بر اساس اساسنامه رم دیوان کیفری بین‌المللی، کنوانسیون‌های ژنو و اصول حقوق بین‌الملل بشردوستانه، حمله عمدی به اهداف غیرنظامی ممنوع است.

• «هرگونه بمباران یا حمله به شهرها، روستاها، نقاط مسکونی یا ساختمانهایی که تحت حمایت نظامی قرار ندارند و اهداف نظامی محسوب نمی‎گردند.» (ماده ۸، بند ب، شماره ۵)
• «اصول پایه حقوق بین‌المللی بشردوستانه: حمله به اشیاء غیرنظامی شامل خانه‌ها، بیمارستان‌ها، مدارس و زیرساخت‌ها ممنوع است. (ماده ۵۱ پروتکل الحاقی کنوانسیون ژنو درباره حمایت از غیرنظامیان)

مردم ایران نزدیک پنج دهه است که گروگان رژیم اسلامی حاکم بر کشور هستند. اکثریت بسیار بزرگی از این مردم این رژیم را حمایت نمی‌کنند. عملیات نظامی آمریکا علیه سپاه پاسداران، مراکز نظامی، امنیتی، سیاسی و فرماندهی، و کشتن رهبران این رژیم، از پشتیبانی بخش بزرگی از مردم ایران برخوردار است. در چنین وضعیتی، حمله به زیرساخت‌های غیرنظامی باعث می‌شود رژیم از آن استفاده تبلیغاتی کرده و بخشی از مردم را در مخالفت با حمله آمریکا با خود همراه کند. بخشی از جامعه نیز، اگرچه با رژیم همراه نخواهند شد، اما در حمایت خود از ادامه حمله‌های نظامی آمریکا دچار تردید می‌شوند و ممکن است منفعل شوند.

اقدامات نظامی ارتش آمریکا که نتیجه آن آسیب دیدن غیرنظامیان یا محروم شدن آنها از خدمات روزمره و حیاتی باشد، در نهایت به نفع جمهوری اسلامی خواهد بود.

اینکه اقدامات یک هفته گذشته ارتش آمریکا در حمله به زیرساخت‌های غیرنظامی در خدمت چه استراتژی مشخصی قرار دارد، هنوز معلوم نیست. یکی از اهداف چنین حمله‌هایی می‌تواند ایجاد اختلال در سیستم ارتباطات، پشتیبانی و لجستیک نیروهای نظامی سپاه در جنوب کشور باشد. از این طریق، به‌تدریج این نیروها در ادامه عملیات‌های خود با مشکل مواجه می‌شوند. هدف دیگر می‌تواند زمینه‌سازی ارتش آمریکا برای پیاده کردن نیروهای زمینی یا کماندویی در برخی مناطق جنوب ایران باشد. امری که هنوز شواهدی در تائید آن دیده نمی شود. هدف هرچه باشد، مهم این است که ارتش آمریکا باید از ایجاد آسیب به مردم غیر نظامی و وارد آوردن خسارت به تأسیسات غیرنظامی خودداری کند.

هر عملیات نظامی ارتش آمریکا که رژیم تهران بتواند از آن برای «مظلوم‌نمایی» استفاده تبلیغاتی کرده یا آمریکا را، فراتر از دشمنی با رژیم، «دشمن مردم» جا زده و آن را مسئول ویرانی ایران جلوه دهد، به ضرر آمریکا و به نفع رژیم خواهد بود.

ترامپ به‌جای آنکه جنگ را طولانی‌تر کرده و عملیات نظامی غیرضروری انجام دهد، باید تمرکز خود را بر رهبری سیاسی ـ نظامی جمهوری اسلامی و حمله به مراکز نیروهای سرکوب قرار دهد. هرچه این نیروها ضعیف‌تر شوند، امکان بازگشت مردم به خیابان‌ها برای تمام کردن کار رژیم نیز بیشتر خواهد شد.

ایجاد فشار محدود بر رژیم برای مهار کردن یا وادار کردن آن به تسلیم یا مذاکره، تجربه‌ای شکست‌خورده است. در چنین سناریوئی رژیم می‌تواند هر زمان که وضعیت را سخت دید، نرمش نشان داده، آمریکا را دوباره به بازی گرفته و با خریدن وقت، به تقویت خود بپردازد.

این رژیم فقط زبان زور می‌فهمد و باید با حداکثر توان نظامی، همه بنیادها و مراکز سیاسی، نظامی، امنیتی، مالی و تبلیغاتی آن را مورد حمله قرار داد. در آن صورت، یعنی در وضعیت ضعف مطلق، این رژیم حاضر به تسلیم خواهد شد یا حضور خیابانی مردم می‌تواند در پایان دادن به طومار این رژیم، موثر واقع شود.