چاقو دسته خودش را نمی برد
بهروز ریحانی

                                                                                                                         

 

انتخابات ریاست جمهوری در ایران باعث رسوایی های بزرگ در داخل و خارج ایران، برای جمهوری اسلامی شده است. با وجود اینکه هر چهار کاندیدای "انتخابات" از صافیهای شورای نگهبان و ولی فقیه گذشتند و همه آنها ملتزم به اصل "ولایت مطلقه فقیه" هستند و بنابراین نافی رأی نهایی مردم می باشند ، اما جناح حاکم حکومت به  همین شرایط هم تن نداد.                                                                                                                 

مناظره های تلویزیونی که قرار بود نمادی از "جامعه دموکراتیک" را به جهانیان نشان دهد و از این طریق سر ملت را شیره بمالند ، به فحش های خواهر و مادر و جدآبادی کشیده شد و از همین مناظره ها همگان فهمیدند که : گر حکم کنند که مست گیرند ، در شهر هر آن که هست گیرند.                                                                

اختلاف اساسی کاندیداهای جمهوری اسلامی نه بر سر منافع مردم و خفقان و سرکوب است ، بلکه بر سر چگونگی پیشبرد و حفظ "نظام ولایت فقیه" میباشد. حتی بعد از سرکوب گسترده مردم به پا خاسته توسط نیروهای انتظامی و پاسداران ، موسوی تأکید کرد که "ما بعنوان کسانی که به جمهوری اسلامی و قانون اساسی آن پایبندیم اصل ولایت فقیه را یکی از ارکان نظام میدانیم" .                                                                                 

جهت یادآوری و آگاهی افرادی که برای آزادی و علیه سرکوب و خفقان قیام کرده اند ، "قانون اساسی" مورد تأکید آقای موسوی ، که البته ایشان یکی از تدوین کنندگان و در کسوت نخست وزیر به مدت هشت سال مجری آن در سیاهترین دوران حکومت ایران بوده اند ، زنان عضو درجه دو جامعه محسوب میشوند ، حق قضاوت ندارند ، در ارث و شهادت نصف مردان جامعه محسوب میشوند و ..... سنگسار ، قطع دست و پا و از حدقه درآوردن چشم تحت عنوان قصاص بخشی از همین قانون اساسی مورد نظر آقای موسوی میباشد . و بالاتر از همه اینکه چنانچه خمینی به تأکید می گفت و خامنه ای آن را مو به مو اجرا کرد ، "ولایت مطلقه فقیه" رأی و نظرش بالاتر از رأی ملت میباشد . حال باید از آقای موسوی سؤال کرد ؛ تأیید بلافاصله نتیجه به اصطلاح انتخابات توسط خامنه ای و تبریک به قول شما به "دروغگو" و "شعبده باز" بزرگ (احمدی نژاد) دیگر چه جای گله و شکایت دارد ؟         

موسوی شکایت "قانونی" خودش را به نتیجه "انتخابات" نزد "شورای نگهبان" میبرد که در اطلاعیه اش تأکید دارد "امیدی به آن " ندارد . شورای نگهبانی که منتسب "ولی فقیه" همین "نظام" و "جمهوری اسلامی" ای است که موسوی از پایه گذاران و تئوریسین های آن محسوب میشود .                                                              

دهه 60 شمسی شاید سیاهترین دوران حکومت جمهوری اسلامی میباشد. در این دهه هزاران انسان بیگناه اعدام گردیدند ، دهها هزار جوان و پیر به سیاهچال های رژیم افتادند ، شعار "یا روسری یا توسری" شعار محوری حکومت در رابطه با زنان بود ، جنگی خانمانسوز باعث کشته و معلول شدن بیش از یک میلیون نفر گردید.       

حکومت حتی رنگ لباس مردم به ویژه زنان را در ملاء عام کدبندی میکرد. پایه های وزارت اطلاعات (لباس شخصی های کنونی) ، سپاه پاسداران ، گروه ها و نیروهای حزب اللهی چماقدار همه در همین دهه پی افکنده شده و آقای موسوی و دوستان مشارکتی ومجاهدین انقلاب اسلامی ایشان طراحان و مجریان آن بودند . آیا این حضرات حتی یکبار بطور ریشه ای حاضر شدند که به آن دهه سیاه بپردازند ، آن را نقد کنند و به مردم ایران پاسخ دهند که در آن دوران چه مناصبی داشتند و مسئولیتشان در آن دهه دهشتناک چه بوده ؟                                             

موسوی در این چند روزی که مردم به جان آمده با تظاهرات و خشم و خروش خودشان پایه های نظام اهریمنی ولایت فقیه را به لرزه درآورده اند ، جا به جا به ریشه های عقیدتی ، اجتماعی و تاریخی خودش و متحدین سیاسی خود ارجاع میدهد. حتی تحصن و نهایت اعتراض خود را نه در پیشگاه ملت بلکه به قبر خمینی و جماران میخواهد بکشاند. همان خمینی که بنیانگذار و بانی همین سیاه روزی است که حتی ادامه دهندگان راه خودش (امثال دوستان مشارکتی و دوم خردادی موسوی) در حکومت دست سازش امنیت ندارند و شبانه دستگیر و حبس میشوند. دعوت به سکوت و آرامش مردم در برابر حکومتی که تا دندان مسلح میباشد و اعتراضات و تظاهرات مردم را به خاک و خون میکشاند ، خوابگاههای دانشجویان را به صحنه های جنگ تبدیل کرده ، آشکارا در برابر دوربین های بین المللی و خبرنگاران مردم را به گلوله ، باتون و چماق میبندد ، خیانت به خواست های مردم میباشد.        

وقتی که نیروهای حکومتی تظاهرات مسالمت آمیز مردم را به گلوله میبندد و رسانه های حکومتی اعتراف به کشتار مردم میکنند ، شعار مردم این است : میکشم ، میکشم ، آنکه برادرم کشت . اما موسوی و حامیان مشارکتی و دوم خردادیش اعلام تظاهرات "سکوت" میکنند و این نشاندهنده این است که امثال موسوی مسئله اصلی شان نه خواسته های مردم که محور آن "آزادی" میباشد ، هست بلکه چگونگی حفظ همین "نظام" میباشد. اگر جز این است باید از موسوی و امثالهم خواست به سؤالات زیر پاسخ دهند :                                                            

آیا حکومتی که مبنایش "ولایت فقیه" میباشد ، مردمی است ؟                                                                  

آیا چنانچه شما ريیس جمهور میشدید ، فیلترهای شورای نگهبان و ولی فقیه را نفی میکردید ؟                           

آیا در صورت "انتخاب" شما ، مردم از مینیمم های آزادی مانند پوشش برخوردار میشدند ؟                            

آیا در صورت "انتخاب" شما ، حقوق زنان ایران در زمینه های قضايی ، شهادت ، ارث به تساوی شناخته میشد؟  

آیا مطبوعات ، رسانه ها و نویسندگان در حکومت فرضی شما حقوقشان رعایت میشد ؟                                 

و دهها سؤال دیگر . گذشته آقای موسوی در 8 سال نخست وزیری و 8 سال دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی ، متحد اصلی موسوی ، نشان میدهد که به قول خودشان خوف و ترس از بر باد رفتن تمامیت "نظام جمهوری اسلامی" اصلی ترین عاملی بوده است که اینان را به صحنه کشانده است .                                                 

به همین دلیل چاقوی موسوی دسته نظام را نخواهد برید ، بلکه آن را صیقل خواهد زد تا "نظام جمهوری اسلامی" بتواند صباحی دیگر بر گرده مردم سوار شود.                                                                                     

 

 

بهروز ریحانی                                                                                                                           

 

                                                                                                behroozreyhani@yahoo.com

 

 

 

                                                                                                               

 

                                                                

منبع:پژواک ایران


فهرست مطالب بهروز ریحانی در سایت پژواک ایران 

* نقش اصلاح طلبان خامنه ای در انقلاب ۱۴۰۱ [2022 Oct] 
*روایت مرگ ها در قیام ۱۴۰۱ [2022 Oct] 
*قیام ۱۴۰۱مهسا/ چه باید کرد؟ [2022 Oct] 
*ما همه مهسا هستیم [2022 Sep] 
*آنشلوس اواکراینی ولادیمیر پوتین [2022 Feb] 
*نعل وارونه زدن مسئول کمیسیون شورای ملی مقاومت [2021 Dec] 
*سیاست‌های فاجعه بار آمریکا در خاورمیانه [2021 Aug] 
*سایت‌های مجاهدین خلق، مملو از نشیمنگاه سعید بهبهانی  [2021 Aug] 
*ممنوع‌الخروج  [2021 Aug] 
*خروش خوزستان زرخیز، استیصال ولی فقیه  [2021 Jul] 
*محاکمه یک بازجو و شکنجه‌گر، سؤال از سازمان مجاهدین [2021 Jun] 
*ترور محس فخری‌زاده و قوانین بین‌الملل  [2020 Nov] 
*شجریان مرغ سحر ایران زمین جاودانه شد [2020 Oct] 
*حرافی‌های حسن روحانی در مجمع عمومی سازمان ملل [2020 Sep] 
*جمهوری اسلامی چرا نوید افکاری را اعدام کرد  [2020 Sep] 
*جای خالی جان بولتون در گردهمایی مجاهدین خلق  [2020 Jul] 
*آخوند خودکشی نمی‌کند  [2020 Jun] 
*پرویز خزایی، دیپلمات سابق فتوای قتل صادر می‌کند [2020 May] 
*« زندگی کرونایی، انسانها و حیوانات» [2020 Apr] 
*تحلیلی ازسخنان خامنه ای در نماز جمعه [2020 Jan] 
*کشتار مسافرین هواپیمایی غلط کردن خامنه ای  [2020 Jan] 
* قاسم سلیمانی «شربت شهادت سر کشید» [2020 Jan] 
*یک پیام  [2019 Dec] 
*بازداشت یک جنایتکار در سوئد؛ همدستی شورای ملی مقاومت با آخوندها ‏ [2019 Nov] 
*چرا نباید اموال عمومی را تخریب کرد  [2018 Jan] 
*قیام‌های ایران زمین / ویژگی‌های آن  [2018 Jan] 
*مصطفی تاجزاده و «نوار آیت‌الله منتظری»  [2016 Aug] 
*«مسعود رجوی زنده است» [2016 Jul] 
*گل بود به سبزه نیز آراسته شد  [2016 Jan] 
*موشک باران مجاهدین خلق و دیپلمات «کافه گرانده» [2015 Nov] 
*تعامل و تقابل وزیر امورخارجه جمهوری اسلامی [2015 Apr] 
*«امانتداری» مالی- اخلاقی «تنها آلترناتیو» [2015 Jan] 
*«بچه‌ام راحت شد» [2014 Oct] 
*«ارتش اسرائیل باید جایزه نوبل دریافت کند» [2014 Jul] 
*«نظام جنایت، به یاد غلامرضا خسروی» [2014 Jun] 
*«نعلین وارونه» [2014 Feb] 
*تنها آلترناتیو و موزیک رپ [2014 Jan] 
*توافق هسته‌ای در ژنو یادآور پیمان مونیخ [2013 Nov] 
* فتواهای سایت آفتابکاران و گرداننده‌ی آن  [2013 Oct] 
*اشتباه تاکتیکی نظام، خطای استراتژیک آمریکا [2013 Oct] 
*کشتار مجاهدین خلق، سکوت سبزهای وطنی [2013 Sep] 
*قتل‌عام مجاهدین خلق، هماهنگی کامل [2013 Sep] 
*«روز از نو روزی از نو» [2013 Aug] 
*تحلیف حسن روحانی و حضور یک «ولگرد بیکار» [2013 Jul] 
*دو استعفا و این همه جار و جنجال – بخش آخر [2013 Jul] 
*دو استعفا و این همه جار و جنجال – بخش دوم [2013 Jul] 
*گیرافتادن در تونل اتمی آخوندها [2013 Jul] 
*تحولات مصر و دیپلماتی که سربالایی می‌رود [2013 Jul] 
*دو استعفا و این همه جار و جنجال (بخش اول) [2013 Jun] 
*حسن روحانی و دولت‌های غربی [2013 Jun] 
*«کوه موش زائید» [2013 Jun] 
*خامنه‌ای «ما بین سه صندلی» [2013 Jun] 
*بی مایه فطیر است [2013 Jun] 
*«انتخابات مهندسی شده» [2013 May] 
*تمام قد شورای ملی مقاومت ایران [2013 May] 
*«امانت داری مجاهدین خلق» [2013 Jan] 
*لالایی شش ماده‌ای جمهوری اسلامی برای سوریه [2012 Dec] 
*یک شاخه‌ی گل به یاد ستار [2012 Nov] 
*چندگانگی سیاست‌های وزارت امور خارجه آمریکا  [2011 Jul] 
*«بگذار صد گل بشکفد» [2011 Jul] 
*پیام یأس یکی از سخنگویان شورای ملی مقاومت  [2011 Feb] 
*دیگ به دیگ میگه روت سیاهه [2011 Feb] 
*رعناي آواز ايران [2010 Oct] 
*"موافقی که معاند شد"  [2010 Apr] 
*اصلاح‌طلبان خوش‌نشین، تشویق و تحریک به آدم‌ربایی [2010 Mar] 
*"حکومت وحشت یا وحشت حکومتی  [2010 Feb] 
*"توصیه هایی به دکتر کریم قصیم-2-" [2010 Jan] 
*"توصیه هایی به دکتر کریم قصیم- 1-" [2010 Jan] 
*میرحسین موسوی شش ماه بعد از انتخابات [2010 Jan] 
*نوبل صلح ، اوباما ، ایران [2009 Oct] 
*یک مقایسه ، یک سؤال [2009 Aug] 
*هشدار به فعالین حقوق بشری و سیاسی [2009 Aug] 
*هشدار به فعالین حقوق بشری و سیاسی [2009 Jul] 
*شاخ شکسته [2009 Jul] 
*نماز جمعه ، پرده ماقبل آخر [2009 Jul] 
*چه شد ؟ چه میشود ؟ (2) [2009 Jun] 
*چه شد ؟ چه میشود ؟ (1) [2009 Jun] 
*چاقو دسته خودش را نمی برد [2009 Jun]