهدای ترور)  رقم ترورها را به ۱۶ هزار نفر و در کلیپ‌های تهیه شده توسط رژیم به ۱۷ هزار نفر هم رسانده‌اند! 
 
http://www.youtube.com/watch?v=njxmz8SJRJQ
 
بایستی به این واقعیت نیز توجه داشت که در تمام دوران خمینی و حضور سید‌محمد موسوی بجنوردی در شورای عالی قضایی و دادگاه عالی قم هیچ یک از متهمان دادگاه انقلاب اسلامی از حق داشتن وکیل مدافع برخوردار نبودند و هیچ‌یک از قوانین مصرح در قانون اساسی رژیم در مورد آن‌ها اجرا نمی‌شد. از این بابت کلیه‌‌ی احکام اعدام اجرا شده در ردیف قتل بوده و قضات صادر کننده‌ی حکم و همچنین تأیید‌کنندگان احکام در زمره‌ی قاتلین هستند و می‌بایستی در مقابل دادگاه صالحه پاسخگو بوده و عدالت‌ در موردشان اجرا شود.
 
ایرج مصداقی ۲۰ اسفند ۱۳۹۲
 
 
 
 
پانویس:‌
 
۱- اصلی­ترین و کلیدی‌ترین عضو و گرداننده این سایت «عبدالرسول وصال» مدیر مسئول اسبق روزنامه ایران در دوران خاتمی و مدیر مسئول سابق روزنامه توقیف شده «آینده نو» است.
محمدعلی نادعلی‌زاده نیز که مدیر عامل اسبق ایسنا و از اعضای سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی است، مدیریت اجرایی و سردبیری سایت جماران را بر عهده دارد.
بربریان که از فعالین سایت‌های تابناک و بازتاب بوده و دوره‌ای سردبیری تابناک را برعهده داشته نیز از مؤسسان سایت جماران بوده که چند وقتی است که به دلیل بروز اختلاف با سیاست گذاران سایت مذکور، ارتباط خود را با این پایگاه خبری قطع نموده است.
خدابخش مالمیر که یکی از مهره‌های اصلی این سایت است، پیش از این مدیر اجرایی حسینیه جماران و عکاس «بیت امام» بوده و از دوستان نزدیک حسن خمینی است.
مسئول فنی سایت جماران سجاد قربان اوغلی است که پدرش در زمان خاتمی سفیر ایران در آفریقای جنوبی بوده و خود نیز از نزدیکان حسن خمینی است. http://www.khatteemam.ir/fa/?p=19889) )
 
سایت جماران با پشتیبانی مالی و لجستیکی شبدوست مالامیری کجوری یکی از نیروهای امنیتی سابق راه‌اندازی شد. او هم‌اکنون مشغول تجارت است و از قبل رانت‌ اطلاعاتی سرمایه‌ی زیادی به هم زده و منزل سابق اکبر خوش‌کوشک در جماران را خریده و در آنجا ساکن است.
از جمله اموال وی می‌توان به شرکت بازرگانی مزرعه سبز دشت، کارخانه فجر غنی‌آباد، نان صنعتی حجیم نیمه حجیم و مسطح، تجارت با کشورهای همجوار و ... اشاره کرد. در ۸ تیرماه ۱۳۹۰ محمدرضا رحیمی معاون اول احمدی‌نژاد دستور هیئت وزیران را به وزارت‌خانه‌های امور اقتصادی و دارایی و صنایع و معادن و وزارت بازرگانی مبنی بر این که «ورود و ترخیص یك دستگاه خودروی سواری بنز مدل (۲۰۱۱‏) متعلق به آقای شبدوست مالامیری با معافیت از ضوابط فنی واردات خودرو و با رعایت سایر قوانین و مقررات مجاز است.» ابلاغ کرد.
 
 
۲- وی متولد ۱۳۲۲ و برادر محمدکاظم موسوی بجنوردی رهبر حزب ملل اسلامی است که در سال ۴۳ دستگیر و تا ۵۷ در زندان بود. موسوی بجنوردی تحصیلات حوزوی را در حوزه علمیه نجف نزد خمینی، خویی، حکیم و بادکوبه‌ای گذراند. سیدعبای موسوی و شیخ راغب حرب از بنیانگذاران حزب‌الله لبنان از شاگردان وی بوده‌اند. وی پس از پیروزی انقلاب ضد‌سلطنتی به ایران آمده و در دفتر استفتائات خمینی مشغول به کار شد.
۳- احمد خمینی، فتح‌‌الله امید نجف‌آبادی را که حاکم شرع بود و مجتهد، به انجام عمل لواط متهم کرد. در حالی که بنا به ادعای آیت‌الله منتظری و تصدیق احمد خمینی او در زمان شاه رساله و تحریر‌الوسیله‌ی خمینی را مخفیانه چاپ و پخش می‌کرد.
 
 
انتشار فیلم‌های بازجویی‌ فهمیه دری گورانی همسر سعید امامی، اکبر خوش‌کوشک، قبه و دیگر متهمان پرونده‌ی قتل‌های زنجیره‌ای نشان می‌دهد که بازجویان چگونه از همکاران خودشان اعتراف به لواط، زنا، وابستگی به بهائیت، یهودیت و جاسوسی و ... می‌گیرند. 
 
۴- در دوران او بود که حصر مراجع تقلید و روحانیون عالیرتبه‌ی منتقد باب شد و به دستور وی برخوردهای موهن و شنیعی با روحانیت منتقد از جمله آیت الله شریعتمداری، شیخ مرتضی حائری یزدی، آیت الله حسن قمی، آیت الله احمد خوانساری، آیت الله حسینعلی منتظری، آیت الله سیدعبدالله شیرازی، آیت الله سید صادق روحانی، آیت الله رستگاری، علامه یحیی نوری ، شیخ طاهر عیسی شبیری خاقانی و … صورت گرفت.
 
۵- خمینی به فاصله‌ی ۹ ماه دو نظر سراپا متفاوت راجع به دیانت بنی‌صدر داد:‌
«جناب آقای بنی صدر را همین مردم كوچه و بازار از پاریس آوردند اینجا و رئیس جمهور كردند، برای اینكه مردی مسلمان است، مومن است ، خدمتگزار است» ( دیدار با استانداهای كشور، جماران، ۱۸ آذر ۱۳۵۹ )
 «این آدم از اول ادعا میكرد كه مسلمان است و برای اسلام كار میكند و كذا. من هم از اول فهمیدم دروغ میگوید» ( دیدار با افسران و درجه داران، جماران، ۳ شهریور ۱۳۶۰)
۶-  انصاری نجف‌آبادی در ۱۸ اسفند ۱۳۸۹ در اثر تصادف و در نهایت ساده زیستی فوت کرد.
 
 
 

منبع:پژواک ایران

اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

facebook Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

   نسخه‌ی چاپی  

ایرج مصداقی

فهرست مطالب ایرج مصداقی در سایت پژواک ایران 

*«گلزارخاوران» مشهد، پیش پای «آیت‌الله قتل‌عام» ذبح می‌شود
*شیوه‌های جدید مأموران وزارت اطلاعات در فضای مجازی
*تقدیر هم‌زمان دعایی از یک چهره‌ی ملی و یک «جنایتکار علیه بشریت»
*نگاهی به زندگی برادران ذاکر، مسئولان اطلاعاتی رژیم خمینی و فرقه‌ی رجوی
*خطرات «عشق‌بازی» خامنه‌ای با «امام زمان» برای ایران و منطقه ‏
*شیخ محمد یزدی رئیس قوه قضاییه که چماقدار بسیج می‌کرد
*هادی غفاری شکنجه‌‌گری در لباس «اصلاح‌طلبی»
*تحلیل CIA از تسخیر سفارت آمریکا در تضاد کامل با ادعا‌های مضحک فخرآور
*حسین طائب یکی از خطرناک‌ترین چهره‌های امنیتی
*دست‌پخت سایت «همبستگی ملی» و خانم دشتی
*هاشمی رفسنجانی و خامنه‌ای در نگاه آیت‌الله گلزاده غفوری
*گزارش محرمانه‌ی CIA در مورد هراس اتحاد شوروی از انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی
*گزارش محرمانه‌ی CIA در مورد مسئولیت مجاهدین در انفجار حزب جمهوری اسلامی
*رپرتاژ آگهی «صدای آمریکا» برای مطرح کردن «بچه‌پررو» و «رفیق‌آیت‌‌الله»
*هاشمی معمار سرکوب دهه ۶۰ بود و مانع کشتار در پس از ۸۸
*محمدی‌ری‌شهری جنایتکاری که به چپاول مشغول است
*محمدعلی سرلک تیرخلاص‌زن دهه‌ی ۶۰ که روزگار خوشی ندارد
*اسدالله «خالصی» هم پر کشید و رفت
*رؤسای زندان اوین در دهه‌ی ۶۰
*سعید حسین‌زاده، زندانی سیاسی معترض، محمد حسین‌زاده مدیر داخلی اوین در دهه‌ی ۶۰
*نصیر نصیری و اسماعیل شاهردوی و «بی‌معرفتی»
*محسن نادریان، لات با معرفت قربانی «قتل‌های زنجیره‌ای»
*سعید امامی «سرباز راستین اسلام» که بود و چه کرد؟
*موسوی اردبیلی یکی از مسئولان کشتار دهه ۶۰
*پسر وزیر بهداری، زندانی سیاسی ۱۳ ساله و شهید ۱۵ ساله‌ «جبهه حق علیه باطل»
*تیرخلاص‌زن‌های اوین در دهه‌ی ۶۰ که کشته شدند
*«ارتجاع غالب» و «ارتجاع مغلوب»، دو تیغه یک قیچی
*شبیه سازی صفحه‌ی فیس بوک من توسط دستگاه اطلاعاتی رژیم
*تجاوز به کودکان و «حافظه تاریخی» ما ایرانیان
*توطئه‌ وزارت اطلاعات و بخش سایبری آن تحت پوشش دفاع از «چپ»‌
*«تیرخلاص‌زنی» که در ویلای شخصی‌اش بیلیارد بازی می‌کند
*با چهره‌‌ی «حاج آقا حسینی» و شبکه‌ی اطلاعاتی رژیم آشنا شویم
*سوءاستفاده جنسی از کودکان و نوجوانان در زندان
*کپی کردن صفحه‌ی فیس بوکم توسط «از ما بهتران»
*نامه‌ی شریرانه‌ی نماینده‌ی مریم رجوی به «کانون دوستداران فرهنگ ایران» در واشنگتن
*خامنه‌ای‌ و قاری قرآن فاسد، خمینی و روحانیت فاسد
*مسابقه‌ی فوتبال در روز تاسوعا، بمبگذاری در «حرم امام رضا» در روز عاشورا
*بیایید تصور کنیم....
*با نحوه‌ی کارکرد دستگاه اطلاعاتی و امنیتی در فضای مجازی آشنا شویم
*فیروز محوی یا «دزد ناشی» کمیسیون خارجه‌ شورای ملی مقاومت!
*مشارکت «فرقه‌ی رجوی» در زمینه‌سازی قتل «فراز» و «رها»
*«فراز» و «رها» جدیدترین قربانیان «قتل‌های زنجیره‌ای»
*محسنی اژه‌ای همچنان محرمانه حکم قتل صادر می‌کند
*رازینی قاتلی که به جنایاتش «افتخار» می‌کند
*پورمحمدی جنایتکاری که شب‌ها راحت می‌خوابد
*آمار واقعی زندانیان قتل‌عام‌شده در تابستان ۶۷ و جعلیات پیرامون گور دسته‌جمعی
*فیلم کامل گفتگوی ایرج مصداقی با معاون مصطفی پورمحمدی در ژاپن
*«حاجی علوی و حاجی فلاحی» یا «حاجی رجوی و حاجی خزایی»
*توضیحی چند در مورد گفتگوی مهدی خزعلی با صدای آمریکا
*گفتگو با آوایی بازرس ویژه روحانی و خلف‌رضایی قاضی دیوان عالی‌ کشور، عاملان کشتار دهه‌ی ۶۰ ‏‏(بخش دوم) ‏
*گفتگوی اختصاصی با علیرضا آوایی یکی از مسئولان کشتار ۶۷ (قسمت اول)
*نگاهی گذرا به ریشه‌های قتل‌عام زندانیان در سال‌های ۶۰ و ۶۷
*دلایل واقعی کشتار زندانیان سیاسی در سال ۶۷
*از زندان برای آیت الله منتظری گزارش فرستادم
*ادعای جدید فرقه «صاحب‌مرده» رجوی مبنی بر عضویت من در هیأت کشتار ۶۷!
*گزارش کذب اعضای هیأت کشتار ۶۷ به آیت‌الله منتظری
*خروج مأموران ساواک از کشور در دیماه ۵۷، سفر به اسرائیل و اخراج از این کشور(گفتگو با پرویز معتمد)
*نگاهی دوباره به قاضی صلواتی و «برادر همسرش»
*پاسخی به ادعاهای بهروز جلیلیان در مورد «نه زیستن نه مرگ»
*بدون شرح!‌ آیا مسعود رجوی پاسخی برای این اسناد دارد؟
*آقای همنشین بهار! منظور وزیر کار امیر قاسم معینی است و نه هوشنگ انصاری
*اگر بهشتی زنده می‌ماند چه می‌شد؟‌
*مهدی سامع سرباز «ولی فقیه» در غیبت و «ارتجاع مغلوب»
*گوشه‌هایی از زندگی سراسر فساد کامران دانشجو چشم‌وچراغ خامنه‌ای در دانشگاه‌ها
*آیا عقلانیتی در اشرف دهقانی هست؟
*تلاش دستگاه اطلاعاتی رژیم برای تماس با پرویز ثابتی، ایجاد رابطه با آمریکا، شکایت از مجاهدین در گفتگو با پرویز معتمد
*نگاهی دوباره به نامه نگاری دبیر کنفدراسیون جهانی محصلین و مصطفی خمینی در دهه‌ی ۴۰
*مهدی سامع و «سه تفنگدار»ش
*بازداشت و دوران «حصر» خمینی تا تبعید در گفتگو با پرویز معتمد
*حمید اسدیان «مدیحه سرای» دربار رجوی و «ارزش غایی کلمات»
* جنگ و گریز ساواک با چریک «افسانه»‌ای حمید اشرف از نگاهی دیگر
*نگاهی اجمالی به سناریوی رژیم در مورد «زن» دستگیر شده در آلبانی
* مصطفی تاج زاده و «امام خمینی» و «دوران طلایی »
*دسته گل جدیدی که «تیرخلاص» زن اوین به آب داد
*داستان «استاد ادبیات از خراسان سرفراز» و «دیپلمات اسکاندیناوی»
*جنگ نیابتی شیعه و سنی و تعطیلی نهم ربیع‌الاول «آغاز امامت ولی عصر» و «عید‌الزهرا»
*«پرچم سرخ» تکان دادن سعید سلطانپور در روایت مجاهدین
*مروری بر «زخمی شدن قاسم سلیمانی» و «درب ضد انفجار اتمی» در تونل زیر زمینی سپاه در روایت مسعود رجوی
*جاودانه‌های خانواده‌ی محمدرحیمی در شعر زنده یاد نصیر نصیری
*شبکه‌ی نفوذی مجاهدین در رژیم، قربانی «خیانت» مسعود رجوی (بخشی از گزارش ۹۳)
* فیروز الوندی و «لاله‌های سرنگونش»
*«سرقت» شعرهای نصیر نصیری توسط مجاهدین و استفاده از آن در خاطرات محمود رویایی!
*نصیر نصیری همچون «بادی سرگردان» در جستجوی آشیانه‌‌اش
*آیا رژیم قصد آزادی رابرت لوینسون را دارد؟
*سید‌ابراهیم رئیسی جنایتکاری در مقام تولیت «آستان ضامن آهو»
*نگاهی ایدئولوژیک به نامه‌‌‌های مسعود رجوی خطاب به خبرگان و خامنه‌ای
*در رثای دکتر هادی اسماعیل‌زاده حقوقدان بزرگ میهن مان
*بارز شدن دشمنی هیستریک فرقه رجوی با زندانیان سیاسی مقاوم و مبارز
*دزد ناشی به کاهدان می زند («جنون» مسعود رجوی)
*«چه بی ثمر به در می‌کوبم» نگاهی به چند شعر نصیر نصیری
*عباس رحیمی آن «جان شیفته»
*کارزار غیرانسانی جماعت رجوی علیه بیماری عباس محمدرحیمی
*نقش اخلاق در رفتارهای سیاسی
*سرگیجه ی رجوی در برابر مظلومیت عباس محمدرحیمی
*حمله کینه توزانه ی مسعود رجوی به عباس محمدرحیمی سمبل جوانمردی و راستی
*مترجم نیروی دریایی آمریکا در زندان اوین؛ نماینده خمینی در نیروی دریایی، امام جماعت در آمریکا
*پیش‌بینی خروج نیروهای آمریکایی از عراق و خطرات ناشی از آن
*رجوی خواهان ادامه جنگ در لیبرتی، کمیساریای عالی پناهندگان خواهان انتقال فوری مجاهدین از عراق
*جنایت «لیبرتی» و مسئولیت مشترک خامنه‌ای و مسعود رجوی
*محمدحسن راستگو «مبتکر شیوه خاصی از آموزش و تفریح برای کودکان»
*پاسخ من به دستگاه اطلاعاتی و امنیتی رژیم برای مناظره در «دانشگاه هنر تهران»
*متن کامل نامه آیت‌الله گلزاده غفوری به ‌آیت‌الله منتظری: «با آب دیگری وضو بسازید»
*تلاش نافرجام فخرآور برای بدنام کردن اسماعیل خویی
*گل ــ زاده، نخ «دانه‌های تسبیح» * (قسمت دوم)
*من و فرهاد و زندان و «یه شب مهتاب» *
*«کشتار ۶۷» در شعر نصیر نصیری (شاعری که قربانی خمینی و رجوی شد)
*گفتگوی گزارشگران با ایرج مصداقی بمناسبت یادبود کشتار زندانیان سیاسی در تابستان 1367
* جنایتکاران دهه ۶۰ پست دولتی دارند
*نصیر نصیری شاعری که قربانی خمینی و رجوی شد
*بقیه داستان «جیمزباند» و «رفیق آیت‌الله»
*روایت ایرج مصداقی از سیاه‌ترین دهه عمر جمهوری اسلامی - بخش نخست
*کوتاه و گویا؛ «انترناسیونال بچه‌پرروها»
*سکوت مسعود رجوی در قبال پذیرش پناهندگی یکی از متهمان قتل‌ کشیش‌های مسیحی در سوئد
*توطئه‌ی جدید دستگاه اطلاعاتی رژیم و مجاهدین علیه «نه زیستن، نه مرگ» و من
*«هوشنگ عیسی بیگلو» و «همنشین بهار» در روایت عرفان قانعی فرد پادوی دستگاه امنیتی
*رضا مصطفوی طباطبایی «خیر» حامی پرسپولیس یا یکی از عوامل گم‌شدن دکل نفتی
*به یاد مادر انسیه بخارایی کاشی (سید‌احمدی) که «لبخندش باغ ستاره‌ها بود»
*از جعل امضاهای ناشیانه پای بیانیه دلواپسان تا جعل امضا تحت نام «بیش از ۱۵۰۰نفر از دوستداران جنبش فدائی»
*اوین؛ از جوخه‌‌ی اعدام لاجوردی تا پارک قالیباف و لاریجانی
*چهل سال پس از ترور شریف واقفی؛ شباهت‌های رفتاری مسعود رجوی و تقی‌ شهرام
*چرا در مورد بیژن جزنی و حمید اشرف می‌نویسم؟
*من یا محسن درزی «تواب»، کدام یک بایستی پوزش بخواهیم؟
*سناریوی جدید دستگاه اطلاعاتی رژیم؛ مجاهدین عامل اسیدپاشی روی زنان
*فرخ نگهدار و تاریخی سراسر جعلی: چگونه جنبش فدایی، بیژن جزنی و حمید اشرف قربانی شده‌اند
*سازمان چریک‌های فدایی خلق و پذیرش رهبری خمینی در دوران انقلاب ضد‌سلطنتی
*«ایران اینترلینک» صدای دستگاه اطلاعاتی رژیم
*مسعود رجوی بیش از رژیم جمهوری اسلامی از نمایش جهانی فیلم «آن‌ها که گفتند نه» در هراس است
*کشتار وحشیانه با استناد به آیات قرآن و سنت
*پیش‌بینی هشت سال پیش نتایج تحریم اقتصادی رژیم و خروج نیروهای آمریکایی از عراق
*قاضی حسن تردست قاتل ریحانه جباری مرتکب جنایت دیگری شد
*دست‌خط‌های ارائه شده از سوی مجاهدین خلق به ایرج مصداقی
*واکنش رهبری عقیدتی مجاهدین به مقاله‌ی «مسعود رجوی سه دهه «فرار» از «جانبازی» و به خطر انداختن جان مجاهدین»
*تروریست سیدنی کیست و کتاب شعرش را چه کسی انتشار داد؟
*فراخوان «ستاد اجتماعی مجاهدین در داخل کشور» طنز یا فاجعه
*مسعود رجوی سه دهه «فرار» از «جانبازی» و به خطر انداختن جان مجاهدین
*پروژه‌ی «شهید‌سازی» از مرتضی سربندی مأمور اطلاعاتی و مسئول آموزش گارد پرواز سپاه پاسداران
*عملیات مروراید مجاهدین در بهار ۱۳۷۰ کردکشی یا دخالت سپاه‌پاسداران در عراق؟
*مجاهدین خلق، داعش، «انقلابیون عراقی»، «عشایر انقلابی»، بدون شرح
*تشابه احکام «داعش»‌گونه‌ی خمینی برای کشتار نظامیان و زندان سیاسی در مرداد ۶۷
*نگاهی دوباره به دیدگاه‌ه‌ای هفت سال پیش ایرج مصداقی پیرامون احتمال حمله‌‌نظامی، تحریم اقتصادی، بحران‌هسته‌ای و ...
*به مناسبت درگذشت امام جمعه شمیرانات: حجت‌الاسلام محسن دعاگو، امام جمعه، بازجو، شکنجه‌گر و فرمانده کمیته
*اعدام‌های ۶۷ از یک سال قبلش برنامه‌ریزی شده بود
*آزادی متهمان ترور «متخصصان هسته‌‌ای» یک رسوایی دیگر برای خامنه‌ای
*طرح یک پرسشنامه (مجاهدین در برابر پرسش‌های مردم) بخشی از «گزارش ۹۳»
*دخالت مجاهدین در امور داخلی عراق و حمایت از نیروهای تحت هژمونی «داعش» (بخشی از گزارش ۹۳)
*روحانیت انقلابی، متهم اصلی آتش‌سوزی سینما رکس آبادان
*مظفر الوندی پاسدار زندان یا مسئول دفتر «حقوق بشر» و دبیر مرجع «حقوق کودک»
* گورستان «خاوران»
*اعدام، یک پارامتر مهم در حیات سیاسی نظام جمهوری اسلامی است
*شبکه‌ی نفوذی مجاهدین در رژیم، قربانی «خیانت» مسعود رجوی (بخشی از گزارش ۹۳)
*قاضی محمد مقیسه و سه دهه جنایت علیه بشریت
*«فرد خوشنام» مجاهدین چه کسی است ؟
*سرنوشت مسعود دلیلی، یادآور سرنوشت سعید امامی (بخشی از گزارش ۹۳)
*توضیحی مختصر در مورد فرار مسعود رجوی از عراق و ترک صحنه‌ی جنگ
*دریافت «جایزه یواشکی» توسط خانم رجوی
*تصحیح یک اشتباه در ارتباط با گزارش ۹۳ و پوزش از آقای سعید جمالی
*گزارش 93 / واکاوی و بررسی فرهنگ و رفتار توتالیتاریستی مسعود رجوی
*ای کاش نه تیم ملی فوتبال، که جامعه‌ی ایران «کارلوس کی‌روشی» می‌داشت
*تصحیح یک روایت در مورد زنده یاد غلامحسین (شاپور) قناعتی
*«لعبتی هزار ماشالا»، نامه سرگشاده به عماد‌الدین باقی
*نگاه متفاوت من، محمد مصطفایی و وحید پوراستاد به علیرضا آوایی
*من و «حق» بیژن جزنی و کشتار ۳۰ فروردین ۱۳۵۴
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (بخش پایانی) نقش وابستگان فدراسیون فوتبال و تربیت‌بدنی در فساد
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۱۶) لومپنیسم در حاکمیت، لومپنیسم در فوتبال و ...
*«عشق» و نسل برآمده از انقلاب ضد سلطنتی
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۱۵) روحانیت و دلالان در فوتبال
*مسعود رجوی و «پرفسور راج بالدو» و جایزه «خدمات بشردوستانه بین‌المللی»
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۱۴) نقش رمالان، جادوگران و مداحان در فوتبال
*نوروز در زندان‌های دهه‌ی ۶۰
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۱۳) غوغای اعتیاد و دوپینگ
*انتخاب مریم رجوی به عنوان «پرافتخار زن سال ۲۰۱۳ » و پروفسور «راج بالدو»
*نگذارید دست‌های خونین خمینی را پاک کنند
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۱۲) سرمایه‌داران نوکیسه در فوتبال
*مرتضی فهیم کرمانی صادر کننده‌ی اولین حکم ترور، سنگسار و قطع دست
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۱۱) سرمایه‌داران نوکیسه و فوتبال
*سیدحسین موسوی تبریزی خشن‌ترین قاضی نظام، مدعی «اسلام رحمانی»
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته، سرمایه‌داران نوکیسه و فوتبال (۱۰)
*ادامه‌ی دشمنی دستگاه ولایت با زنده‌یاد فرخ‌رو پارسای
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۹) (سرمایه‌داران نوکیسه در فوتبال)
*علی یونسی و تکذیب محاکمه و اعدام نظامیان حزب توده
*ناصر میناچی مشمول «فامیل الدنگ»‌ نشد
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۸) هجوم سرمایه‌داران نوکیسه به بازار فوتبال
*مقوله‌ی حجت‌الاسلام «جعفر نیری» و مستند‌سازی کشتار ۶۷
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (بخش ۷) تحولات باشگاه پرسپولیس، استقلال و ...
*حسینعلی نیری رئیس دادگاه انتظامی قضات «رژیم کشتار »
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۶) دخالت سپاه پاسداران در فوتبال
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۵)
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۴)
*نگاهی دوباره به دستگاه اطلاعاتی نظام و قربانیان «انجمن پادشاهی»
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۳)
*طه طاهری (مسعود صدر‌الاسلام) و وزارت اطلاعات مسئول ربودن رابرت لوینسون
*سخنی با مریم رجوی؛ به یاد «گوهر» و «گوهر»ها
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۲)
*چند نفر در زندان قزلحصار اعتصاب غذا کرده‌اند؟ نگاهی به اطلاعیه دبیرخانه شورای ملی مقاومت
*نگاهی به فوتبال ایران در ۳۵ سال گذشته (۱)
*پاسخ مجاهدین به مقاله‌ی فریبا هادیخانلو «اشرف نشان» یا «تواب اتاق آزادی اوین»
*فریبا هادیخانلو «اشرف نشان» یا «تواب اتاق آزادی اوین»
*خطر اعدام متهمان ترور‌های هسته‌ای و «جاسوسی» برای موساد
*نهاد نمایندگی خامنه‌ای و تائید قتل‌عام‌های ۶۰ و ۶۷
*انشعاب و ایجاد تشکل؛ پاسخ به نامه‌ی سرگشاده‌ی آقای ریحانی
*حق تیر و شکنجه در قوانین جمهوری اسلامی
*رادیو بی بی سی و گزارش بیطرفانه‌اش از عراق
*پس از قتل‌عام در اشرف، کشتار بزرگتری در چشم‌انداز است
*علیرضا یعقوبی «اشرفی» امروز و همکار سعید امامی و فلاحیان دیروز
*لزوم مبارزه با شخصیت‌سازی و شخصیت پرستی و پرهیز از مطلق‌کردن افراد
*قاضی صلواتی یکی از اضلاع مثلت «جنایت علیه بشریت»
*نامه سرگشاده به شیرین عبادی، «اسلام رحمانی» چاره‌ی کار نیست
*آیت‌الله گلزاده غفوری و پذیرش وکالت عباس امیرانتظام
*چه چیز خشم «‌اهل حق» در ایران را برانگیخت و خودسوزی‌ها چرا آغاز شد؟
*واکنش مشابه‌ مجلس شورای اسلامی و «شورای ملی مقاومت» به «استعفا»
*نگاهی ایدئولوژیک به نامه‌‌‌های مسعود رجوی خطاب به خبرگان و خامنه‌ای
*محمد‌علی امانی رئیس اوین و عضوی از خانواده‌ی جنایتکار و غارتگر امانی
*انفجار حرم عسگرین و اعتراف ژنرال جورج کیسی
*بخش منتشر نشده‌ی گزارش ۹۲، نامه‌ی سرگشاده به مسعود رجوی
*مکاتبات من با ابوالقاسم رضایی یکی از مسئولان مجاهدین در دیماه ۱۳۸۸
*سنگ بنای نابسامانی‌های کشور را هاشمی گذاشته-
* محمد مهرآیین، مظهر جنایت و فساد
*گزارش ۹۲، نامه‌ی سرگشاده به مسعود رجوی
*سیدحسین موسویان و شیخ حسن روحانی دو مدعی تحصیل در بریتانیا
*نگاهی به پرونده‌ی کهریزک و سوابق جنایتکارانه «قاضی حداد»
*حجت‌الاسلام محسن دعاگو، امام جمعه، بازجو، شکنجه‌گر و فرمانده کمیته
*نگاهی به زندگی جلیل بنده یکی از تیرخلاص‌زن‌های اوین
*سفر مصطفی محمد نجار به وین شلیک به لیست جدید اتحادیه‌‌ اروپا
*نقش مجید قدوسی یکی از عوامل کشتار ۶۷ در فوتبال
*سیدعباس ابطحی یکی از جنایتکاران علیه بشریت
*دستگیری یک شهروند اسلواکی اقدامی شکست‌خورده در راه تکمیل سناریوی ترورهای هسته‌ای
*حمله‌ی موشکی به لیبرتی آخرین اقدام تروریستی رژیم نخواهد بود
*«هوشنگ عیسی بیگلو» و «همنشین بهار» در روایت عرفان قانعی فرد پادوی دستگاه امنیتی
*آقای واحدی، بشارتی نه «خدا ترس است و نه با شرف»
*طه طاهری (مسعود صدر‌الاسلام) و وزارت اطلاعات مسئول ربودن رابرت لوینسون
*تلاش برای نجات تروریست‌های‌ سپاه قدس در تایلند
*نشریه‌ی پیکار، قاسم عابدینی و ترور آمریکایی‌ها
*رو در رو با فائزه هاشمی و «عبرت روزگار»
*آیا خامنه‌ای مخالف اعدام مارکسیست‌‌ها بود؟
* بدون شرح!
*«گفتگوهای زندان» و سندروم «دایی جان ناپلئون»
*مازیار بهاری و «اعترافات اجباری»
*حکم تاریخی دادگاه لاهه و واکنش ناگزیر «هیأت اجرایی راه کارگر»
*تاکسی زرد رنگ پژو ۴۰۵ و ترور پاسدار فریدون عباسی
*آیا مجاهدین و دشمنانشان فرهنگی مشابه دارند؟
*چه کسانی مستشاران آمریکایی در ایران را ترور کردند؟
*متهم کردن بازرسان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به مشارکت در ترور‌های هسته‌ای
*وزیر فتحی هوادار دکتر شریعتی چرا و چگونه «رفیق» شد؟
*«جهانبخش سرخوش» و «شرکا» همسو و همگام با رژیم
*من و «حق» بیژن جزنی و کشتار ۳۰ فروردین ۱۳۵۴
*آیا محمدی گیلانی حکم اعدام فرزندانش را داد؟
*نگاهی به جعلیات انتشار یافته از سوی ساموئیل کرماشانی در مورد مولود آفند و متهمان دستگیر شده در ایران
*ربودن مولود آفند، ارتباط آن با «ترورهای هسته‌ای»، اقلیم کردستان و موساد
* نگاهی دوباره به سناریوی «سربازان گمنام امام زمان» و قربانیان آن
*دلایل اتخاذ اقدامات امنیتی اجلاس «غیرمتعهدها» در تهران
*به فریاد متهمان بیگناه ترور «متخصصان هسته‌ای» برسید
*علیرضا آوایی، غلامرضا خلف رضایی زارع و چند جنایتکار علیه بشریت
*«حاج رضا» و کتایون ‌آذرلی و یک پروژه‌ی امنیتی
*چشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید؛ پرسش‌هایی از سوی مخالفین ایران تریبونال
*دروغپردازی «حاج‌رضا» در مورد نحوه‌ی سفر به اروپا
*پرده‌‌ی دیگری از «داستان‌های هزار و یک شب» صاحب‌منصب قضایی رژیم
*«دو پیمانه آب و یک چمچه دوغ»، نگاهی به روایت‌های جعلی صاحب‌منصب قضایی رژیم
*پاسخ به چند سؤال در ارتباط با خاطرات و مصاحبه‌ی‌ تلویزیونی ثابتی و واکنش‌های پیرامون آن
*حاج احمد قدیریان مسئول گروه ضربت و جوخه‌های اعدام اوین
*«فرقان» در آیینه‌ی تاریخ
*مایک والاس و هاشمی رفسنجانی
*حمید رضا نقاشیان تجسم عینی حاکمیت فاسد
*چه کسی خامنه‌ای را در تیرماه ۶۰ ترور کرد؟
*تروریسم افسار گسیخته‌ی رژیم و مماشات بین‌المللی
*فراز و نشیب حزب توده در دهه‌ی ۶۰
*«اپوزیسیون» کی و چگونه کوک می‌شود؟
*سانسور بخش مهیج خبر «ان بی سی» در مورد نقش مجاهدین در ترور‌های تهران
*پرونده‌ی لیلا فتحی نمادی از ظلم و بی‌عدالتی دستگاه قضایی ولایت فقیه
*چه کسانی پشت بیانیه‌‌ی «کرکس‌ها متحد می‌شوند» هستند
*نقش رژیم در «قتل‌های زنجیره‌ای متخصصان» ایرانی
*نامه سرگشاده به آقای محمد نوری زاد
*نامه‌ی تیرماه ۱۳۶۶ آیت‌الله گلزاده غفوری به ‌آیت‌الله منتظری *
*نامه آیت‌الله گلزاده غفوری به ‌آیت‌الله منتظری: «با آب دیگری وضو بسازید»
*پاسخ به پرسش‌هایی چند در مورد بیانیه‌های ضد جنگ و تلاش‌های اکبر گنجی
*پاسخ به سؤالاتی چند در مورد گزارش آژانس بین‌المللی اتمی و امکان حمله نظامی غرب به ایران
*چند پرسش و پاسخ در مورد طرح ترور سفیر عربستان در آمریکا
*جاسوسی وابسته‌ی فرهنگی سفارت جمهوری اسلامی در لندن علیه دانشجویان ایرانی
*«باغ‌ها آنگاه که شکفته‌ترند کوله‌ی پاییز را پربار می‌کنند»
*«از اوج و موج نگاهت عشق پیدا بود»
*به یاد شهلا و فریده و همه‌ی جاودانگان
*به یاد مادر جهان‌آرا و جاودانه‌اش «حسن»
*رقص ققنوس‌ها و آواز خاکستر
*به روز کردن لیست تروریستی و واکنش‌‌های رژیم
*محمد سلیمی یکی از جنایت‌کاران علیه بشریت و دست‌اندرکاران قتل‌عام ۶۷
*راه بهبود حقوق بشر در ایران از رسیدگی به قتل های ۶٧ می گذرد
*معامله‌ بر سر آزادی دو کوهنورد آمریکایی و باقی ماندن نام مجاهدین در لیست تروریستی
*گفتگو در مورد گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر
*نوری‌زاده و زنده‌یاد شاپور بختیار
*مروری بر روایت هاشمی رفسنجانی از پایان قتل‌عام ۶۷ و اطلاعات ارائه شده از سوی دادستانی
*با آب هفت دریا نیز ننگ کشتار ۶۷ را نمی‌توان شست
*لیست تروریستی آمریکا و رابطه آن با نجات جان ساکنان اشرف
*مادر هنوز غصه‌ی عطیه را دارد
*مادر امامی و آغوش پر از عشق‌اش
*آیا مجید انصاری راست می‌گوید؟
*محمدرضا صدر عاملی و رخت‌‌ دامادی‌اش
*نحوه برخورد دولت موسوی با کشتار ۶۷ و موارد نقض حقوق بشر در مجامع بین‌المللی
*تصحیح اطلاعات ارائه شده نادرست در مورد گزارشگر ویژه و ...
*انتخاب گزارشگر ویژه مردِ مسلمانِ غیرعرب و تصحیح چند اشتباه
*هوشنگ اسدی بدون هیچ پروایی همچنان دروغ می‌گوید
*از بهناز شرقی نمین تا هاله سحابی
*با چهره‌ی مجید قدوسی یکی از مسئولان کشتار ۶۷ آشنا شویم
*توضیحی در ارتباط با نقد کتاب هوشنگ اسدی
*نقدی بر «نامه‌هایی به شکنجه‌گرم»، چرا هوشنگ اسدی دروغ می‌گوید؟
*کدیور و روایت کشتار ۶۷
*کشتار در اشرف و منادیان «اسلام رحمانی»
*طه طاهری (مسعود صدر الاسلام) و مفقودشدن رابرت لوینسون
*۱۹ بهمن شکوه یک مقاومت؛ غم و اندوه غریبانه‌ی زندانیان
*با چهره‌ی داوود روزبهانی فرمانده حمله به پایگاه موسی خیابانی آشنا شویم
*برای مظلومیت و تنهایی محمدعلی حاج‌آقایی
*با چهره‌ی مرتضی اشراقی عضو هیئت کشتار ۶۷ آشنا شویم
*«خبر کوتاه‌ بود اعدام‌ شان‌ کردند!»*
*مهدی نادری‌فرد یکی از عوامل اصلی کشتار ۶۷ در زندان گوهردشت
*یادی از آیت‌الله منتظری و نکاتی چند در ارتباط با میزگرد سیاسی ۳۰ آذر ۸۸ سیمای آزادی
*نامه سرگشاده به خانم زهرا رهنورد
*تاریخ گفت‌وگوهای درونی بخش مارکسیست لنینیست مجاهدین خلق و چریک‌های فدایی خلق
*فردا را چگونه باید ساخت؟
*برای آن‌هایی که خواهان حقیقت‌اند
*از به کارگیری شیوه‌های غیراخلاقی بپرهیزیم حتی در رابطه با دشمنانمان
*ايرج مصداقي و «غزل اميد»
*انتشار اخبار جعلی از سوی «پیک نت» در ارتباط با مهاجمان به خانه کروبی
*گرچه ما می‌گذریم راه می‌‌ماند ( در رثای جاوادنه‌های رضایی‌ جهرمی)
*معرفی عاملان و آمران و افراد مطلع از اعدام‌های مرداد ۶۷
*قتل‌عام ۶۷ در پاسخ‌های رسمی دولت جمهوری اسلامی
*ايرج مصداقي: غرب عاملان کشتار را مي‌شناسد
*نامه سرگشاده به میرحسین موسوی
*مادر امامی و آغوش پر از عشق‌اش
*«محمد نبودی ببینی»، برادرت را کشتند!
*گفت‌وگو با ايرج مصداقی درباره قاضی مقيسه: شريرترين چهره زندان‌های جمهوری اسلامی در دهه ۶۰
*«آیا زندگی باز به آن‌ها خواهد خندید»
*حق با شادی صدر است یا داریوش برادری
*برای مظلومیت و تنهایی محمدعلی حاج‌آقایی
*شورای حقوق بشر سازمان ملل و همسر سعید امامی!
*با چهره‌ی سید حسین مرتضوی یکی از جنایتکاران علیه بشریت آشنا شویم!
*بهار با بچه‌ها، بهار بی‌بچه‌ها (یادی از دلاوران خانواده‌‌ی مدائن)
*گفتگوی اشتراک با ایرج مصداقی در رابطه با کمپین دو میلیون امضا بر علیه مجازات اعدام
*داستان دستبوسی جنتی !
*«شرفیابی و درخواست عفو و انابه در حضور رهبری»
*اعدام توابان، تراژدی مضاعف
*سوءقصد به تواب نظام یا سناریوی جدید کودتاچیان
*احسان نراقی همچنان در خدمت قدرت
*نامه‌های علیرضا حاج صمدی به همسرش مریم گلزاده غفوری
*«کاظم» تبلور خشم و عصیان نسل برآمده از انقلاب ضد‌سلطنتی
*صدای «صادق» نسلی که در سکوت پرپر شد
*فرمانده حمله به پایگاه موسی خیابانی چه کسی بود؟
*کتاب «نگاهی به سازمان بین‌المللی کار، نقض حقوق بنیادین کار در ایران» - ایرج مصداقی
*وصیت نامه مریم گلزاده غفوری
*«سلامم غریبانه در هر خانه را خواهد زد»
*عبرت‌های روزگار
*گل- زادگان ( محمد کاظم)
*گل‌- زادگان ( محمدصادق)
*گل ــ زاده، نخ «دانه‌های تسبیح» * (قسمت دوم)
*مسعود علی‌محمدی آخرین قربانی دستگاه امنیتی ولایت فقیه
*دکتر گلزاده غفوری مدافع بزرگ حقوق مردم (قسمت اول)
*فرخ نگهدار و درد «فروپاشی» نظام
*شب لعنتی و فانوس (به یاد فاطمه کزازی)
*در رثای کسی که به جای حکومت بر سرهای بالای دار، بر قلب‌های مردم حکومت کرد
*پرسش و پاسخ در مورد فعل‌انفعالات عراق و وضعیت مجاهدین و ... (بخش دوم)
*پرسش و پاسخ در مورد فعل‌انفعالات عراق و وضعیت مجاهدین و ... (قسمت اول)
*آن کس که وابستگی‌های سیاسی و ایدئولوژیکش را نفی کند خود را نفی می‌کند
*امیر فرشاد ابراهیمی بازیچه‌ دستگاه اطلاعاتی جمهوری اسلامی
*گزارش‌های نادرست به ما خدمت نمی‌کنند- بخش سوم
*نقد فرهنگ سیاسی - حذف و سانسور در خاطرات زندان!- بخش دوم
*نقدی بر «آفتابکاران» نوشته‌ی محمود رویایی – بخش نخست
*به یاد آن که «عاشقانه زیست»
*همکاری یکی از فعالان اصلی لابی رژیم در انگلستان با فرماندهان سپاه پاسداران
*مسعود صدر‌الاسلام (طه طاهری)، همان صالح بازجوی معروف ۲۰۹ اوین نیست!
*گفت گو با ايرج مصداقي، نويسنده چهار جلد خاطرات زندان
*مذهب در خدمت شکنجه و کشتار
*احمد توکلی و قتل فجیع نرگس جباری
*آقای کروبی جنایات دیگر خامنه ای را هم افشا کنید
*کندوکاوی در وقایع پس از انتخابات 22 خرداد 1388
*همخوانی یک سیاست
*سخنی در باب فرصت طلبی گردانندگان سایت «اخبار روز»
*یگان ویژه پاسداران نیروی انتظامی و «نوپو»
*بازوهای نظام برای سرکوب جنبش های اعتراضی
*نامه سرگشاده به آقای مهدی کروبی
*فرهاد جعفری مدافع سینه چاک احمدی نژاد یا سهی سیفی وبگرد «روزآنلاین»
*آشنایی با چند تن از عوامل کشتار و جنایت در دهه‌ی ۶۰
*محمدرضا شریفی نیا تواب دو آتشه اوین و حامی احمدی نژاد
*نگاهی به سابقه‌ی چندتن از رهبران کودتای ۲۲ خرداد
*جعلیات جدید امیرفرشاد ابراهیمی در نامه سرگشاده به مجتبی خامنه ای
*پاسخ به سؤالات سایت گزارشگر در ارتباط با خیزش مردم ایران
*نگاهی به چهره‌ی چند جنایتکار
*مجید پورسیف کیست؟
*فاضل بازجوی بیرحم شعبه هفت اوین
*مجتبی حلوایی عسگر یکی از عاملان اصلی کشتار ۶۷
*تحلیلی بر نماز جمعه رفسنجانی
*فکور، بازجوی شعبه‌ی هفت اوین و تروریست بین‌المللی
*نقدی بر کتاب «آفتابکاران» نوشته محمود رویایی (مجموعه کامل)
*«فرهنگ» ناهنجار یک عضو شورای هماهنگی اتحاد جمهوری‌خواهان
*سخنی با اعضا و هواداران اکثریت و اتحاد جمهوریخواهان
*حجاریان و شقاوت یک نظام ضدبشری
*متن سخنرانی ایرج مصداقی در جلسه ایران، انتخاب دمکراتیک
*از ۳۰ خرداد ۶۰ تا ۳۰‌خرداد ۸۸
*آن کس که باید برود خامنه ای است
*کودتای جدید در رژیم کودتا
*با وزیر کشور کابینه‌ی احتمالی کروبی آشنا شویم
*سید ابراهیم نبوی و پرده پوشی یک دهه جنایت و سرکوب
*کندوکاوی در ارتباط با دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری
*میرحسین موسوی و «برکات سازنده اسلام»
*اظهارات مصطفی تاج‌زاده در توجیه کشتار ۶۷
*متجاوز را «انتخاب» نمی‌کنند!
*مهدی کروبی و میرحسین موسوی و کشتار ۶۷
*نگاهی به تاریخچه‌‌ی شکایت علیه نقض حقوق سندیکایی و آزادی انجمن‌ها توسط دولت‌های ایران (بخش دوم)
*نگاهی به تاریخچه‌‌ی شکایت علیه نقض حقوق سندیکایی و آزادی انجمن‌ها توسط دولت‌های ایران (بخش اول)
*ناصر منصوری را روی برانکارد به قتل‌گاه بردند
*نام واقعی مجید قدوسی چیست؟
*سرهنگ سید لطف‌الله اتابکی کیست؟
*گفتگوی پژواک ایران با ایرج مصداقی در ارتباط با نقش‌گروه‌های چپ و مجاهدین در استقرار جمهوری اسلامی، حمایت از خمینی و...
*ادعاهای نادرست راجع به عکس‌های جنایتکاران
*ماشین جعل و دروغپردازی راه توده و پیک نت
*سرگذشت من و سرگذشت یک ترانه
*به یاد آن که «بهنام» بود
*تجربه‌اندوزی از تاریخ
*در خلوت پرشکوه عاشقان آزادی جاری‌ست...
*خاوران و مادران
*نقدی بر گزارش دیده‌بان حقوق بشر در مورد آزادی بیان و تجمع در مناطق کردنشین
*اقتدار مادران
*حسین مهرپور و تعهدات بین‌المللی جمهوری اسلامی
*میان ماه من تا ماه گردون!
*انتقام‌جویی نظام «عدل اسلامی» از خانواده‌ها (بخش دوم)
*چند نکته در ارتباط با مهر و موم کردن کانون مدافعان حقوق بشر
*انتقام‌جویی نظام «عدل اسلامی» از خانواده‌ها (بخش اول)
*برخورد گزینشی با حقوق زنان
*آرامگاه مادر !
*پرویز زند شیرازی نیز به ابدیت پیوست
*مادر، «افسانه است، اما دروغ نیست»
*دادگاه یا سرپوشی بر جنایت باندهای رژیم در شیراز
*رفیق‌دوست و حکم مهدورالدم
*مأموریت «یک اسکادران هموسکسوئل منحرف آمریکایی»!
*به پاس مقاومت و ایستادگی علی صارمی
*هشدارهای امنیتی سایت تابناک را جدی تلقی کنیم
*نوری زاده و دسته گل تازه به آب داده
*غلامرضا جلال و روایت‌های غیرواقعی زندان
*به یاد آن که «عاشقانه زیست»
*انتخاب اوباما شرایط را برای رژیم سخت‌تر می‌کند
*همنامی جنایتکاران و معضل اپوزیسیون- بخش دوم
*هویت اصلی داوود لشگری یکی از مسئولان کشتار ۶۷
*اپوزیسیون و معضل همنامی جنایتکاران
*آیا سانسور شاخ و دم دارد؟
*هیئت کشتار زندانیان سیاسی در روایت گروه‌ها و فعالان سیاسی!
*کشتار ۶۷، سعید شاهسوندی و پروژه‌ی جعل تاریخ
*بیستمین سالگرد کشتار ۶۷ و انتشار خاطرات جعلی
*گفتگو با ایرج مصداقی در مورد در مورد جناح‌های رژیم، خطر جنگ، خطرات اتمی شدن رژیم، وضعیت اپوزیسیون، جنبش‌های مردمی و ....
*سانسور زنان در انتخابات کانون نویسندگان ایران !
*«غنی سازی» دروغ و «توسعه» جعل در دستگاه رژیم
*پاسخ به «فراخوان» فریدون گیلانی و ذکر چند خاطره
*روایت وارونه‌ی مسعود بهنود و محسن سازگارا از ۳۰ خرداد
*سازگاران با جنایتکاران، ناسازگارا با قربانیان
*پاسخ به پرسش‌هایی چند در رابطه با کتاب «برساقه تابیده کنف»
*دست های خونین باندهای رژیم در انفجار شیراز
*داستان زنی که «هفت شوهر» دارد و حافظه‌ی تاریخی
*علی‌محمد بشارتی یکی از بنیانگذاران دستگاه سرکوب و جنایت رژیم
*امیرفرشاد ابراهیمی درس آموخته‌ی مکتب ولایت
*سید کاظم کاظمی، از بنیانگذاران سیستم اطلاعاتی، شکنجه‌گر و جلاد اصلی فعالین چپ ایران
*عید ۶۲ در زندان گوهردشت
*نوری‌زاده، بانک مرکزی جعلیات و عصاره ژورنالیسم بی‌اعتبار
*بخشی از نقشه‌‌های زندان‌های اوین، قزل‌حصار، گوهردشت و نیز محل‌های قتل‌عام تابستان۶۷ برگرفته شده از کتاب «نه‌زیستن، نه‌مرگ»(چاپ دوم)
*حاج احمد قدیریان مسئول گروه ضربت و جوخه‌های اعدام اوین
*دلایل واقعی کشتار زندانیان سیاسی در سال ۶۷
*بهنود پدیده‌ای که از نو باید شناخت
*محمد مهرآیین یکی از مهم‌ترین دژخیمان اوین
*نقش های گوناگون هوشنگ اسدی تواب فعال زندان
*کبوتر با کبوتر، باز با باز، کند همجنس با همجنس پرواز
*برگشتگان ازدیار مردگان
*ILO - پیشرفت دولت جمهوری اسلامی در سال های گذشته در سازمان ‌بین‌المللی کار (بخش هشتم - پاياني)
*ILO - نگاهی به کنفرانس بین‌المللی کار و سیاست های به کار گرفته شده از سوی رژیم در این کنفرانس‌(بخش هفتم)
*ILO - تشکل‌های کارگری رژیم از نگاه سازمان بین‌المللی کار (بخش ششم)
*ILO - خانه کارگر جمهوری اسلامی (بخش پنجم)
*ILO - تشکل‌های کارگری در جمهوری اسلامی و مغایرت آن ها با کنوانسیون‌های بین‌‌المللی (بخش چهارم
*ILO - گزارش کمیته متخصصین در ارتباط با اجرای کنوانسیون ها و توصیه نامه ها به نود و سومین کنفرانس بین‌المللی کار و کمبودهای آن (بخش سوم)
*ILO - کنوانسیون های بین‌المللی که مورد تصویب دولت‌های ایران قرار گرفته‌‌‌اند (بخش دوم)
*ILO - کنوانسیون‌های بین‌المللی، ترفند‌های رژیم (بخش اول)
*برای مادرهایمان، «دل‌پاکان» و «دل‌سوختگان» روزگار
*کشتار ۶۷ در شعر زندان
*نگاهی گذرا به نمایشنامه‌های زندان
*اعلامیه جهانی حقوق‌بشر دستاورد بزرگ بشریت
*یقه واقعیت را نمی‌توان گرفت؛ (در مورد کتاب نه زیستن نه مرگ)
*آقای زرافشان به کجا می‌روید؟
*احکام خمینی و خامنه‌ای به حسینعلی نیری رئیس هیئت قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۶۷
*نظرات «استاد» عبدالله شهبازی و چگونگی برخورد بقایای حزب توده با او
*روزشمارقتل‌عام ۱۳۶۷
*مسئولان قتل‌عام زندانیان سیاسی
*بخشی از نقشه‌‌های زندان‌های اوین، قزل‌حصار، گوهردشت و نیز محل‌های قتل‌عام تابستان۶۷ برگرفته شده از کتاب «نه‌زیستن، نه‌مرگ»(چاپ دوم)